پارت ۳۴
متعجب بهش خیره شدم چرا اینجوری رفتار می کنه ؟
پیرمرد : میدونم پسرم من سال هاست اینجا ازش مراقبت می کنم
زیادی عجیب بود بعد از خدافظی با ثاحب مغازه و یکم استتراحت به سمت کالسکه ها برگشتیم روز جالبی بود اما اتفاقاتش منو ترسونده بود
داهی : انقدر خستم میتونم تا فردا بخوابم
با خنده نگاهش کردم واقعا همگی خسته بودیم و نای راه رفتن نداشتیم
سوجین : اره حتی منم حوصله یر به سر گذاشتنتونو ندارم
هه وون : خدایاا شکرت ایشالا همیشه خستگی بمیری
سوجین : تو قطعا استثنایی از خستگیم بمیرم بازم سر به سرت میزارم
همگی خندیدیم انقدر خسته بودیم که دیگ حوصله حرف زدن راجب ماجراهای امروز هم نداشتیم
اما ذهن من زیادی درگیر بود چرا با دست زدن من سنگ داغ و روشن شد ؟
صبح روز بعد افتاب از لابه لای پرده های اتاق به داخل می تابید با بی میلی چشام باز کردم به سقف خیره موندم هنوز اتفاقات دیروز یادم نرفته بود
سوجین با صدای خواب الودگی گفت : بیدار شین دیگ چرا من باید وقتی افتاب چشامو کور می کنه بیدار شم ولش شما هنوز خواب باشین
هه وون : کاش خفه شی
با خنده از رو تخت بلند شدم سمت در رفتم
داهی : زیادی سحر خیز شدیاا بگیر بخواب بابا هنوز تا صبونه مونده
با تعجب نگاه ساعت کردم عجیب بود من همیشه خواب می موندم اما الان پر انرژی حتی زودتر از همیشه بیدار شدم اههه
با کلافگی رو تخت نشستم واقعا یک ساعت تا صبونه مونده ؟
چرا انقدر زود بیدار شدمم روی تخت دراز کشیدم به سقف خیره شدم چقدر دیروز عجیب بود چرا همه چی به حضور من واکنش نشون میداد چرا ته یون انقدر درباره اون سنگ و حکاکی ها جدی بود ؟ تمام مدت تو فکر بودم
که صدای در منو از فکرام بیرون کشید
خاله می ران : بچه ها بیاین صبحانه
اوه چه زود ، نگاه ساعت کردم انقدر تو فکر بودم ؟ بچه ها خواب بودن اروم بیرون رفتم خاله می ران مشغول بود ، با اینکه خاله زیادی مهربون بود اما فک کنم دیگ نتونم مثل قبل به مهربونیای خاله واکنش نشون بدم :)
هه وون همراه بچه ها نزدیک میز شدن با تعجب گفت
هه وون : میگم یونا زیادی عجیب نشده؟
سوجین : نه عجیب بود
پیرمرد : میدونم پسرم من سال هاست اینجا ازش مراقبت می کنم
زیادی عجیب بود بعد از خدافظی با ثاحب مغازه و یکم استتراحت به سمت کالسکه ها برگشتیم روز جالبی بود اما اتفاقاتش منو ترسونده بود
داهی : انقدر خستم میتونم تا فردا بخوابم
با خنده نگاهش کردم واقعا همگی خسته بودیم و نای راه رفتن نداشتیم
سوجین : اره حتی منم حوصله یر به سر گذاشتنتونو ندارم
هه وون : خدایاا شکرت ایشالا همیشه خستگی بمیری
سوجین : تو قطعا استثنایی از خستگیم بمیرم بازم سر به سرت میزارم
همگی خندیدیم انقدر خسته بودیم که دیگ حوصله حرف زدن راجب ماجراهای امروز هم نداشتیم
اما ذهن من زیادی درگیر بود چرا با دست زدن من سنگ داغ و روشن شد ؟
صبح روز بعد افتاب از لابه لای پرده های اتاق به داخل می تابید با بی میلی چشام باز کردم به سقف خیره موندم هنوز اتفاقات دیروز یادم نرفته بود
سوجین با صدای خواب الودگی گفت : بیدار شین دیگ چرا من باید وقتی افتاب چشامو کور می کنه بیدار شم ولش شما هنوز خواب باشین
هه وون : کاش خفه شی
با خنده از رو تخت بلند شدم سمت در رفتم
داهی : زیادی سحر خیز شدیاا بگیر بخواب بابا هنوز تا صبونه مونده
با تعجب نگاه ساعت کردم عجیب بود من همیشه خواب می موندم اما الان پر انرژی حتی زودتر از همیشه بیدار شدم اههه
با کلافگی رو تخت نشستم واقعا یک ساعت تا صبونه مونده ؟
چرا انقدر زود بیدار شدمم روی تخت دراز کشیدم به سقف خیره شدم چقدر دیروز عجیب بود چرا همه چی به حضور من واکنش نشون میداد چرا ته یون انقدر درباره اون سنگ و حکاکی ها جدی بود ؟ تمام مدت تو فکر بودم
که صدای در منو از فکرام بیرون کشید
خاله می ران : بچه ها بیاین صبحانه
اوه چه زود ، نگاه ساعت کردم انقدر تو فکر بودم ؟ بچه ها خواب بودن اروم بیرون رفتم خاله می ران مشغول بود ، با اینکه خاله زیادی مهربون بود اما فک کنم دیگ نتونم مثل قبل به مهربونیای خاله واکنش نشون بدم :)
هه وون همراه بچه ها نزدیک میز شدن با تعجب گفت
هه وون : میگم یونا زیادی عجیب نشده؟
سوجین : نه عجیب بود
- ۱۷۶
- ۲۶ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط