MIDNIGHT BET

PART:18
°°°°°°°°°°
نورهای نئون آبی روی زمین خیس برق می‌زدند. مردم صف کشیده بودند. موزیک از داخل می‌کوبید. تهیونگ دست‌هایش را در جیبش کرد و از کنار صف رد شد. جونگکوک کنارش قدم می‌زد، اما حوصله نداشت حتی دنبال بهانه‌ای برای غر زدن نبود. تهیونگ با شیطنت گفت: «هی. تو تا حالا یه بتل دنس واقعی دیدی؟»

جونگکوک نیم‌نگاه کوتاهی انداخت. «چیزی برای دیدن نداره.»

تهیونگ خندید. «چرا. داره. مردم می‌گن بتل nova بهترین اجرای خیابونی این منطقه‌ست. امشب هم گروه‌های حرفه ای میان.»

«من علاقه ندارم.»

«مسأله اینه که من دارم.»

تهیونگ با آرنج به دست جونگکوک زد. «تو هم میای. همین الانم تو ذهنم تصمیم گرفتم.»

جونگکوک کلافه نگاهش کرد. «تهیونگ...»

«دیر شد. من رفتم بلیت بگیرم.»

و رفت. جونگکوک مجبور شد پشت سرش راه بیفتد. وقتی وارد کلاب شدند، صدا و نور همه‌جا را گرفت. مکان کوچیک‌تر از میدون مبارزه بود، ولی انرژی… عجیب‌تر و خام‌تر. گروه‌ها پشت استیج آماده می‌شدند. تهیونگ با هیجان به اطراف نگاه می‌کرد. «ببین چه فضای خفنی داره...»

ناگهان نور اصلی استیج روشن شد. مجری گفت: «گروه اول برای شروع… آماده‌ست؟!»

تهیونگ برگشت سمت نور. جونگکوک هم. نور یک‌دفعه روی دو نفر افتاد.

سورا.

و میکا.

هر دو با لباس‌های مخصوص دنس، ایستاده وسط استیج با همان اعتمادبه‌نفسی که باید یک سال پیش مرده باشد.
موهایشان بسته، لباس‌ها یک‌دست، نگاه‌ها متمرکز.
حتی از دور هم می‌شد فهمید بدنشان “آماده رقص” است. تهیونگ بدون پلک زدن گفت: «اونا… اینجان؟»

جونگکوک با اخمی که بیشتر تبدیل به ناباوری شده بود، زیر لب زمزمه کرد: «این دو نفر… دنسر بودن؟»

تهیونگ زمزمه کرد: «اصلاً… اینجا چی کار می‌کنن؟»

نور همچنان روی میکا و سورا مانده بود. جمعیت تشویق کرد.

اما جونگکوک...
جونگکوک فقط نگاه می‌کرد.

و همین نگاه، اولین ضربه برای شروع یک حقیقت جدید بود.