اتش عمارتP10
شب هنگام، عمارت در سکوت فرو رفته بود، اما بوی دود به آرامی در راهروها پخش میشد. شعلههای آتش از گوشهای زبانه میکشیدند، انگار کسی عمداً قصد داشت قصر را در شعلهها غرق کند.
پرنس جئون روی تخت افتاده بود، نفسهایش سنگین و قلبش ضعیفتر از همیشه میزد. من بالای سرش نشسته بودم، دستم را روی سینهاش گذاشته بودم و با تمام وجود دعا میکردم.
در همین لحظه درب تالار اصلی با صدای مهیبی باز شد. پادشاه با لبخندی سرد وارد شد، شمشیری در دستش برق میزد.
پادشاه: (با خشم) جئون… تو هیچوقت لایق این تاج و تخت نبودی. امروز همهچیز تمام میشود. هم تو… هم ندیمهای که بهت خیانت خواهد کرد.
ا/ت: (فریاد میزنم و جلوی پرنس میایستم) ارباب من هیچوقت تنها نیست! اگر بخواهید او را بکشید، باید از روی جنازهی من عبور کنید.
پرنس با چشمانی نیمهباز، در حالی که خون از لبش سرازیر شده بود، نجوا کرد:
جی کی: پدر… تاج شما… ارزش خون منو نداره…
پادشاه شمشیر را بلند کرد، اما درست در همان لحظه هیونجین وارد شد، شمشیرش را جلوی شاه کشید.
هیونجین: (با صدایی لرزان اما مصمم) اگر او را بکشید… پس باید اول با من بجنگید. من قسم خوردم از او محافظت کنم… حتی اگر این به قیمت جانم باشد.
شعلههای آتش به سرعت سقف عمارت را در بر میگرفتند. دود همه جا را پر کرده بود. من بین پرنس نیمهجان، پادشاه بیرحم و هیونجین وفادار گیر کرده بودم.
پرنس با آخرین توانش دستم را گرفت و گفت:
جی کی: (به سختی) ندیمهی من… اگر… اگر زنده موندم… قول بده… همیشه کنارم میمونی… حتی اگر قلبم… از تپش بایستد…
اشک در چشمانم جمع شد. نمیدانستم کدام شعله زودتر خاموش میشود: شعلهی قلب او… یا شعلهی عمارت.
پرنس جئون روی تخت افتاده بود، نفسهایش سنگین و قلبش ضعیفتر از همیشه میزد. من بالای سرش نشسته بودم، دستم را روی سینهاش گذاشته بودم و با تمام وجود دعا میکردم.
در همین لحظه درب تالار اصلی با صدای مهیبی باز شد. پادشاه با لبخندی سرد وارد شد، شمشیری در دستش برق میزد.
پادشاه: (با خشم) جئون… تو هیچوقت لایق این تاج و تخت نبودی. امروز همهچیز تمام میشود. هم تو… هم ندیمهای که بهت خیانت خواهد کرد.
ا/ت: (فریاد میزنم و جلوی پرنس میایستم) ارباب من هیچوقت تنها نیست! اگر بخواهید او را بکشید، باید از روی جنازهی من عبور کنید.
پرنس با چشمانی نیمهباز، در حالی که خون از لبش سرازیر شده بود، نجوا کرد:
جی کی: پدر… تاج شما… ارزش خون منو نداره…
پادشاه شمشیر را بلند کرد، اما درست در همان لحظه هیونجین وارد شد، شمشیرش را جلوی شاه کشید.
هیونجین: (با صدایی لرزان اما مصمم) اگر او را بکشید… پس باید اول با من بجنگید. من قسم خوردم از او محافظت کنم… حتی اگر این به قیمت جانم باشد.
شعلههای آتش به سرعت سقف عمارت را در بر میگرفتند. دود همه جا را پر کرده بود. من بین پرنس نیمهجان، پادشاه بیرحم و هیونجین وفادار گیر کرده بودم.
پرنس با آخرین توانش دستم را گرفت و گفت:
جی کی: (به سختی) ندیمهی من… اگر… اگر زنده موندم… قول بده… همیشه کنارم میمونی… حتی اگر قلبم… از تپش بایستد…
اشک در چشمانم جمع شد. نمیدانستم کدام شعله زودتر خاموش میشود: شعلهی قلب او… یا شعلهی عمارت.
- ۳.۳k
- ۲۹ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط