پارت ۵۵
جونگسو که تازه از پلهها پایین اومده بود، با صدای متعجب گفت:
– یعنی چی؟
جونگکوک بدون اینکه چشم از یونا برداره، با صدای آروم اما قاطع گفت:
– یعنی من دیدم که "ات" داشت صبحونه آماده میکرد. تکتک لقمههاشو. اون نون تستا، اون میوههای چیده شده، حتی اون چایی که توی لیوان توئه.
یونا چند لحظه خشکش زد. سعی کرد خودش رو جمع کنه، با خندهای تصنعی گفت:
– عه... خب آره، ولی منم یه کم کمک کردم دیگه... مثلاً اون... اون مربا رو من گذاشتم!
"ات" بدون اینکه حرفی بزنه، رفت سمت میز و نشست. بیتفاوت، ولی ساکت نبود. اون سکوت سنگینی داشت که انگار میگفت: نمیخوام دروغاتو حتی جواب بدم.
جونگسو ابروهاشو بالا انداخت و با لبخند شیطونش گفت:
– یونا جان... از کی تا حالا مربا توی ظرفش آماده میاد روی میز؟
جونگکوک لبخند ملایمی زد، ولی صداش هنوز سرد بود:
– تو لازم نیست وانمود کنی یونا. هیچکسی اینجا گول نمیخوره.
یونا کمی سرخ شد، عقب عقب رفت و گفت:
– من فقط خواستم یه کاری کنم کوکی خوشحال شه...
"ات" همونطور که داشت برای خودش چای میریخت، بیهوا گفت:
– خوشحالی رو با نمایش قاطی نکن. اون یکی ازش فراره.
بعد با خونسردی، لیوانش رو برداشت و جرعهای نوشید.
سکوت عجیبی فضا رو گرفت. سنگین، اما پر از حرف ناگفته.
جونگسو که کنار جونگکوک ایستاده بود، زیر لب زمزمه کرد:
– وای، یکی منو بگیره… عاشق این خونسردیه شدم.
جونگکوک فقط لبخند محوی زد، بعد به سمت میز رفت و نشست. "ات" یه بشقاب غذا جلوش گذاشت، بدون اینکه حتی نگاهش کنه. اما جونگکوک نگاهش را بهش دوخت. آروم، بیصدا، اما پر از حس.
یونا همونجا کنار میز، با لبخندی مصنوعی ایستاده بود. برای لحظهای انگار فهمید که جایی بین این دو نفر، هیچ راهی براش باز نیست.
– یعنی چی؟
جونگکوک بدون اینکه چشم از یونا برداره، با صدای آروم اما قاطع گفت:
– یعنی من دیدم که "ات" داشت صبحونه آماده میکرد. تکتک لقمههاشو. اون نون تستا، اون میوههای چیده شده، حتی اون چایی که توی لیوان توئه.
یونا چند لحظه خشکش زد. سعی کرد خودش رو جمع کنه، با خندهای تصنعی گفت:
– عه... خب آره، ولی منم یه کم کمک کردم دیگه... مثلاً اون... اون مربا رو من گذاشتم!
"ات" بدون اینکه حرفی بزنه، رفت سمت میز و نشست. بیتفاوت، ولی ساکت نبود. اون سکوت سنگینی داشت که انگار میگفت: نمیخوام دروغاتو حتی جواب بدم.
جونگسو ابروهاشو بالا انداخت و با لبخند شیطونش گفت:
– یونا جان... از کی تا حالا مربا توی ظرفش آماده میاد روی میز؟
جونگکوک لبخند ملایمی زد، ولی صداش هنوز سرد بود:
– تو لازم نیست وانمود کنی یونا. هیچکسی اینجا گول نمیخوره.
یونا کمی سرخ شد، عقب عقب رفت و گفت:
– من فقط خواستم یه کاری کنم کوکی خوشحال شه...
"ات" همونطور که داشت برای خودش چای میریخت، بیهوا گفت:
– خوشحالی رو با نمایش قاطی نکن. اون یکی ازش فراره.
بعد با خونسردی، لیوانش رو برداشت و جرعهای نوشید.
سکوت عجیبی فضا رو گرفت. سنگین، اما پر از حرف ناگفته.
جونگسو که کنار جونگکوک ایستاده بود، زیر لب زمزمه کرد:
– وای، یکی منو بگیره… عاشق این خونسردیه شدم.
جونگکوک فقط لبخند محوی زد، بعد به سمت میز رفت و نشست. "ات" یه بشقاب غذا جلوش گذاشت، بدون اینکه حتی نگاهش کنه. اما جونگکوک نگاهش را بهش دوخت. آروم، بیصدا، اما پر از حس.
یونا همونجا کنار میز، با لبخندی مصنوعی ایستاده بود. برای لحظهای انگار فهمید که جایی بین این دو نفر، هیچ راهی براش باز نیست.
- ۱۴.۰k
- ۱۲ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط