***
***
### 🖤 **Part 4: شطرنجِ خونین**
لرزشِ خفیفِ دستانم رو زیرِ پارچه‌ی مشکیِ لباسم پنهان کردم. مردی که روبروم ایستاده بود، با لبخندی که هیچ اثری از صمیمیت نداشت، به من خیره شده بود. او «جین‌وو» بود؛ مردی که نامش در دنیای زیرزمینی، مترادف با خیانت و هوشِ شیطانی بود.
او لیوانِ نوشیدنی‌اش را به آرامی چرخاند و ادامه داد: «تهیونگ همیشه سلیقه‌ی خوبی داشته، اما این بار... فکر نمی‌کنم بتونه از پسِ نگهداری از یه جواهر مثل تو بربیاد. جواهرها توی دستانِ خشن، زود می‌شکنن.»
سعی کردم نگاهش رو نادیده بگیرم، اما سنگینیِ نگاهش مثل یک فشارِ فیزیکی بود. «من اینجا نیستم که با کسی بحث کنم، آقای جین‌وو. من فقط همراهِ تهیونگ هستم.»
او خنده‌ی کوتاهی کرد، صدایی که مثل اصطکاکِ چاقو روی شیشه بود. «همراه؟ یا گروگان؟ تفاوت بین این دوتا خیلی کمه، النا. مخصوصاً وقتی که اون طرفِ میز، یه آدمِ بی‌رحم مثل تهیونگ نشسته باشه.»
ناگهان، حضورِ سرد و سنگینی را پشت سرم حس کردم. تهیونگ از میان جمعیت بیرون آمد. او بدون اینکه لبخند بزند، مستقیماً بین من و جین‌وو قرار گرفت. فاصله بین او و رقیبش آن‌قدر کم بود که می‌توانستم اصطکاکِ انرژیِ تاریکِ بین‌شان را حس کنم.
تهیونگ بدون اینکه نگاهش را از جین‌وو بردارد، با صدایی آرام اما مرگبار گفت: «جین‌وو، فکر می‌کردم برای رعایتِ پروتکل‌های مهمانی، اومده باشی اینجا، نه برای اینکه وقتِ من و همراهِ من رو تلف کنی.»
جین‌وو با آرامشی که روی اعصاب بود، دستش را بالا برد: «فقط داشتم از زیباییِ این منظره لذت می‌بردم، تهیونگ. واقعاً جالبه که چطور می‌تونی یه فرشته رو توی این سیاهچاله‌ی خودت، مهار کنی.»
تهیونگ دستم را گرفت. این بار، فشارِ دستش خیلی بیشتر از قبل بود. نه از سرِ محبت، بلکه مثل این بود که می‌خواست به من یادآوری کند که متعلق به او هستم. او من را به سمتِ سالن اصلی کشاند، اما قبل از رفتن، به آرامی در گوشم زمزمه کرد: «هر کلمه‌ای که از دهن اون مرد خارج میشه، یه تله‌ست. حواست به زبونت باشه، النا. من حتی به خودِ تو هم اعتماد ندارم.»
کلماتش مثل یخ در رگ‌هایم نشست. او حتی به من هم اعتماد نمی‌کرد؟
چند دقیقه بعد، در گوشه‌ای دنج از تراس، که بادِ سرد شب به صورت می‌خورد، تنها ماندم تا کمی نفس بکشم. اما آرامشِ لحظه‌ای، کوتاه بود. صدای قدم‌هایی سنگین را شنیدم. فکر کردم تهیونگ است، اما وقتی برگشتم، دیدم جین‌وو تنها بود.
او به نرده‌ها تکیه داد و با نگاهی که حالا کاملاً جدی و بی‌رحم شده بود، گفت: «تهیونگ فکر می‌کنه تو یه اسیر هستی، اما من می‌دونم که تو یه کلیدی. کلیدِ ورود به قلمروهای امنِ اون. اون فکر می‌کنه با حبس کردنت، قدرت رو به دست آورده، اما اون نمی‌دونه که تو می‌تونی کلِ امپراتوری‌اش رو با یه اشتباه... فرو بریزی.»
او قدمی به من نزدیک شد. «النا، تهیونگ به تو عشق نمی‌ورزه. او فقط داره روی یه برگ برنده‌ی شرط‌بندی کار می‌کنه. اگه می‌خوای زنده بمونی، باید انتخاب کنی: یا با اون بمیر، یا با من زنده بمونی.»
در همین لحظه، نورِ پروژکتورهای باغ از دور، سایه‌ی تهیونگ را که از دور در حال نزدیک شدن بود، روی زمین انداخت. قلبم به شدت کوبید. من در وسطِ یک میدانِ مین بودم؛ جایی که هر قدمی که برمی‌داشتم، می‌توانست باعث انفجارِ زندگی‌ام شود.
***
**[پایان پارت چهارم]**
***
).
