THE PROMISE WE LEFT BEHIND

THE PROMISE WE LEFT BEHIND

قولی که جا گذاشتیم

P.2 — The Goodbye (روایت از زبان ا.ت)

سه روز از اون قول بچگانه گذشته بود.

صبح زود، وقتی از خواب بیدار شدم، صدای صحبت مامان و بابا از پذیرایی می‌اومد.

ا.ت: مامان؟ چی شده؟

مامان: عزیزم، بیا بشین. باید یه چیزی بهت بگیم.

بابا: قراره به یه شهر دیگه بریم. از هفته‌ی آینده.

ا.ت: یعنی چی؟ پس هوسوک چی؟

مامان: عزیزم، اونجا زندگی جدیدی شروع می‌کنیم.

ا.ت: من نمی‌خوام برم!

بابا: ا.ت، تصمیم گرفته شده.

تمام روز رو توی اتاقم موندم. نمی‌دونستم چطوری باید به هوسوک بگم.

عصر، مثل همیشه به پارک رفتم.

هوسوک روی تاب نشسته بود و وقتی منو دید، دست تکون داد.

هوسوک: بالاخره اومدی! فکر کردم امروز نمیای!

ا.ت: هوسوک...

هوسوک: چی شده؟ چرا ناراحتی؟

ا.ت: من دارم می‌رم.

هوسوک: کجا؟

ا.ت: یه شهر دیگه... با مامان و بابام.

لبخندش کم‌کم محو شد.

هوسوک: خب... کی برمی‌گردی؟

ا.ت: نمی‌دونم.

هوسوک: یعنی چی نمی‌دونی؟ مگه نمی‌گفتی همیشه با هم می‌مونیم؟

چشم‌هام پر از اشک شده بود.

ا.ت: ببخشید...

هوسوک از روی تاب پایین اومد و روبه‌روم ایستاد.

هوسوک: گریه نکن. ما که قول دادیم!

ا.ت: ولی اگه فراموشم کنی چی؟

هوسوک: من؟ تو رو؟ امکان نداره!

بعد دستش رو توی جیبش برد و یه دستبند کوچیک با مهره‌های ستاره‌ای بیرون آورد.

هوسوک: این برای توئه. که قولمون یادت نره.

ا.ت: پس تو چی؟

هوسوک: من نقاشی ستاره‌مون رو دارم!

اون روز برای آخرین بار با هم به خونه برگشتیم.

صبح روز بعد، ماشین جلوی خونه آماده بود.

از پنجره به کوچه نگاه می‌کردم. هوسوک نیومده بود.

ا.ت: مامان، می‌شه یکم صبر کنیم؟

مامان: عزیزم، باید حرکت کنیم.

درست وقتی ماشین راه افتاد، از پنجره دیدمش.

هوسوک با عجله توی کوچه می‌دوید.

هوسوک: ا.ت! صبر کن!

دستش رو تکون می‌داد.

من هم دستم رو به شیشه چسبوندم و گریه کردم.

اما ماشین دورتر و دورتر شد...

و آخرین چیزی که از اون کوچه دیدم، پسری بود که هنوز وسط خیابون ایستاده بود.

پسری که نمی‌دونست دوازده سال طول می‌کشه تا دوباره اون دختر رو ببینه.

و شاید اون موقع، حتی اسمش رو هم به خاطر نیاره............
ادامه دارد..............