ℙ𝕒𝕣𝕥 𝕋𝕨𝕠 | 𝑯𝒊𝒅𝒅𝒆𝒏 𝑴𝒂𝒔𝒌
ℙ𝕒𝕣𝕥 𝕋𝕨𝕠 | 𝑯𝒊𝒅𝒅𝒆𝒏 𝑴𝒂𝒔𝒌
Season Two | ᴘᴀʀᴛ ⁴ 🖤
ساعت ۱۰ صبح | خانه‌ی تهیونگ و مانلی
ـ تهیونگ، اون پیراهن سفیدت کجاست؟
تهیونگ که جلوی آینه داشت ساعتش رو می‌بست، از توی اتاق جواب داد:
ـ کدوم پیراهن؟
ـ همونی که هفته‌ی پیش پوشیده بودی. می‌خوام بدمش خشکشویی.
چند ثانیه سکوت شد.
ـ لازم نیست. خودم جمعش می‌کنم.
مانلی که داشت لباس‌ها رو از کمد بیرون می‌آورد، با تعجب به در اتاق نگاه کرد.
ـ خب، چرا؟ مگه لباس نیست؟
تهیونگ از اتاق بیرون اومد و به سمت کمد رفت.
ـ چون امروز لازم دارمش.
مانلی پیراهن رو از بین لباس‌ها بیرون کشید.
ـ همین رو می‌گی؟
تهیونگ به پیراهن نگاه کرد و سریع از دستش گرفت.
ـ آره، همین.
مانلی خندید.
ـ عجب! از کی تا حالا این‌قدر روی لباس‌هات حساسی؟
تهیونگ پیراهن رو تا کرد و داخل کشو گذاشت.
ـ از وقتی همسرم تصمیم گرفته به کمد لباس‌هام حمله کنه.
ـ من دارم کمکت می‌کنم، آقای کیم!«مانلی بخدا اگه باور کنی خیلی گاوی🙄»
تهیونگ خندید و قبل از رفتن، گونه‌اش رو بوسید.
ـ مراقب خودت باش. امروز ممکنه دیر کنم.
مانلی دست به کمر ایستاد.
ـ باز شروع شد؟
ـ این بار واقعاً کار دارم.
ـ باشه، فقط یه چیزی بخور که با شکم خالی نری.
مانلی به سمت آشپزخونه رفت تا براش یه لقمه آماده کنه. تهیونگ هم گوشی‌اش رو برداشت و قبل از خروج، نگاهی به اتاق انداخت.
وقتی صدای بسته شدن در پیچید، مانلی دوباره به سمت کمد برگشت.
پیراهن سفید هنوز توی ذهنش بود.
چرا تهیونگ این‌قدر اصرار داشت خودش اون رو جمع کنه؟
شاید چیز مهمی نبود. شاید فقط می‌خواست لباس موردعلاقه‌اش رو جدا نگه داره.
مانلی شونه بالا انداخت و به کارش ادامه داد.
اما این اولین بار نبود که تهیونگ درباره‌ی چیزی ساده، جوابی عجیب می‌داد.
و همین موضوع بیشتر از خود پیراهن ذهنش رو مشغول کرده بود. ادامه دارد.... ⛓️🍷
<!-- empty paragraph -->ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
خب خب تازه داستان شروع شده
نخونی توهم مثل مانلی خری😁
Season Two | ᴘᴀʀᴛ ⁴ 🖤
ساعت ۱۰ صبح | خانه‌ی تهیونگ و مانلی
ـ تهیونگ، اون پیراهن سفیدت کجاست؟
تهیونگ که جلوی آینه داشت ساعتش رو می‌بست، از توی اتاق جواب داد:
ـ کدوم پیراهن؟
ـ همونی که هفته‌ی پیش پوشیده بودی. می‌خوام بدمش خشکشویی.
چند ثانیه سکوت شد.
ـ لازم نیست. خودم جمعش می‌کنم.
مانلی که داشت لباس‌ها رو از کمد بیرون می‌آورد، با تعجب به در اتاق نگاه کرد.
ـ خب، چرا؟ مگه لباس نیست؟
تهیونگ از اتاق بیرون اومد و به سمت کمد رفت.
ـ چون امروز لازم دارمش.
مانلی پیراهن رو از بین لباس‌ها بیرون کشید.
ـ همین رو می‌گی؟
تهیونگ به پیراهن نگاه کرد و سریع از دستش گرفت.
ـ آره، همین.
مانلی خندید.
ـ عجب! از کی تا حالا این‌قدر روی لباس‌هات حساسی؟
تهیونگ پیراهن رو تا کرد و داخل کشو گذاشت.
ـ از وقتی همسرم تصمیم گرفته به کمد لباس‌هام حمله کنه.
ـ من دارم کمکت می‌کنم، آقای کیم!«مانلی بخدا اگه باور کنی خیلی گاوی🙄»
تهیونگ خندید و قبل از رفتن، گونه‌اش رو بوسید.
ـ مراقب خودت باش. امروز ممکنه دیر کنم.
مانلی دست به کمر ایستاد.
ـ باز شروع شد؟
ـ این بار واقعاً کار دارم.
ـ باشه، فقط یه چیزی بخور که با شکم خالی نری.
مانلی به سمت آشپزخونه رفت تا براش یه لقمه آماده کنه. تهیونگ هم گوشی‌اش رو برداشت و قبل از خروج، نگاهی به اتاق انداخت.
وقتی صدای بسته شدن در پیچید، مانلی دوباره به سمت کمد برگشت.
پیراهن سفید هنوز توی ذهنش بود.
چرا تهیونگ این‌قدر اصرار داشت خودش اون رو جمع کنه؟
شاید چیز مهمی نبود. شاید فقط می‌خواست لباس موردعلاقه‌اش رو جدا نگه داره.
مانلی شونه بالا انداخت و به کارش ادامه داد.
اما این اولین بار نبود که تهیونگ درباره‌ی چیزی ساده، جوابی عجیب می‌داد.
و همین موضوع بیشتر از خود پیراهن ذهنش رو مشغول کرده بود. ادامه دارد.... ⛓️🍷
<!-- empty paragraph -->ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
خب خب تازه داستان شروع شده
نخونی توهم مثل مانلی خری😁
- ۱۲۰
- ۱۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
