خب اینم قسمت جدید لایک کنید دنبال کنید و همین نوکرم
خب زیاد حرف نمیزنم ولی لطفاً حمایت کنید
قسمت ۸ – «پیمان با تاریکی»
جین ایستاده بود. پاهاش روی هیچچیز قرار نداشت، اما سقوط هم نمیکرد. جلوی او، موجودی ایستاده بود که خود تاریکی بود.
با اینحال، جین خودش رو کنترل کرد و گفت:
ــ «خب، بگو ببینم اینجا کجاست؟ چرا من اینجام؟»
صدای تاریکی در فضا طنین انداخت، :
ــ «تو الان در بُعد منی. اینجا نه بهشته، نه جهنم.»
جین اینبار صداش کمی جدیتر بود:
ــ «آها... خیلی خوب. حالا دقیقا چی شده که فکر کردی من باید اون کسی باشم که تاریکی رو کنترل کنه؟»
تاریکی نزدیکتر شد. فضا سنگینتر شد.
ــ «بذار یه چیز رو روشن کنم، جین. توی همهی قصهها، تاریکی همیشه یه هیولای بد، یه نیروی شر نشون داده شده. ولی حقیقت؟ وظیفهی من، نابود کردن یا بازسازی آیندهی انسانهاست.»
جین اخم کرد.
ــ «و این چه ربطی به من داره؟»
تاریکی :
ــ «تو بهتر از هر کسی میدونی، فرشتگان اونقدر در سرنوشت انسانها دخالت کردن که دیگه ارادهی آزاد معنایی نداره. اما تو... تو کسی هستی که بارها سر راه فرشتهها وایسادی. مخصوصاً اون مرگ باشکوهت...»
جین ساکت شد. لبهاش لرزید، اما چیزی نگفت. خاطرهای در ذهنش جرقه زد.
تاریکی ادامه داد:
ــ «فرشتگان فکر میکنن اگر تاریکی کسی رو انتخاب کنه، مصیبتی به بار میاد. اما من فقط از وقوع یک فاجعه جلوگیری میکنم. و چه کسی بهتر از تو؟ کسی که بیش از 1000 روح انسان رو به خون کشید…»
جین . نفسش عمیق شد، و صداش لرزان اما محکم بود:
ــ «بنال. بگو چی میخوای.»
تاریکی سکوت کرد، بعد گفت:
ــ «میخوام از جهنم محافظت کنی… تا زمانی که روح درخت زندگی وارد بشه. مخصوصاً از چارلی.»
جین عقب رفت. انگار ناگهان چیزی درونش شکست.
ــ «ببین، بذار یه چیز روشن کنم. شاید من یه کسافت بودم .. ولی اگه قرار باشه حتی فکر کنی که به چارلی آسیبی…»
تاریکی صدای او را برید.
ــ «اشتباه نکن. من نمیخوام بهش آسیب برسه. من میخوام ازش محافظت بشه. خودت بهتر میدونی که فرشتهها با ایده رستگاری شیاطین مخالفن… و دختری که بچه لوسیفره، برای اونا تهدیده. پس… قبول میکنی؟ در عوض، من بهت کمک میکنم. توی بدنت زندگی میکنم، تو رو راهنمایی میکنم. .»
جین چند لحظه ساکت موند و گفت:
ــ «قبوله. »
در دل سکوت، سایهای آرام وارد بدن جین شد… و ناگهان، نورِ سیاه اطرافش فرو ریخت.
...
چند لحظه بعد، درون قلعهی پوسیده، چشمهای جین باز شد. زُهَل جلوش ایستاده بود، نگران و آمادهی جنگ. جین بلند شد، اما چیزی در نگاهش تغییر کرده بود… یه درخشش تاریک، اما باثبات.
زُهَل گفت:
ــ «حالت خوبه؟! کجا رفتی؟ چی دیدی؟»
جین فقط نگاهی کوتاه انداخت
(ادامه دارد...)
قسمت ۸ – «پیمان با تاریکی»
جین ایستاده بود. پاهاش روی هیچچیز قرار نداشت، اما سقوط هم نمیکرد. جلوی او، موجودی ایستاده بود که خود تاریکی بود.
با اینحال، جین خودش رو کنترل کرد و گفت:
ــ «خب، بگو ببینم اینجا کجاست؟ چرا من اینجام؟»
صدای تاریکی در فضا طنین انداخت، :
ــ «تو الان در بُعد منی. اینجا نه بهشته، نه جهنم.»
جین اینبار صداش کمی جدیتر بود:
ــ «آها... خیلی خوب. حالا دقیقا چی شده که فکر کردی من باید اون کسی باشم که تاریکی رو کنترل کنه؟»
تاریکی نزدیکتر شد. فضا سنگینتر شد.
ــ «بذار یه چیز رو روشن کنم، جین. توی همهی قصهها، تاریکی همیشه یه هیولای بد، یه نیروی شر نشون داده شده. ولی حقیقت؟ وظیفهی من، نابود کردن یا بازسازی آیندهی انسانهاست.»
جین اخم کرد.
ــ «و این چه ربطی به من داره؟»
تاریکی :
ــ «تو بهتر از هر کسی میدونی، فرشتگان اونقدر در سرنوشت انسانها دخالت کردن که دیگه ارادهی آزاد معنایی نداره. اما تو... تو کسی هستی که بارها سر راه فرشتهها وایسادی. مخصوصاً اون مرگ باشکوهت...»
جین ساکت شد. لبهاش لرزید، اما چیزی نگفت. خاطرهای در ذهنش جرقه زد.
تاریکی ادامه داد:
ــ «فرشتگان فکر میکنن اگر تاریکی کسی رو انتخاب کنه، مصیبتی به بار میاد. اما من فقط از وقوع یک فاجعه جلوگیری میکنم. و چه کسی بهتر از تو؟ کسی که بیش از 1000 روح انسان رو به خون کشید…»
جین . نفسش عمیق شد، و صداش لرزان اما محکم بود:
ــ «بنال. بگو چی میخوای.»
تاریکی سکوت کرد، بعد گفت:
ــ «میخوام از جهنم محافظت کنی… تا زمانی که روح درخت زندگی وارد بشه. مخصوصاً از چارلی.»
جین عقب رفت. انگار ناگهان چیزی درونش شکست.
ــ «ببین، بذار یه چیز روشن کنم. شاید من یه کسافت بودم .. ولی اگه قرار باشه حتی فکر کنی که به چارلی آسیبی…»
تاریکی صدای او را برید.
ــ «اشتباه نکن. من نمیخوام بهش آسیب برسه. من میخوام ازش محافظت بشه. خودت بهتر میدونی که فرشتهها با ایده رستگاری شیاطین مخالفن… و دختری که بچه لوسیفره، برای اونا تهدیده. پس… قبول میکنی؟ در عوض، من بهت کمک میکنم. توی بدنت زندگی میکنم، تو رو راهنمایی میکنم. .»
جین چند لحظه ساکت موند و گفت:
ــ «قبوله. »
در دل سکوت، سایهای آرام وارد بدن جین شد… و ناگهان، نورِ سیاه اطرافش فرو ریخت.
...
چند لحظه بعد، درون قلعهی پوسیده، چشمهای جین باز شد. زُهَل جلوش ایستاده بود، نگران و آمادهی جنگ. جین بلند شد، اما چیزی در نگاهش تغییر کرده بود… یه درخشش تاریک، اما باثبات.
زُهَل گفت:
ــ «حالت خوبه؟! کجا رفتی؟ چی دیدی؟»
جین فقط نگاهی کوتاه انداخت
(ادامه دارد...)
- ۶.۷k
- ۰۲ خرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط