رمان سوکوکو 29
زیر نور ماه ᴘᴀʀᴛ 29:
«9 اوریل، 13 روز بعد، ویو اژانس»
دازای: من اومدم..
درو اروم پشت سرش بست و اومد داخل
کنیکیدا: دازای.. بهشون گفتی که فردا قراره بری؟
دازای: البته که...نه.. راستش اومدم به رییس بگم که یکی دیگه رو بفرسته
کنیکیدا: چرا اون وقت؟
دازای هیچی نگفت و همونطور که به کنیکیدا خیره شده بود یه لبخند زد و رفت سمت دفتر رییس
فوکوزاوا: دازای.. چیزی شده؟
+ امم.. رییس میخاستم بهتون بگم که اگه میشه لطفا ینفر دیگ رو بفرستید
- چرا؟ چیزی شده؟
دازای سرشو پایین انداخت و دستاشو بهم دیگه فشار میداد
+ راستش من ی مدته خیلی حالم خوب نیست.. ترسیدم نتونم خوب از پس کاری که بهم دادین بربیام
فوکوزاوا نگاهی به چهره به هم ریخته دازای انداخت فهمید که کنار کشیدنش از روی ناچاری بوده
نمیدونست که چه اتفاقی براش افتاده چون اون هیچوقت کارشو ول نمیکرد حتی با اینکه گاهی وقتا از زیر کار در میرفت ولی بازم سعی میکرد کارشو خوب انجام بده..
فوکوزاوا: خب..باشه اگه نمیتونی اشکالی نداره.. کار رو به یکی دیگه میسپرم..
دازای از دفتر اومد بیرون روی صندلی خودش نشست و سرشو گذاشت روی میز
«ویو دازای»
سرمو رو میز گذاشتم و چشمامو بستم..
اروم با خودم حرف میزدم
+ من چم شده..
تا حالا نشده بود یه کاری رو قبول نکنم اونم کاری که از یه طرف مربوط به مافیا هم میشد..
البته میتونستم حدس بزنم
بخاطر اون بود.. نمیخاستم دیگه منو ببینه
نه بخاطر اینکه خودش گفته بود نمیخاد..نه
بخاطر این نمیخاستم برم، چون فکر میکردم اگه منو ببینه از دست خودش ناراحت میشه..
ناراحت میشه که اون حرفارو زده و حتی یه بارم دیدنم نیومده
اره.. همه دلیلش همینه
سرمو بلند کردم
اتسوشی اومد کنارم
اتسو: امم دازای سان.. رییس به من گفت که چی شده قرار شد من برم ولی..
لبخندی زدم و خیلی اروم بهش گفتم: خب خیلی خوبه.. این یه فرصته خوبه برات
با ابروهای درهم کشیده بهم نگاه کرد
- دازای سان.. من نمیتونم به خوبی شما..
+ انقد سختش نکن اتسوشی.. تو فقط باید بری اونجا و دنبالشون بری محل ملاقات.. حتی مبارزه ای هم درکار نیست نگران نباش.. حالا هم سریع برو و اماده شو تا فردا بری
یخورده اروم گرفت
- چشم دازای سان...
«10 اوریل، ویو چویا»
«9 اوریل، 13 روز بعد، ویو اژانس»
دازای: من اومدم..
درو اروم پشت سرش بست و اومد داخل
کنیکیدا: دازای.. بهشون گفتی که فردا قراره بری؟
دازای: البته که...نه.. راستش اومدم به رییس بگم که یکی دیگه رو بفرسته
کنیکیدا: چرا اون وقت؟
دازای هیچی نگفت و همونطور که به کنیکیدا خیره شده بود یه لبخند زد و رفت سمت دفتر رییس
فوکوزاوا: دازای.. چیزی شده؟
+ امم.. رییس میخاستم بهتون بگم که اگه میشه لطفا ینفر دیگ رو بفرستید
- چرا؟ چیزی شده؟
دازای سرشو پایین انداخت و دستاشو بهم دیگه فشار میداد
+ راستش من ی مدته خیلی حالم خوب نیست.. ترسیدم نتونم خوب از پس کاری که بهم دادین بربیام
فوکوزاوا نگاهی به چهره به هم ریخته دازای انداخت فهمید که کنار کشیدنش از روی ناچاری بوده
نمیدونست که چه اتفاقی براش افتاده چون اون هیچوقت کارشو ول نمیکرد حتی با اینکه گاهی وقتا از زیر کار در میرفت ولی بازم سعی میکرد کارشو خوب انجام بده..
فوکوزاوا: خب..باشه اگه نمیتونی اشکالی نداره.. کار رو به یکی دیگه میسپرم..
دازای از دفتر اومد بیرون روی صندلی خودش نشست و سرشو گذاشت روی میز
«ویو دازای»
سرمو رو میز گذاشتم و چشمامو بستم..
اروم با خودم حرف میزدم
+ من چم شده..
تا حالا نشده بود یه کاری رو قبول نکنم اونم کاری که از یه طرف مربوط به مافیا هم میشد..
البته میتونستم حدس بزنم
بخاطر اون بود.. نمیخاستم دیگه منو ببینه
نه بخاطر اینکه خودش گفته بود نمیخاد..نه
بخاطر این نمیخاستم برم، چون فکر میکردم اگه منو ببینه از دست خودش ناراحت میشه..
ناراحت میشه که اون حرفارو زده و حتی یه بارم دیدنم نیومده
اره.. همه دلیلش همینه
سرمو بلند کردم
اتسوشی اومد کنارم
اتسو: امم دازای سان.. رییس به من گفت که چی شده قرار شد من برم ولی..
لبخندی زدم و خیلی اروم بهش گفتم: خب خیلی خوبه.. این یه فرصته خوبه برات
با ابروهای درهم کشیده بهم نگاه کرد
- دازای سان.. من نمیتونم به خوبی شما..
+ انقد سختش نکن اتسوشی.. تو فقط باید بری اونجا و دنبالشون بری محل ملاقات.. حتی مبارزه ای هم درکار نیست نگران نباش.. حالا هم سریع برو و اماده شو تا فردا بری
یخورده اروم گرفت
- چشم دازای سان...
«10 اوریل، ویو چویا»
- ۲۲.۵k
- ۰۹ اردیبهشت ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
