*.the Law of Violence.*
*..........قانون خوشونت........*
^^^[(Part⁸)]^^
................................................................
[[فلشبک _پنج سال پیش]]
مین یوان با قدمهایی مقتدرانه، واردِ سالنِ اصلی عمارت شد. پرانپریا، درست مثل سایهای که به دنبالِ صاحبش میرود، پشت سرِ او حرکت میکرد. فضای سالن، بویِ قدرت و خطر میداد؛ جایی که هر نفر، با حضورش، داشت قلمرویی را تعیین میکرد.
مین یوان در مرکز سالن ایستاد و با صدایی که از اعماقِ قدرت برمیخاست، سکوت را شکاند: «همگی... اینجا پرانپریا عضو جدید ست. از این لحظه، او بخشی از این جمع است.»اولین نگاه به سمتِ کیم لوکا افتاد. پرانپریا او را میشناخت؛ همان تکتیراندازِ بیرحم و دقیق که وقتی پشتِ اسلحه مینشست، حتی نفس کشیدن هم برای هدفش خطا بود.
لوکا حتی به سمتِ آنها برنگشت؛ فقط با یک حرکتِ بسیار ظریف، سرش را به نشانهی احترامِ سردی تکان داد. او همان لوکای همیشگی بود؛ آرام، دقیق و آماده برای یک شلیکِ بیصدا.سپس، نگاهِ مین یوان به سمتِ جسیکا جنر چرخید. او، دستِ چپِ مین یوان، با وقاری که از سالها حضور در تاریکی میآمد، در گوشهای نشسته بود. جسیکا نگاهش را از روی پرانپریا بالا آورد؛ نگاهی که درست مثل سلاحهایش، تیز و بیرحم بود. او با سکوتی مقتدرانه، حضورِ خود را به عنوان یکی از ستونهای اصلی امپراتوری ثبت کرد.
در گوشهای دیگر، نورِ کمِ اتاق بر صفحه نمایشِ مقابلِ مونیکا کیم میتابید. او، هکرِ نابغهی تیم، حتی برای یک ثانیه هم از دنیایِ کدهای خود بیرون نیامد. اما پرانپریا متوجه شد که انگار مونیکا، با وجودِ نگاهِ خیرهی او به نمایشگر، تمامِ لرزشهایِ سالن را از طریقِ شبکههایِ دیجیتالِ اطراف، زیر نظر دارد. او، مغزِ نامرئیِ این مجموعه بود.و در نهایت، نگاهها به سمتِ مردی رفت که در نزدیکترین فاصله به مین یوان قرار داشت.
پارک هیون-وو ، دستِ راستِ مین یوان.او ایستاده بود، با همان قامتِ استوارِ یک مبارز که در رینگِ بوکس هیچکس توانِ ایستادگی در برابرش را نداشت؛ مردی که حتی در نبرد با اسلحه هم به اندازه جسیکا مرگبار بود. اما چیزی که پرانپریا را بیشتر از همه به لرزه انداخت اما اون نقشه ی اون رو میدانست، آن لبخندِ ملایم و آرام** روی لبهایِ هیون-وو بود که ان رو باید میشناخت. لبخندی که بیش از حدِ معمول، مهربان و آرام به نظر میرسید؛ همان لبخندی که در نقشِ یک بازیگرِ تمامعیار، دشمن را به اشتباه میانداخت تا قبل از اینکه بفهمد، در تلهی او گرفتار شده باشد.
مین یوان که از این نمایشِ بیصدا و منظمِ مهرههایش رضایت داشت، نگاهی به پرانپریا انداخت:«حالا که همه را دیدی... بیا به دفترم. باید بدونی که در این بازی، چه قوانینی باید رعایت کنی.»
شرایط:
Like:⁷
Comment:⁷
^^^[(Part⁸)]^^
................................................................
[[فلشبک _پنج سال پیش]]
مین یوان با قدمهایی مقتدرانه، واردِ سالنِ اصلی عمارت شد. پرانپریا، درست مثل سایهای که به دنبالِ صاحبش میرود، پشت سرِ او حرکت میکرد. فضای سالن، بویِ قدرت و خطر میداد؛ جایی که هر نفر، با حضورش، داشت قلمرویی را تعیین میکرد.
مین یوان در مرکز سالن ایستاد و با صدایی که از اعماقِ قدرت برمیخاست، سکوت را شکاند: «همگی... اینجا پرانپریا عضو جدید ست. از این لحظه، او بخشی از این جمع است.»اولین نگاه به سمتِ کیم لوکا افتاد. پرانپریا او را میشناخت؛ همان تکتیراندازِ بیرحم و دقیق که وقتی پشتِ اسلحه مینشست، حتی نفس کشیدن هم برای هدفش خطا بود.
لوکا حتی به سمتِ آنها برنگشت؛ فقط با یک حرکتِ بسیار ظریف، سرش را به نشانهی احترامِ سردی تکان داد. او همان لوکای همیشگی بود؛ آرام، دقیق و آماده برای یک شلیکِ بیصدا.سپس، نگاهِ مین یوان به سمتِ جسیکا جنر چرخید. او، دستِ چپِ مین یوان، با وقاری که از سالها حضور در تاریکی میآمد، در گوشهای نشسته بود. جسیکا نگاهش را از روی پرانپریا بالا آورد؛ نگاهی که درست مثل سلاحهایش، تیز و بیرحم بود. او با سکوتی مقتدرانه، حضورِ خود را به عنوان یکی از ستونهای اصلی امپراتوری ثبت کرد.
در گوشهای دیگر، نورِ کمِ اتاق بر صفحه نمایشِ مقابلِ مونیکا کیم میتابید. او، هکرِ نابغهی تیم، حتی برای یک ثانیه هم از دنیایِ کدهای خود بیرون نیامد. اما پرانپریا متوجه شد که انگار مونیکا، با وجودِ نگاهِ خیرهی او به نمایشگر، تمامِ لرزشهایِ سالن را از طریقِ شبکههایِ دیجیتالِ اطراف، زیر نظر دارد. او، مغزِ نامرئیِ این مجموعه بود.و در نهایت، نگاهها به سمتِ مردی رفت که در نزدیکترین فاصله به مین یوان قرار داشت.
پارک هیون-وو ، دستِ راستِ مین یوان.او ایستاده بود، با همان قامتِ استوارِ یک مبارز که در رینگِ بوکس هیچکس توانِ ایستادگی در برابرش را نداشت؛ مردی که حتی در نبرد با اسلحه هم به اندازه جسیکا مرگبار بود. اما چیزی که پرانپریا را بیشتر از همه به لرزه انداخت اما اون نقشه ی اون رو میدانست، آن لبخندِ ملایم و آرام** روی لبهایِ هیون-وو بود که ان رو باید میشناخت. لبخندی که بیش از حدِ معمول، مهربان و آرام به نظر میرسید؛ همان لبخندی که در نقشِ یک بازیگرِ تمامعیار، دشمن را به اشتباه میانداخت تا قبل از اینکه بفهمد، در تلهی او گرفتار شده باشد.
مین یوان که از این نمایشِ بیصدا و منظمِ مهرههایش رضایت داشت، نگاهی به پرانپریا انداخت:«حالا که همه را دیدی... بیا به دفترم. باید بدونی که در این بازی، چه قوانینی باید رعایت کنی.»
شرایط:
Like:⁷
Comment:⁷
- ۱۲.۹k
- ۰۴ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط