اتاق تاریک-پارت-۱

بخاطر اینکه اپلود نمیشه تیکه تیکه میزارم😑

باد شب آرام از لابه‌لای شاخه‌های درختان می‌گذشت و بوی بارانِ تازه را همراه خودش می‌آورد . تانجیرو بعد از یک مأموریت سخت، دم‌دمای غروب به اقامتگاه هاشیراها رسیده بود . خستگی توی صورتش موج می‌زد .
فعالیت شیاطین در این روز ها بیشتر از قبل شده بود و همه ی هاشیرا ها حتی اینوسکه و زنیتسو-سان به معموریت عاضم شده بودند .
احتمال کمی وجود داشت تا هاشیرای دیگری در اقامتگاهشان باشد ولی تانجیرو آرام جلو رفت و با صدایی که با زمزمه فرقی نداشت گفت:«… من برگشتم.»
تانجیرو گمانش برده بود که کسی داخل خانه نیست ولی صدایی ارام توجه اورا جلب کرد .
صدایی اشنا «سلام ……خوش برگشتی»
گیو-سان بود ولی نه با ان صدا و نگاه سرد همیشگی . صدا نگاهش از قبل گرم تر بود .
گيو کمی مکث کرد و نگاهش چند ثانیه طولانی روی چشمان زرشگیه گرم تانجیرو ثابت ماند . و فقط چند ثانیه نه بیشتر نه کمتر .
*سلام ……خوش برگشیتی*
این دو کلمه برای تانجیرو بیشتر از یک جمله‌ی بلند ارزش داشت . ان هم از کسی که حسش نسبت به او فراتر از یک دوستیه ساده بود .
گیو-سان چند قدمی به جلو امد و به سر و روی تانجیرو خیره شد . متوجه زخمی لابه لایه موهای آتشینه تانجیرو شد . در نگاهش چیزی عوض شد ، ان چیز ترس و نگرانی بود .
دستش را لایه موهای تانجیرو برد تا زخم را وارسی کند «چی به سره خودت اوردی ؟!»
تانجیرو برای لحظه‌ای ماتش برد و بعد از کمی فکر کردن با همان خنده ی همیشگی گفت:
«اها…شیطانه رده ی 4 بود و خب…حواسم پرت شد »
گیو چهره اش در هم رفت و گفت:«چرا مراقب خودت نیستی؟!»
این را انقدر آهسته گفت که میترسید صدایش را باد بدزدد .
تانجیرو تابحال ان لحن و حالت چهره را از گیو ندیده بود . تعجب کرده بود
گیو اهسته ولی با کمی تردید دستش را جلو برد تا صورتش را نوازش کند اما با کمی تامل پشیمان شد . حال تانجیرو صورتش را جلو برد و گونه اش را در قالب دست او گذاشت گویی خواستار نوازش های او بود
گیو کمی گونه هایش تغییر رنگ داد و چشمانش از تعجب باز تز از معمول .
گیو دسته تانجیرو را گرفت و به سمت حمام اب گرم برد(با زبون بدن بحث رو عوض کرد ) ، اورا روی صندلی ای نشاند و خودش بیرون رفت ، تانجیرو نمی‌دانست چه ری اکشنی صحیحی در برابر این رفتار گیو از خود نشان دهد .
چندی بعد گیو-سان وارد شد ، ولی با جعبه ی وسایل های درمانی .
کنار تانجیرو نشست و نگاهی دقیق به تانجیرو انداخت . کبودی هایی بزرگ که به رنگ گل های سوسن عنکبوتی ابی و زخم هایی سطحی که از زیر لباس تا به گردن ادامه داشت ، پیدا بود .
با انگشتان بلند و سفیدش دکمه های لباس تانجیرو را باز کرد .
تانجیرو که صورتش مانند گلی رز سرخ شده بود‌ ، گفت :« گ گیو-سان!… چ چیکار میکنی؟!»
گیو‌ با صدایی ارام گفت:« لباستو در میارم »
تانجیرو خودش را کمی جعم و جور کرد . حال تانجیرو کامل لباسش را در اورده بود(کثافت ها . بچم شلوار داره✨ خجالت بکشید با این ذهنتون 😑🎀)
گیو کمی خم شد و تا بتواند زخم های تانجیرو با پماد ضد عفونی کننده و دست مالی پاکیزه ، تمیز کند .
تانجیرو که حال محو تماشای گیو-سان بود ،با سوزش زخم هایش به خود امد .
«ااهه»
گیو سرشرابالا اورد و گفت:« اگه نزنم زخمت عفونت میکنه »
تانجیرو با وجود سوزش زخم هایش سیع کرد صدایی بیرون ندهد .
تمیز کردن زخم ها به پایان رسید و گیو بانداژ را از داخل جعبه بیرون اورد . همانطور که سعی بر کنترل نگاهش داشت ، با دقت و ظرافت بانداژ را روی بدن تانجیرو کشید و محکم اورا بست .
«برو فعلا استراحت کن، من حواسم هست»
تانجیرو به چشمان مجذوب کننده ی گیو خیره شد . گویی در دنیا ی دیگر سیر میکرد .
در حالی که ساعدش را زیر دماغش گرفته بود (یجورایی گونه هاش رو پنهان میکنه) نگاهش را گرفت و گفت:« باشه»
بلند شد و به سمت اتاقش رفت ، ارام جوری که به بانداژ هایش فشار نیاد روی تخت دراز کشید و لحاف سفید رنگه تختش را رویش کشید و چشمانش را بست ، انقدر خسته بود که به راحتی خوابش ببرد (من چون اقامتگاه هاشیرا هارو ندیدم و نمیدونم که تخت دارن یا تشک نوشتم تخت ) .