پارت ۱۲ بعد از جلسه
در اتاق با صدای آرامی بسته شد. هانا بی‌هیچ حرفی کیفش را گوشه انداخت و خودش را روی تخت پرت کرد. سقف ساده‌ی اتاق را خیره نگاه می‌کرد، ولی فکرش هنوز در اتاق جلسه گیر کرده بود. صدای هوانگ مثل خطی پررنگ در ذهنش می‌پیچید:
«قراره وارد صنعت کی‌پاپ بشیم.»
برای کسی مثل او که تمام یک سال گذشته را در میان بوی باروت، عرق تمرین و خستگی‌های مأموریت گذرانده بود، این جمله بیشتر شبیه یک شوخی عجیب بود تا یک تصمیم واقعی.
یرین در سکوت پشت سرش وارد شد، کلاه هودی‌اش را از سر کشید و موهای کوتاه و صافش که تا شانه می‌رسید را با انگشتانش کنار زد. آرام روی صندلی کنار دیوار نشست و به کف اتاق خیره شد، انگار چیزی را در ذهنش سبک‌سنگین می‌کرد.
هانا نیم‌خیز شد. – تو هیچی نمی‌گی؟ من که هنوز تو شوکم. انتظار داشتم ماموریت بعدی رو بگه، نه این که بفرسته‌مون وسط نورافکن‌ها.
یرین آرام نفس کشید و شانه‌ای بالا انداخت. – من خیلی غافلگیر نشدم.
– نه؟! – هانا با تعجب نگاهش کرد. – مگه از قبل می‌دونستی؟
یرین کمی سکوت کرد، بعد نگاهش را از زمین برداشت و مستقیم به هانا دوخت. – یادته که یک سال پیش هنوز اینجا نبودی. بعد از اولین مأموریت من… همون که مجبور شدم اون مرد رو بکشم… هوانگ منو صدا زد به اتاقش. هیچ‌وقت یادم نمی‌ره. گفت: «تو صدایی داری که می‌تونه قلب‌ها رو بگیره و حرکاتی که می‌تونه نگاه‌ها رو میخکوب کنه. اگه روزی این خانواده بخواد وارد دنیای دیگه‌ای بشه، تو نفر اولی هستی که می‌فرستم جلو.» اون موقع فکر کردم فقط حرفیه برای روحیه دادن، ولی حالا… به نظر می‌رسه از همون موقعش برنامه داشته.
هانا با دقت گوش می‌داد، کمی بعد لبخندی محو زد. – خب… راستش، از نظر استعداد ما می‌تونیم این کار رو انجام بدیم. این یک سال رو ببین، چند بار با هم توی سالن تمرین موندیم تا نیمه‌شب؟ چند بار با اون ضبط‌صوت قدیمی که تو بچگیت پیدا کردی، آهنگ گذاشتیم و شروع کردیم به تمرین؟
یرین هم لبخند کوتاهی زد، انگار تصویر آن لحظات را در ذهنش دید؛ ضبط‌صوت خاک‌گرفته‌ای که یک روز از جعبه‌های انباری بیرون کشیده بود، دکمه پلی که با صدای تق تق کار می‌کرد، و هانا که وسط اتاق حرکات جدیدی را امتحان می‌کرد.
– تو رقصت روانه، هانا. – یرین آرام گفت.
– و صدای تو… – هانا ادامه داد – برای رپه. جدی می‌گم، این تُن خاصت و اون قدرتی که تو هر کلمه‌ات هست، رو صحنه می‌تونه همه رو میخکوب کنه. منم بیشتر ووکالم، می‌تونم قسمت‌های ملودی رو بگیرم. اگه درست کار کنیم، حتی می‌تونیم روی استیج‌هامون هماهنگی کامل داشته باشیم.
یرین تکیه داد به پشتی صندلی. – استعداد داشتن یک چیزه، ولی وارد شدن به اون دنیا یه چیز دیگه. اون‌جا هم رقابته، هم فشار، هم سیاست. فرقش اینه که این بار به جای اسلحه و گلوله، با لبخند و نورافکن روبه‌رو می‌شی.
– نورافکن هم می‌تونه کور کنه، اگه بهش عادت نداشته باشی. – هانا خندید.
– دقیقاً. – یرین لحنش کمی جدی‌تر شد. – باید یاد بگیری همیشه نقش رو خودت انتخاب کنی. حتی وقتی همه می‌خوان تو رو توی قالبی که می‌خوان جا بدن.
هانا روی تخت جابه‌جا شد و پاهایش را جمع کرد. – خب… اگه قراره این مسیر رو بریم، من ترجیح می‌دم با تو باشه. چون وسط مأموریت‌های خونین هم پشت هم رو خالی نکردیم.
نگاهشان برای چند لحظه در سکوت قفل شد. در چشمان هر دو هم نگرانی بود، هم نوعی هیجان پنهان. می‌دانستند این مسیر قرار نیست ساده باشد؛ ولی این بار قرار بود میدان جنگ‌شان نه خیابان و سایه‌ی اسلحه، که روی صحنه‌ای با نورهای درخشان و هزاران چشم منتظر باشد.
«قراره وارد صنعت کی‌پاپ بشیم.»
برای کسی مثل او که تمام یک سال گذشته را در میان بوی باروت، عرق تمرین و خستگی‌های مأموریت گذرانده بود، این جمله بیشتر شبیه یک شوخی عجیب بود تا یک تصمیم واقعی.
یرین در سکوت پشت سرش وارد شد، کلاه هودی‌اش را از سر کشید و موهای کوتاه و صافش که تا شانه می‌رسید را با انگشتانش کنار زد. آرام روی صندلی کنار دیوار نشست و به کف اتاق خیره شد، انگار چیزی را در ذهنش سبک‌سنگین می‌کرد.
هانا نیم‌خیز شد. – تو هیچی نمی‌گی؟ من که هنوز تو شوکم. انتظار داشتم ماموریت بعدی رو بگه، نه این که بفرسته‌مون وسط نورافکن‌ها.
یرین آرام نفس کشید و شانه‌ای بالا انداخت. – من خیلی غافلگیر نشدم.
– نه؟! – هانا با تعجب نگاهش کرد. – مگه از قبل می‌دونستی؟
یرین کمی سکوت کرد، بعد نگاهش را از زمین برداشت و مستقیم به هانا دوخت. – یادته که یک سال پیش هنوز اینجا نبودی. بعد از اولین مأموریت من… همون که مجبور شدم اون مرد رو بکشم… هوانگ منو صدا زد به اتاقش. هیچ‌وقت یادم نمی‌ره. گفت: «تو صدایی داری که می‌تونه قلب‌ها رو بگیره و حرکاتی که می‌تونه نگاه‌ها رو میخکوب کنه. اگه روزی این خانواده بخواد وارد دنیای دیگه‌ای بشه، تو نفر اولی هستی که می‌فرستم جلو.» اون موقع فکر کردم فقط حرفیه برای روحیه دادن، ولی حالا… به نظر می‌رسه از همون موقعش برنامه داشته.
هانا با دقت گوش می‌داد، کمی بعد لبخندی محو زد. – خب… راستش، از نظر استعداد ما می‌تونیم این کار رو انجام بدیم. این یک سال رو ببین، چند بار با هم توی سالن تمرین موندیم تا نیمه‌شب؟ چند بار با اون ضبط‌صوت قدیمی که تو بچگیت پیدا کردی، آهنگ گذاشتیم و شروع کردیم به تمرین؟
یرین هم لبخند کوتاهی زد، انگار تصویر آن لحظات را در ذهنش دید؛ ضبط‌صوت خاک‌گرفته‌ای که یک روز از جعبه‌های انباری بیرون کشیده بود، دکمه پلی که با صدای تق تق کار می‌کرد، و هانا که وسط اتاق حرکات جدیدی را امتحان می‌کرد.
– تو رقصت روانه، هانا. – یرین آرام گفت.
– و صدای تو… – هانا ادامه داد – برای رپه. جدی می‌گم، این تُن خاصت و اون قدرتی که تو هر کلمه‌ات هست، رو صحنه می‌تونه همه رو میخکوب کنه. منم بیشتر ووکالم، می‌تونم قسمت‌های ملودی رو بگیرم. اگه درست کار کنیم، حتی می‌تونیم روی استیج‌هامون هماهنگی کامل داشته باشیم.
یرین تکیه داد به پشتی صندلی. – استعداد داشتن یک چیزه، ولی وارد شدن به اون دنیا یه چیز دیگه. اون‌جا هم رقابته، هم فشار، هم سیاست. فرقش اینه که این بار به جای اسلحه و گلوله، با لبخند و نورافکن روبه‌رو می‌شی.
– نورافکن هم می‌تونه کور کنه، اگه بهش عادت نداشته باشی. – هانا خندید.
– دقیقاً. – یرین لحنش کمی جدی‌تر شد. – باید یاد بگیری همیشه نقش رو خودت انتخاب کنی. حتی وقتی همه می‌خوان تو رو توی قالبی که می‌خوان جا بدن.
هانا روی تخت جابه‌جا شد و پاهایش را جمع کرد. – خب… اگه قراره این مسیر رو بریم، من ترجیح می‌دم با تو باشه. چون وسط مأموریت‌های خونین هم پشت هم رو خالی نکردیم.
نگاهشان برای چند لحظه در سکوت قفل شد. در چشمان هر دو هم نگرانی بود، هم نوعی هیجان پنهان. می‌دانستند این مسیر قرار نیست ساده باشد؛ ولی این بار قرار بود میدان جنگ‌شان نه خیابان و سایه‌ی اسلحه، که روی صحنه‌ای با نورهای درخشان و هزاران چشم منتظر باشد.
- ۳.۲k
- ۲۴ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
