رمان منیمگوزل سِئوگیلیم/ الهه پورعلی
پارت یازدهم منیم گوزل سِئوگیلیم
با برگشت آسیه به سمتش چشمانش چهارتا شد، گویی راحله به یک مهمانی بزرگ دعوت بود، لباسش به حدی رسمی و متفاوت بود گویی قرار بود مهمانی بزرگی در این مکان برگزار شود.
سوگل با دیدن مادرش پوزخندی زد و به سمت پلهها رفت، هنوز مانتوی جلوبازش در تن بوده و شالش روی شانههایش افتاده بود.
پلهها را دوتایکی بالا رفته و به سمت اتاقش حرکت کرد، قدم آخر را برداشت و جلوی در اتاق با بهت ایستاد.
کایان روی تختش دراز کشیده، دستش را روی چشمانش گذاشته و گویی خواب بود!
سوگل چشمانش گرد شده بود، تازه یادش افتاد که به کایان نگفته آنجا اتاق اوست.
نفسی کشیده و در اتاق را به صدا درآورد، یکبار در زد و کایان هیچ عکسالعملی از خود نشان نداد، برای بار دوم که در زد کایان تکانی به بدن هیکلیاش داد و با سرفه کوتاهی چشمش را باز کرد.
صدایی کوتاه از گلوی سوگل شنیده شد که گفت:
- اوهوم!
کایان به سرعت به خود آمد و نگاهی به سمت در انداخت، وقتی سوگل را جلوی در دید از جایش برخواسته و همانطور که چشمش را با انگشتش میمالید دستش را روی موهای پریشانش کشیده و گفت:
- ne oldu؟
(چی شده)
سوگل خجالتزده سری تکان داد، معنی جملهاش را نمیدانست اما حدس میزد که چه گفته است پس از این رو درحالی که با نوک پایش روی زمین ضرب گرفته بود گفت:
- ببخشید، راستش!
سکوت کرد به آرامی اشارهای به اتاق کرده و ادامه داد:
- راستش اینجا، اینجا اتاق منه!
کایان با شنیدن این حرف ابرویش بالا پرید و سریع گفت:
- Üzgünüm, bilmiyordum
(ببخشید نمیدونستم)
این را گفته و با یک حرکت از جایش بلند شد، هنوز غرق خواب بود و تلو- تلو خوران درحالی که خمیازه میکشید به سمت سوگل رفت.
سوگل همانطور که ترهای از موهایش را در دست گرفته و دور انگشتانش میچرخاند گفت:
- میتونین همینجا بمونین فقط!
ادامه داد:
- فقط کمدهای لباس پر هستن، نمیتونین هیچ لباسی بزارین!
کایان سر تکان داد و دستش را به در گرفت تا از زور خواب زمین نیفتد، سپس چشمان خوابآلودش را به سوگل دوخته و گفت:
- Hayır, başka bir odaya gidiyorum
(نه من میرم یه اتاق دیگه)
این را گفته و با توجه به چهره سوگل و دیدن چشمان رنگی او لبخندی لبانش را فرا گرفت، دنیز نیز چشمرنگی بود و کایان عاشق چشمانش، بیتوجه به موقعیتش، دستش را بلند کرده و با اشاره به چشمان رنگی سوگل گفت:
- Sen de renkli gözlüsün
(تو هم چشم رنگی هستی)
سوگل آب دهانش را قورت داد، باز متوجه نشده بود، در دل حرف ناسزایی بار خود کرده و با خود گفت:
- من باید این زبان رو یاد بگیرم وگرنه عین بز دارم نگاه میکنم، آبروم میره!
کایان وقتی فهمید که سوگل متوجه حرفش نشده دوباره و اینبار چشم خود را با انگشت نشان داده و به سختی و لحجه خندهدار گفت:
- چشم، چشمرنگی!
اینبار خنده روی لبهای سوگل نشست و همانطور با خنده کوتاهی گفت:
- چه خوب فارسی حرف میزنی، رنگ چشمهای من به عمه و بابابزرگ رفته، بابا میگه بابابزرگ هم چشماش رنگی بوده!
کایان با شنیدن این حرف متوجه شد که رنگ چشمان دنیز هم ژنتیکی است، پس پدربزرگ در هر خانواده یک چشمرنگی به جای گذاشته بود!
با برگشت آسیه به سمتش چشمانش چهارتا شد، گویی راحله به یک مهمانی بزرگ دعوت بود، لباسش به حدی رسمی و متفاوت بود گویی قرار بود مهمانی بزرگی در این مکان برگزار شود.
سوگل با دیدن مادرش پوزخندی زد و به سمت پلهها رفت، هنوز مانتوی جلوبازش در تن بوده و شالش روی شانههایش افتاده بود.
پلهها را دوتایکی بالا رفته و به سمت اتاقش حرکت کرد، قدم آخر را برداشت و جلوی در اتاق با بهت ایستاد.
کایان روی تختش دراز کشیده، دستش را روی چشمانش گذاشته و گویی خواب بود!
سوگل چشمانش گرد شده بود، تازه یادش افتاد که به کایان نگفته آنجا اتاق اوست.
نفسی کشیده و در اتاق را به صدا درآورد، یکبار در زد و کایان هیچ عکسالعملی از خود نشان نداد، برای بار دوم که در زد کایان تکانی به بدن هیکلیاش داد و با سرفه کوتاهی چشمش را باز کرد.
صدایی کوتاه از گلوی سوگل شنیده شد که گفت:
- اوهوم!
کایان به سرعت به خود آمد و نگاهی به سمت در انداخت، وقتی سوگل را جلوی در دید از جایش برخواسته و همانطور که چشمش را با انگشتش میمالید دستش را روی موهای پریشانش کشیده و گفت:
- ne oldu؟
(چی شده)
سوگل خجالتزده سری تکان داد، معنی جملهاش را نمیدانست اما حدس میزد که چه گفته است پس از این رو درحالی که با نوک پایش روی زمین ضرب گرفته بود گفت:
- ببخشید، راستش!
سکوت کرد به آرامی اشارهای به اتاق کرده و ادامه داد:
- راستش اینجا، اینجا اتاق منه!
کایان با شنیدن این حرف ابرویش بالا پرید و سریع گفت:
- Üzgünüm, bilmiyordum
(ببخشید نمیدونستم)
این را گفته و با یک حرکت از جایش بلند شد، هنوز غرق خواب بود و تلو- تلو خوران درحالی که خمیازه میکشید به سمت سوگل رفت.
سوگل همانطور که ترهای از موهایش را در دست گرفته و دور انگشتانش میچرخاند گفت:
- میتونین همینجا بمونین فقط!
ادامه داد:
- فقط کمدهای لباس پر هستن، نمیتونین هیچ لباسی بزارین!
کایان سر تکان داد و دستش را به در گرفت تا از زور خواب زمین نیفتد، سپس چشمان خوابآلودش را به سوگل دوخته و گفت:
- Hayır, başka bir odaya gidiyorum
(نه من میرم یه اتاق دیگه)
این را گفته و با توجه به چهره سوگل و دیدن چشمان رنگی او لبخندی لبانش را فرا گرفت، دنیز نیز چشمرنگی بود و کایان عاشق چشمانش، بیتوجه به موقعیتش، دستش را بلند کرده و با اشاره به چشمان رنگی سوگل گفت:
- Sen de renkli gözlüsün
(تو هم چشم رنگی هستی)
سوگل آب دهانش را قورت داد، باز متوجه نشده بود، در دل حرف ناسزایی بار خود کرده و با خود گفت:
- من باید این زبان رو یاد بگیرم وگرنه عین بز دارم نگاه میکنم، آبروم میره!
کایان وقتی فهمید که سوگل متوجه حرفش نشده دوباره و اینبار چشم خود را با انگشت نشان داده و به سختی و لحجه خندهدار گفت:
- چشم، چشمرنگی!
اینبار خنده روی لبهای سوگل نشست و همانطور با خنده کوتاهی گفت:
- چه خوب فارسی حرف میزنی، رنگ چشمهای من به عمه و بابابزرگ رفته، بابا میگه بابابزرگ هم چشماش رنگی بوده!
کایان با شنیدن این حرف متوجه شد که رنگ چشمان دنیز هم ژنتیکی است، پس پدربزرگ در هر خانواده یک چشمرنگی به جای گذاشته بود!
- ۲.۵k
- ۲۳ بهمن ۱۴۰۲
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط