خواهر کوچولو

درخواستی
هوای بعدازظهر، سنگین و دلگیر بود. ا/ت، با چشمانی که به عروسک محبوبش، «خرس کوچولو»، دوخته شده بود، در گوشه‌ای از اتاق کز کرده بود. یونگی، برادر بزرگترش، با همان لبخند مرموز و چشمان شیطنت‌آمیزش، این بار تصمیم گرفته بود اوج اذیت کردن را به نمایش بگذارد. عروسک را از دست ا/ت قاپیده بود و حالا با هیجان به سمت پنجره می‌رفت.

«هی، هیولای پشمالوی نفرت‌انگیز! نظرت چیه یه پرواز کوتاه داشته باشیم؟» یونگی با لحنی بازیگوش و صدایی که سعی می‌کرد نگران کننده باشد، عروسک را بالای سر برد. «فکر کنم اون بالا منظره‌ی قشنگی باشه! شاید حتی یه دوست جدید پیدا کنی!»

ا/ت با وحشت به یونگی نگاه کرد. عروسکش، نماد تمام خاطرات شیرینش با مادرشان، در دستان برادرش بود و یونگی با بی‌رحمی آن را به سمت پنجره‌ی باز می‌برد. «یونگی! نه! خواهش می‌کنم! اون عروسک منه! نندازش پایین!» صدای ا/ت از بغض می‌لرزید. او می‌دانست که یونگی فقط برای اذیت کردن این کار را می‌کند، اما خطر واقعی بود.

یونگی مکث کرد. عروسک را در هوا نگه داشت و به چهره‌ی رنگ‌پریده و وحشت‌زده‌ی ا/ت نگاه کرد. نفسش بند آمد.ناگهان حس کرد تمام دنیا در وجود خواهر کوچکترش خلاصه شده است. همانطور که اشک در چشمان ا/ت جمع می‌شد و آرام آرام روی گونه‌هایش می‌لغزید، یونگی احساس کرد که قلبش به شدت فشرده می‌شود. این دیگر فقط اذیت کردن نبود، این داشت واقعی می‌شد.

با صدایی پر از اندوه و پشیمانی بود، گفت: «هی... کوچولوی من... چرا گریه می‌کنی نفسم؟» یونگی به آرامی عروسک را پایین آورد و در دستش گرفت، انگار که گنجی گرانبها باشد. سپس به سمت ا/ت رفت و کنارش زانو زد. «اوه، دختر قشنگم... منو ببخش.»

دستش را به سمت صورت ا/ت برد و اشک‌هایش را پاک کرد. «تو که می‌دونی من چقدر دوستت دارم، نه؟ تو بهترین خواهر دنیایی. بهترینِ بهترین‌ها. هیچ کس مثل تو قشنگ و مهربون نیست. من فقط... گاهی وقتا... نمی‌دونم چطور احساساتمو نشون بدم. ولی تو، تو همه چیز منی.»

یونگی عروسک را به ا/ت پس داد. «ببین، من دیگه اذیتت نمی‌کنم. قول می‌دم. اگه بخوای، برات هر کاری می‌کنم. ولی فقط دیگه گریه نکن، باشه؟»


ادامه در کامنتا