رمان شینیگامی پارت هفدهم

تنها کسی که چیزی از گذشته اش برای همکارانش فاش نکرده بود ، کلاریس لیسپکتور شانزده ساله بود. در جواب به همه کنجکاوی های همکارانش گفته بود والدینش وقتی سیزده ساله بوده در حادثه ای کشته شده اند و در حال حاضر ، یکی از خویشاوندانش از او حمایت می کند.کار در کافه را هم شروع کرده بود تا بتواند زندگی مستقلی برای خود بسازد. حتی یک کلمه از واقعیت ها را هم برای کسی نگفت. لسلی معتقد بود که کلاریس بهترین شخص برای کار در کافه است. غرغرهای بیهوده مشتریان پر مدعا را نمی شنود و زیاد هم با مشتریان حرف نمی‌زند.درواقع اصلا حرف نمی زند.آن شب کلاریس دیرتر از همه به خوابگاه برگشت. پس از اتمام کارش به مغازه ای رفته بود تا پاکت نامه بخرد و حالا ، با لباس فرم کارش و کیسه پلاستیکی کوچکی در دست داشت به خوابگاه برمی گشت.نفس های گرمش در هوا بخار می شدند و دکمه های پالتویش تا بالا بسته شده بودند.خیابان ساکت و خلوت بود ، گویی که هوا هم یخ زده بود.بدنی خاکستری و تیره از انتهای پیاده رو به سمت او می آمد. وقتی جلوتر رسید ، کلاریس تازه متوجه شد که صاحب جسم ، مردی بالغ است که شنلی خاکستری ، کوتاه و پر از وصله به تن دارد.اگر هر کس دیگری بود ، ممکن بود فکر کند این مرد شبحی از عالم دوزخ است و جیغ زنان فرار می کرد.ولی کلاریس به خوبی فرق میان مردگان و زندگان را تشخیص می داد. این مرد قطعا زنده بود. حداقل از لحاظ جسمی.
_تو کی هستی؟»
انگشت هایش در حالی که کلمات را در هوا شکل می دادند ، هوای سرد را جا به جا می کردند.مرد زبان اشاره بلد نبود.بنابراین نفهمید که کلاریس از او هویتش را پرسیده. کلاریس حاضر نبود حتی یک قدم جلوتر برود ، چه برسد به آنکه آنقدر نزدیک برود که مرد بتواند نوشته های داخل دفترچه اش را ببیند.موقعیت مسخره ای بود.اگر برق اسلحه ای به چشم کلاریس نخورده بود حتما می خندید.
_لطفا منو آزاد کن ، خدای مرگ‌.»
مرد اسلحه اش را به سمت او گرفته بود. یک اسلحه اروپایی قدیمی.
_التماس می کنم من و همرزمانم رو آزاد کن.» صدای مرد مثل کسی بود که دارد به درگاه خداوند عبادت می کند. ولی در آن لحظه ، کلاریس حرف هایش را از روی حرکت لب هایش حدس می زد.
_فقط تو می تونی این کارو برای ما انجام بدی.» چیزی جز غم و ناامیدی در وجود این مرد نبود.کلاریس حس می کرد وزنه هایی روی شانه هایش قرار دارند و بدنش را به سمت پایین فشار می دهند.خواسته این مرد از همان اول معلوم بود.شبحی زنده که خواستار آزادی ای بود که توسط مرگ به او اعطا می شد.چیزی که کلاریس نمی توانست واسطه اش باشد.سرش را به علامت نه تکان داد و سعی کرد نه را در هوا بنویسد.
_چ...چرا؟»
کلاریس دوباره حرکاتش را تکرار کرد.
دیدگاه ها (۲)

فاصله یک لبخند تا جنون

تاکسی اصفهان تاکسی وحدتتریبونی برای روشنگری و مطالبه‌گری مرد...

**پارت ۱۸**در با صدایِ انفجاری باز شد و نورِ تندِ چراغ‌هایِ ...

رمان : فقط به من نگاه کن#𝗝𝘂𝘀𝘁_𝗹𝗼𝗼𝗸_𝗮𝘁_𝗺𝗲Part_39/5فصل هفدهم |...

عاشقانه های شبنم

اتاقی که وجود نداشت (پارت آخر)صبح با سکوت عجیبی آغاز شد.نور ...

پارت ۴۵

رمان دختری که هیچکس انتخابش نمیکرد

حکایت ناب

## «ماه، بوی باران می‌دهد»### پارت دهم: محاکمۀ دو قبیلهمهِ غ...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط