پارت22

(فردا صبح)
ویوی سوبین:

ساعت هفت صبح بود. آلارم گوشیش به صدا دراومد و بیدارش کرد..
چشمامو باز کردم...دیشب انقدر گریه کردم که هنوز چشمام میسوزه، حتی یادم نمیاد کی خوابم برد. بیخیال چرا انقدر خودمو ناراحت میکنم؟ اون که از من بدش میاد، باید فراموشش کنم...همین!
از روی تختم، بلند شدم و دست و صورتم رو شستم، موهامو شونه کردم و رفتم پایین تا صبحونه بخورم. سوبین:صبح بخیر...جوابی نگرفتم! البته هیچوقت نمیگرفتم...من نامرئی بودم! برای هیچکس اهمیت نداشتم حتی برای کسی که دوستش دارم...
عادی بود، من دیگه عادت کردم! رفتم و کنار مثلا خانواده ام نشستم. همیشه کنارشون معذبم، پیش همه معذبم البته جز یونجون هیونگ! اون خیلی مهربونه، همیشه به حرفام گوش میکنه و کمکم میکنه.تهیون هم همینطوری بود منتها اون یکم خشن تره...
مامان سوبین:چرا ساکتی؟
چه عجب!زیر لفظی رو بدم؟ :هوم...چی بگم؟
مادر سوبین:نمیدونم...از دوستات بگو.
با این حرفش دوباره یاد حرف تهیون افتادم"ازت متنفرم". ساکت شدم و هیچی نگفتم...
***
ویوی بومگیو:

کوله پشتیم رو برداشتم و کفشامو پوشیدم. در رو باز کردم، با یه چهره آشنا رو به رو شدم...بازم یونجون. به نشونه ی سلام دست تکون دادم.
یونجون:سلام...چطوری؟
اول صبحی اینجا چیکار میکرد آخه!




واسه تاخیر این پارت عذر میخوام و امیدوارم عذرمو بپذیرید...قرار بود دیروز بزارم ولی راستشو بخواین تنبلیم اومد آره دیگه امیدوارم لذت ببرید