### 🖤 **Part 4: شطرنجِ خونین**
لرزشِ خفیفِ دستانم رو زیرِ پارچه‌ی مشکیِ لباسم پنهان کردم. مردی که روبروم ایستاده بود، با لبخندی که هیچ اثری از صمیمیت نداشت، به من خیره شده بود. او «جین‌وو» بود؛ مردی که نامش در دنیای زیرزمینی، مترادف با خیانت و هوشِ شیطانی بود.
او لیوانِ نوشیدنی‌اش را به آرامی چرخاند و ادامه داد: «تهیونگ همیشه سلیقه‌ی خوبی داشته، اما این بار... فکر نمی‌کنم بتونه از پسِ نگهداری از یه جواهر مثل تو بربیاد. جواهرها توی دستانِ خشن، زود می‌شکنن.»
سعی کردم نگاهش رو نادیده بگیرم، اما سنگینیِ نگاهش مثل یک فشارِ فیزیکی بود. «من اینجا نیستم که با کسی بحث کنم، آقای جین‌وو. من فقط همراهِ تهیونگ هستم.»
او خنده‌ی کوتاهی کرد، صدایی که مثل اصطکاکِ چاقو روی شیشه بود. «همراه؟ یا گروگان؟ تفاوت بین این دوتا خیلی کمه، النا. مخصوصاً وقتی که اون طرفِ میز، یه آدمِ بی‌رحم مثل تهیونگ نشسته باشه.»
ناگهان، حضورِ سرد و سنگینی را پشت سرم حس کردم. تهیونگ از میان جمعیت بیرون آمد. او بدون اینکه لبخند بزند، مستقیماً بین من و جین‌وو قرار گرفت. فاصله بین او و رقیبش آن‌قدر کم بود که می‌توانستم اصطکاکِ انرژیِ تاریکِ بین‌شان را حس کنم.
تهیونگ بدون اینکه نگاهش را از جین‌وو بردارد، با صدایی آرام اما مرگبار گفت: «جین‌وو، فکر می‌کردم برای رعایتِ پروتکل‌های مهمانی، اومده باشی اینجا، نه برای اینکه وقتِ من و همراهِ من رو تلف کنی.»
جین‌وو با آرامشی که روی اعصاب بود، دستش را بالا برد: «فقط داشتم از زیباییِ این منظره لذت می‌بردم، تهیونگ. واقعاً جالبه که چطور می‌تونی یه فرشته رو توی این سیاهچاله‌ی خودت، مهار کنی.»
تهیونگ دستم را گرفت. این بار، فشارِ دستش خیلی بیشتر از قبل بود. نه از سرِ محبت، بلکه مثل این بود که می‌خواست به من یادآوری کند که متعلق به او هستم. او من را به سمتِ سالن اصلی کشاند، اما قبل از رفتن، به آرامی در گوشم زمزمه کرد: «هر کلمه‌ای که از دهن اون مرد خارج میشه، یه تله‌ست. حواست به زبونت باشه، النا. من حتی به خودِ تو هم اعتماد ندارم.»
کلماتش مثل یخ در رگ‌هایم نشست. او حتی به من هم اعتماد نمی‌کرد؟
چند دقیقه بعد، در گوشه‌ای دنج از تراس، که بادِ سرد شب به صورت می‌خورد، تنها ماندم تا کمی نفس بکشم. اما آرامشِ لحظه‌ای، کوتاه بود. صدای قدم‌هایی سنگین را شنیدم. فکر کردم تهیونگ است، اما وقتی برگشتم، دیدم جین‌وو تنها بود.
او به نرده‌ها تکیه داد و با نگاهی که حالا کاملاً جدی و بی‌رحم شده بود، گفت: «تهیونگ فکر می‌کنه تو یه اسیر هستی، اما من می‌دونم که تو یه کلیدی. کلیدِ ورود به قلمروهای امنِ اون. اون فکر می‌کنه با حبس کردنت، قدرت رو به دست آورده، اما اون نمی‌دونه که تو می‌تونی کلِ امپراتوری‌اش رو با یه اشتباه... فرو بریزی.»
او قدمی به من نزدیک شد. «النا، تهیونگ به تو عشق نمی‌ورزه. او فقط داره روی یه برگ برنده‌ی شرط‌بندی کار می‌کنه. اگه می‌خوای زنده بمونی، باید انتخاب کنی: یا با اون بمیر، یا با من زنده بمونی.»
در همین لحظه، نورِ پروژکتورهای باغ از دور، سایه‌ی تهیونگ را که از دور در حال نزدیک شدن بود، روی زمین انداخت. قلبم به شدت کوبید. من در وسطِ یک میدانِ مین بودم؛ جایی که هر قدمی که برمی‌داشتم، می‌توانست باعث انفجارِ زندگی‌ام شود.
***
**[پایان پارت چهارم]**
***
).
- ۱۷۵
- ۱۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
