“در اغوش درد”
پارت۱۱
هه‌سو، با چهره‌ای نگران، کنار در اتاق مراقبت ویژه ایستاده بود. صدای بوق ممتد دستگاه‌ها و تقلاهای پرستاران که در اتاق جریان داشت، او را به خود مشغول کرده بود
و این بیشتر باعث میشد تا بخواد از ناراحتی زجه بزنه
در همین حال، صدای پا بر روی زمینِ سنگی راهرو، از دور به گوش می‌رسید.
صدای آرام اما قاطعی او را صدا زد:
جونگ‌کوک: «دکتر هه‌سو؟»
هه‌سو برگشت. جونگ‌کوک، به همراه اقای سو،باعث و بانی تمام اعصاب خوردی های اخیرش، کنار یکی از آمبولانس‌های مخصوص بیمارستان که تازه در محل توقف کرده بود، ایستاده بود. چهره‌اش جدی و خونسرد بود.
هه سو با نگرانی و اسکی که از چشماش اروم اروم میریخت روبه اقای سو گفت/
هه‌سو: «آقای سو؟شما اینجا چکار می‌کنید؟ وضعیت آقای کیم وخیمه، ما داریم برای انتقالش آماده می‌شیم.»
جونگ‌کوک با نگرانی سرش را تکان داد.
اقای سو: «دقیقاً به همین دلیله که من اینجام. این آمبولانس مخصوص انتقال بیماران بدحاله. همراه با تیم پزشکی مجرب.»
او دستش را به سمت آمبولانس دراز کرد.
اقای سو: «همه چیز برنامه‌ریزی شده. بهترین تصمیم برای ثبات حال آقای کیم، انتقال به مرکز مجهزتره.»
هه‌سو لحظه‌ای تردید کرد. منطقش می‌گفت این سریع‌ترین و حرفه‌ای‌ترین راه است، اما حسی ناآرام در دلش بود. «این انتقال بیش از حد سریع به نظر می‌رسه…»
در همین لحظه، از اتاق بیرون آمدند. پرستاران تهیونگ را روی برانکارد، با سیم‌ها و دستگاه‌های متصل، به آرامی به سمت آمبولانس حرکت می‌دادند. تهیونگ، که چشمانش نیمه‌باز بود، نگاهی گذرا و بی‌تفاوت به هه‌سو انداخت، انگار که او را اصلاً نمی‌شناسد.
هه‌سو: (با نگرانی به تهیونگ) «آقای کیم؟ می‌تونید چیزی بگید؟»
تهیونگ فقط سرش را کمی تکان داد، حرکتی که بیشتر شبیه بی‌حالی بود تا ارتباط.
جونگ‌کوک با خونسردی گفت:
اقای سو: «هرگونه صحبت در این مرحله می‌تونه فشار بیشتری بهش بیاره. لطفاً اجازه بدید تیم کارش رو انجام بده.»
اون بحظه برای هه سو خنده دار بود،الان این یعنی چی؟یعنی از مردی ک تمام تلاشش و برای خوب کردنش کرده بود دور بشه؟
الان تنها مشکلشون این بود؟
پرستاران، به رهبری اقای سو، تهیونگ را با دقت روی برانکارد داخل آمبولانس قرار دادند. درهای آمبولانس بسته شد.
هه‌سو لحظه‌ای مات و مبهوت ایستاد. آمبولانس با چراغ‌های روشن و بدون هیچ صدایی (برای حفظ سکوت بیمارستان) از محل خارج شد.
هه‌سو: (زیر لب) «انگار… همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد.»
حتی نتونست خداحافظی کنه.
ناگهان، یکی از پرستاران که از اتاق بیرون آمده بود، با عجله به سمت هه‌سو دوید.
پرستار: «دکتر هه‌سو! یه مشکلی پیش اومده! دستگاه مانیتورینگ آقای کیم… اون پیام اضطراری که فرستاد، ظاهراً کد بوده!»
هه‌سو با تعجب پرسید:
هه‌سو: «کد؟ یعنی چی؟»
___________________________________________
خب خب
سلاممم
فعلا این دو پارت و داشته باشین
وضعیت حمایتام خرابه،ولی خب….
همون هفت هشت نفری که میخونین
دوسش داشته باشین🫠🫠
هه‌سو، با چهره‌ای نگران، کنار در اتاق مراقبت ویژه ایستاده بود. صدای بوق ممتد دستگاه‌ها و تقلاهای پرستاران که در اتاق جریان داشت، او را به خود مشغول کرده بود
و این بیشتر باعث میشد تا بخواد از ناراحتی زجه بزنه
در همین حال، صدای پا بر روی زمینِ سنگی راهرو، از دور به گوش می‌رسید.
صدای آرام اما قاطعی او را صدا زد:
جونگ‌کوک: «دکتر هه‌سو؟»
هه‌سو برگشت. جونگ‌کوک، به همراه اقای سو،باعث و بانی تمام اعصاب خوردی های اخیرش، کنار یکی از آمبولانس‌های مخصوص بیمارستان که تازه در محل توقف کرده بود، ایستاده بود. چهره‌اش جدی و خونسرد بود.
هه سو با نگرانی و اسکی که از چشماش اروم اروم میریخت روبه اقای سو گفت/
هه‌سو: «آقای سو؟شما اینجا چکار می‌کنید؟ وضعیت آقای کیم وخیمه، ما داریم برای انتقالش آماده می‌شیم.»
جونگ‌کوک با نگرانی سرش را تکان داد.
اقای سو: «دقیقاً به همین دلیله که من اینجام. این آمبولانس مخصوص انتقال بیماران بدحاله. همراه با تیم پزشکی مجرب.»
او دستش را به سمت آمبولانس دراز کرد.
اقای سو: «همه چیز برنامه‌ریزی شده. بهترین تصمیم برای ثبات حال آقای کیم، انتقال به مرکز مجهزتره.»
هه‌سو لحظه‌ای تردید کرد. منطقش می‌گفت این سریع‌ترین و حرفه‌ای‌ترین راه است، اما حسی ناآرام در دلش بود. «این انتقال بیش از حد سریع به نظر می‌رسه…»
در همین لحظه، از اتاق بیرون آمدند. پرستاران تهیونگ را روی برانکارد، با سیم‌ها و دستگاه‌های متصل، به آرامی به سمت آمبولانس حرکت می‌دادند. تهیونگ، که چشمانش نیمه‌باز بود، نگاهی گذرا و بی‌تفاوت به هه‌سو انداخت، انگار که او را اصلاً نمی‌شناسد.
هه‌سو: (با نگرانی به تهیونگ) «آقای کیم؟ می‌تونید چیزی بگید؟»
تهیونگ فقط سرش را کمی تکان داد، حرکتی که بیشتر شبیه بی‌حالی بود تا ارتباط.
جونگ‌کوک با خونسردی گفت:
اقای سو: «هرگونه صحبت در این مرحله می‌تونه فشار بیشتری بهش بیاره. لطفاً اجازه بدید تیم کارش رو انجام بده.»
اون بحظه برای هه سو خنده دار بود،الان این یعنی چی؟یعنی از مردی ک تمام تلاشش و برای خوب کردنش کرده بود دور بشه؟
الان تنها مشکلشون این بود؟
پرستاران، به رهبری اقای سو، تهیونگ را با دقت روی برانکارد داخل آمبولانس قرار دادند. درهای آمبولانس بسته شد.
هه‌سو لحظه‌ای مات و مبهوت ایستاد. آمبولانس با چراغ‌های روشن و بدون هیچ صدایی (برای حفظ سکوت بیمارستان) از محل خارج شد.
هه‌سو: (زیر لب) «انگار… همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد.»
حتی نتونست خداحافظی کنه.
ناگهان، یکی از پرستاران که از اتاق بیرون آمده بود، با عجله به سمت هه‌سو دوید.
پرستار: «دکتر هه‌سو! یه مشکلی پیش اومده! دستگاه مانیتورینگ آقای کیم… اون پیام اضطراری که فرستاد، ظاهراً کد بوده!»
هه‌سو با تعجب پرسید:
هه‌سو: «کد؟ یعنی چی؟»
___________________________________________
خب خب
سلاممم
فعلا این دو پارت و داشته باشین
وضعیت حمایتام خرابه،ولی خب….
همون هفت هشت نفری که میخونین
دوسش داشته باشین🫠🫠
- ۶۳۰
- ۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
