«معشوق سابق» پارت چهل و یک
~~~
_آقا...رسیدیم، لطفا بیدار شین...
فلیکس بعد از شنیدن صدای نامفهوم راننده به آرامی چشمانش را باز کرد.
+هـوم...اوه رسیدیم؟؟ عذر میخوام آقا... بفرمایین، کرایه تون...
_خیلی ممنونم.
چشمانش را چند بار باز و بسته کرد و با پاهایی سست از ماشین پیاده شد، حالا فقط حدود سه متر از بیمارستان فاصله داشت، با هر قدم که به درب ورودی نزدیکتر میشد، ضربان قلبش هم بالاتر می‌رفت.
فقط چند دقیقه مانده بود تا لحظه ای که هیونجین را ببیند...از الان تلاش میکرد اشک نریزد و فریاد نکشد، وای به حال لحظه ای که هیونجین بی جان را روی تخت بیمارستان میدید.
وارد بیمارستان شد، پذیرش بیمارستان دقیقا رو به روی درب ورودی بود.
+سـ...سلام...
_سلام جناب...چه کمکی از دستم برمیا_
+هـ...هیونجین...هوانگ هیونجین...میخوام ببینمش...و شب...میمونم...تا روزی که...چشماشو باز کنه...میمونم...
_اما جناب اتاق همراه ایشون پره...ظرفیت دو نفره...که دو نفر فعلا پیششون هستن...توی اتاق فقط دو تا صندلی تخت شو هست و یه صندلی ساده...اگه با این موضوع مشکلی ندارین پس...فکر میکنم مشکلی نباشه.
+دو نفر؟ به جز...جیسونگ کی...؟ اینا مهم نیست...من...نمیخوابم...فقط بذارین...پیشش بمونم...لطفا...
_باشه...پس برین به طبقه بالا، اتاق ۲۲۲ راهروی سمت راست.
فلیکس بدون حرف اضافه با قدم های تند اما سست از پله ها بالا رفت و با چشمانش شماره ی روی در اتاق ها را دنبال کرد.
+راهروی...سمت راست...۲۱۹...۲۲۰...۲۲۱... اتاق ۲۲۲...هوف...
دستش را برای لحظاتی گذاشت روی قلبش، تپش شدید قلبش از روی لباس بافتنی هم آشکار بود.
نفس عمیقی کشید و دستش را روی دستگیره ی در اتاق گذاشت...انگار مغزش آماده نبود تا به دستانش فرمان بدهد در را باز کنند، بدون انتظار کشیدن برای دستور مغزش، به فرمان قلبش گوش داد و به آرامی در را باز کرد.
صدای جیر جیر در، سکوت را شکست و صدایی گوش خراش ایجاد کرد.
در را که کامل باز کرد، آرام و با قدم هایی سست و کوتاه، خودش را به داخل اتاق هدایت کرد.
با صحنه ای که هنگام ورود دید، انگار تمام سد های دوستی روی سرش خراب شدند، جیسونگ در آغوش مینهو؟ بعد از این همه مدت...یعنی او را گول زده بودند؟
یعنی آن چند هفته ای که فلیکس، غم خوار جیسونگ بود و اشک هایش را پاک میکرد...همه دروغ بودند؟
جیسونگ سریع خودش را عقب میکشد، از آغوش مینهو بیرون می آید، سعی میکند توضیح دهد و دهانش را باز میکند تا حرف بزند اما فلیکس با یک نگاه ساکت همه چیز را فهمید.
+فهمیدم...دیگه...نمی‌خواد به خودت زحمت بدی و چیزی بگی.
_ولی فلیکـ...
جیسونگ با اسیر شدن بازویش در دستان مینهو، حرفش را قورت داد.
مینهو به او اشاره کرد که چیزی نگوید... انگار مینهو خوب میفهمید که فلیکس الان چه حالی دارد، نباید با او بحث کرد، فلیکس ممکن بود هرلحظه مانند یک حیوان وحشی حمله کند و مینهو این را فهمیده بود و تصمیم گرفته بود که شعله ی خشم فلیکس را تشدید نکند.
~~~
تادااا پارت جدید خدمت شمااا، خیلی از حمایتتون ممنونم رفقا ادامه بدینن، لایک کنین، کامنت بذارین و فالو یادتون نره🤍🫂
_آقا...رسیدیم، لطفا بیدار شین...
فلیکس بعد از شنیدن صدای نامفهوم راننده به آرامی چشمانش را باز کرد.
+هـوم...اوه رسیدیم؟؟ عذر میخوام آقا... بفرمایین، کرایه تون...
_خیلی ممنونم.
چشمانش را چند بار باز و بسته کرد و با پاهایی سست از ماشین پیاده شد، حالا فقط حدود سه متر از بیمارستان فاصله داشت، با هر قدم که به درب ورودی نزدیکتر میشد، ضربان قلبش هم بالاتر می‌رفت.
فقط چند دقیقه مانده بود تا لحظه ای که هیونجین را ببیند...از الان تلاش میکرد اشک نریزد و فریاد نکشد، وای به حال لحظه ای که هیونجین بی جان را روی تخت بیمارستان میدید.
وارد بیمارستان شد، پذیرش بیمارستان دقیقا رو به روی درب ورودی بود.
+سـ...سلام...
_سلام جناب...چه کمکی از دستم برمیا_
+هـ...هیونجین...هوانگ هیونجین...میخوام ببینمش...و شب...میمونم...تا روزی که...چشماشو باز کنه...میمونم...
_اما جناب اتاق همراه ایشون پره...ظرفیت دو نفره...که دو نفر فعلا پیششون هستن...توی اتاق فقط دو تا صندلی تخت شو هست و یه صندلی ساده...اگه با این موضوع مشکلی ندارین پس...فکر میکنم مشکلی نباشه.
+دو نفر؟ به جز...جیسونگ کی...؟ اینا مهم نیست...من...نمیخوابم...فقط بذارین...پیشش بمونم...لطفا...
_باشه...پس برین به طبقه بالا، اتاق ۲۲۲ راهروی سمت راست.
فلیکس بدون حرف اضافه با قدم های تند اما سست از پله ها بالا رفت و با چشمانش شماره ی روی در اتاق ها را دنبال کرد.
+راهروی...سمت راست...۲۱۹...۲۲۰...۲۲۱... اتاق ۲۲۲...هوف...
دستش را برای لحظاتی گذاشت روی قلبش، تپش شدید قلبش از روی لباس بافتنی هم آشکار بود.
نفس عمیقی کشید و دستش را روی دستگیره ی در اتاق گذاشت...انگار مغزش آماده نبود تا به دستانش فرمان بدهد در را باز کنند، بدون انتظار کشیدن برای دستور مغزش، به فرمان قلبش گوش داد و به آرامی در را باز کرد.
صدای جیر جیر در، سکوت را شکست و صدایی گوش خراش ایجاد کرد.
در را که کامل باز کرد، آرام و با قدم هایی سست و کوتاه، خودش را به داخل اتاق هدایت کرد.
با صحنه ای که هنگام ورود دید، انگار تمام سد های دوستی روی سرش خراب شدند، جیسونگ در آغوش مینهو؟ بعد از این همه مدت...یعنی او را گول زده بودند؟
یعنی آن چند هفته ای که فلیکس، غم خوار جیسونگ بود و اشک هایش را پاک میکرد...همه دروغ بودند؟
جیسونگ سریع خودش را عقب میکشد، از آغوش مینهو بیرون می آید، سعی میکند توضیح دهد و دهانش را باز میکند تا حرف بزند اما فلیکس با یک نگاه ساکت همه چیز را فهمید.
+فهمیدم...دیگه...نمی‌خواد به خودت زحمت بدی و چیزی بگی.
_ولی فلیکـ...
جیسونگ با اسیر شدن بازویش در دستان مینهو، حرفش را قورت داد.
مینهو به او اشاره کرد که چیزی نگوید... انگار مینهو خوب میفهمید که فلیکس الان چه حالی دارد، نباید با او بحث کرد، فلیکس ممکن بود هرلحظه مانند یک حیوان وحشی حمله کند و مینهو این را فهمیده بود و تصمیم گرفته بود که شعله ی خشم فلیکس را تشدید نکند.
~~~
تادااا پارت جدید خدمت شمااا، خیلی از حمایتتون ممنونم رفقا ادامه بدینن، لایک کنین، کامنت بذارین و فالو یادتون نره🤍🫂
- ۱۳.۰k
- ۳۰ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۲۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
