آن چه گذشت

آن چه گذشت

مایا:*وقتی چشمامو باز کردم اولش همه جا رو تار دیدم و سردرد و سرگیجه داشتم
وقتی به خودم اومدم دیدم مامانم اینجاس*..
لیرا: مایا؟!
مایا چند بار پلک زد و به سقف خیره شد.*
دخترم... صدای منو می‌شنوی؟
مایا: مامان...من کجام؟! چه جوری اومدی اینجا؟
لیرا: آره عزیزم، خودمم.. اینجا بیمارستانه وقتی پیدات کردیم بیهوش بودی
مایا:*همچی یادم اومد*... بابا
لیرا: چی؟
مایا: همچی زیر سر باباس
بابا اومده بیرون مامان..اون..اون تو جنگله
لیرا: چی میگی عزیزم خیالت راحت اون تو زندا...
مایا: مامان چرا حرفمو باور نمیکنی؟! میگم اون این بلا رو سرم اورده
لیرا:..

**

we
s2
Part 13
لیرا

چند لحظه فقط به مایا خیره موندم
اصلا باورم نمیشد*

لیرا: عزیزم... داری چی میگی؟!

مایا: مامان من دیدمش! خودش بود... بابا خودش اومد سراغم!

لیرا: ولی ویلیام از وقتی فهمید تو گم شدی، دیوونه‌وار دنبال تو می‌گشت! بابات تورو چه جوری تورو پیدا کرد؟!
مایا: چون میدونست پیدام نمی‌کنن!
لیرا: مایا...
مایا: مامان من شوخی نمی‌کنم! با درد سعی کردم بلند شم*
لیرا: نه نه، دراز بکش! هنوز حالت خوب نیست.
مایا: اون منو زد... بعد ولم کرد اونجا.
لیرا دستش رو روی دهانش گذاشت و چند ثانیه ساکت موند.*
لیرا: چرا باید این کارو با تو بکنه؟!
مایا: نمی‌دونم... فقط یادمه باهاش بحث کردم. بعدش... چشمامو بستم بعدش دیگه چیزی یادم نیست.
لیرا: آروم باش دخترم، همه‌چی رو برام تعریف کن.
مایا: وقتی رفتم تو جنگل، بابا اونجا بود... اول فکر کردم اتفاقی اونجاست. ولی بعد شروع کرد سرم داد زدن.

*بقیه وارد شدن*

هانا؛ مایا!
لیرا: *اشارع به ویلیام که برن بیرون حرف بزنن*
مایا: مامان گفت نباید به کسی چیزی بگم..وگرنه منو میکشه
نیک:چی؟! کی همچین حرفی رو زده؟
لیرا: بعدا میگیم الان وقتش نیس *دست ویلیام رو گرفتم و با عجله از اونجا خارج شدیم
نیک:مایا چیشده! اونجا چه اتفاقی افتاده..
هانا:نیک تازه به هوش اومده بزار..
مایا؛ نه اشکالی نداره..بابام! منو پیدا کرد
نیک و لیون: چییی؟!
هانا:..چه جوری اخهه؟!
مایا: خودشم باورش نمیشد من پیداش کرده باشم
لیون؛ شانسووو.. اوه ببخشید
نیک: ..چیکار کرد باهات..
مایا: هیچی یه لحظه هللم داد... افتادم زمین. بعد... دیگه فقط درد یادمه.
لیون: چقدر ریلکس گفتی
مایا: از روی عادتمه
هانا: مطمعنی بابات بود؟! آخه یک سال و دو سالی میشه ندیدیش
مایا: من بابامو می‌شناسم!
هانا: می‌دونم عزیزم...
مایا: خودش بود... صدای خودش بود، صورت خودش بود. نمی‌تونم اشتباه کنم.
نیک: بوسیدن پیشوتیش* میدونم عزیزم میدونم...من بهت باور دارم و مطمئن میشم که حساب تک تک کاراش رو میده
همون لحظه صدای باز شدن در اومد و من پریدم*
پرستار: خانم، حالش بهتر شده؟
نیک: نفس راحتی کشیدم و ازش فاصله گرفتم که پشت سر پرستار مامان و بابا اومدن
لیرا سریع اشک‌هاشو پاک کرد.*
مایا: خوبم فقط..سرم احساس سنگینی میکنه و خستم
پرستار: بعد ضربه ای که به سرت خورد نرماله عزیزم
مایا؛ باشع
ویلیام: کی مرخص میشه
پرستار: یک شب برای اطمینان بمونه فردا مرخصش میکنیم