سرنوشت
˗ˏˋ Part 9 ˎˊ˗
ههجو جوابی نداد. در تلاش بود خودشو کنترل کنه تا صورت گُر گرفتهش پنهون بشه. درسته که از جونگکوک متنفر بود، اما هرچی که باشه اون یه مرده و این اندازه نزدیکی باعث میشد تپش قلب بگیره.
جونگکوک وقتی سکوت ههجو رو دید شونه بالا انداخت.
«کنجکاو شدم. آخه یادمه آخرین باری که دیدمت میگفتی آدمها وقتتو تلف میکنن. گفتم نکنه بالاخره یکی پیدا شده که ارزش این همه تایپ رو داشته باشه.»
ههجو ابروهاشو خیلی نامحسوس درهم کشید.جونگکوک ادامه داد، با همون لحن مسخره.
«خب، وقتی کسی اینقدر مشکوک رفتار میکنه، آدم ناخودآگاه فکر میکنه موضوع مهمیه.»
ههجو سرش رو برگردوند و اینبار مستقیم بهش نگاه کرد.
«به نظرم بهتره دربارهی چیزایی حرف بزنی که بهت مربوطه.»
لبخند جونگکوک عمیق شد. همین برای عصبیتر کردن ههجو کافی بود. ههجو کلافه از جاش بلند شد.
«این بحث تموم شد.»
جونگکوک پوزخند زد.
«دیدی؟ همین که جواب نمیدی یعنی زدم به هدف.»
ههجو نفسعمیقکشید.
«تو واقعا هیچوقت یاد نگرفتی حد نگه داری، نه؟»
کیفش رو برداشت و با صدایی پایین ولی تیز گفت
«دست از سرم بردار جونگکوک.»
و بدون اینکه منتظر جوابش بمونه، از کنارش رد شد و از اتاق بیرون رفت.
لبخند جونگکوک کم کم محو شد ولی پوزخندش سرجاش بود.
ههجو با سرعت از پلهها پایین میومد و زیرلب هرچیزی که بلد بود و نبود رو نثار جونگکوک میکرد. وقتی به پلهی آخر رسید و به سالن بزرگ پذیرایی نگاه کرد، گل از گلش شکفت. وقت شیرین خداحافظی بود. با هیجان درونی، بدون اینکه تغییری توی چهرهش ایجاد شه، به سمت مادرش گام برداشت. با متانت کنارش ایستاد. پدرش هنوز درگیر صحبت با جئون جونگجه بود. خوب میتونست حدس بزنه چه حرفایی بینشون ردوبدل میشه. سرشو کمی به مادرش نزدیک کرد
«من امتحان دارم و هنوز درس نخوندم. پس کی این مهمونی مسخره ناهار تموم میشه؟»
مادرش بدون اینکه نگاهش رو از جمع روبهرو برداره، لبخندش رو کمی جمعوجورتر کرد و زیر لب جواب داد
«آرومتر حرف بزن. لازم نیست کسی بدونه مهمونی از نظر تو مسخرهست.»
«من فقط پرسیدم کی تموم میشه.»
جیوو بالاخره نگاه کوتاهی بهش انداخت.
«وقتی پدرت صلاح بدونه.»
ههجو نفسش رو با حرص بیرون داد.
«عالیه. یعنی قراره تا شب اینجا بپوسیم.»
«قرار نیست هروقت و هرجا دلت خواست فرار کنی!»
«اسمش فرار نیست. اسمش عقل سالمه. میرم به بابا خبر بدم که میخوام برم.»
گفت و به سمت پدرش قدم برداشت. صدای هشدارآمیز مادرش رو شنید
«حداقل موقع خداحافظی مؤدب باش.»
وقتی به پدرش رسید که کنار جونگجه میخندید و دستش رو روی شونهاش گذاشته بود، از روی احترام تعظیمی کرد و گفت
«من امتحان دارم بابا. میشه برم؟»
جونگجه لبخند ملایمی زد
«اینروزها جوونا خیلی سختکوش شدن.»
ههجو فقط یه لبخند کوتاه زد.
پدرش نگاهی بین ههجو و جونگجه رد و بدل کرد.
«باشه. برو. راننده..»
«خودم میرم.»
قبل از اینکه جمله پدرش تموم بشه، آروم اما قاطع حرفشو زد.
پدرش اخم خیلی نامحسوسی کرد، اما چیزی نگفت.
«مواظب باش.»
ههجو سر تکون داد.
«حتما.»
یه تعظیم کوتاه دیگه کرد.
«خداحافظ.»
جونگجه با همون آرامش جواب داد
«موفق باشی.»
چرخید و به سمت در خروجی رفت.
«بالاخره آزادی!»
به سرعت به طرف خیابون رفت و برای اولین تاکسیای که دید، به مقصد خونه دست بلند کرد. باید قبل از رفتن به دانشگاه، از این سر و وضع درمیومد.
ههجو جوابی نداد. در تلاش بود خودشو کنترل کنه تا صورت گُر گرفتهش پنهون بشه. درسته که از جونگکوک متنفر بود، اما هرچی که باشه اون یه مرده و این اندازه نزدیکی باعث میشد تپش قلب بگیره.
جونگکوک وقتی سکوت ههجو رو دید شونه بالا انداخت.
«کنجکاو شدم. آخه یادمه آخرین باری که دیدمت میگفتی آدمها وقتتو تلف میکنن. گفتم نکنه بالاخره یکی پیدا شده که ارزش این همه تایپ رو داشته باشه.»
ههجو ابروهاشو خیلی نامحسوس درهم کشید.جونگکوک ادامه داد، با همون لحن مسخره.
«خب، وقتی کسی اینقدر مشکوک رفتار میکنه، آدم ناخودآگاه فکر میکنه موضوع مهمیه.»
ههجو سرش رو برگردوند و اینبار مستقیم بهش نگاه کرد.
«به نظرم بهتره دربارهی چیزایی حرف بزنی که بهت مربوطه.»
لبخند جونگکوک عمیق شد. همین برای عصبیتر کردن ههجو کافی بود. ههجو کلافه از جاش بلند شد.
«این بحث تموم شد.»
جونگکوک پوزخند زد.
«دیدی؟ همین که جواب نمیدی یعنی زدم به هدف.»
ههجو نفسعمیقکشید.
«تو واقعا هیچوقت یاد نگرفتی حد نگه داری، نه؟»
کیفش رو برداشت و با صدایی پایین ولی تیز گفت
«دست از سرم بردار جونگکوک.»
و بدون اینکه منتظر جوابش بمونه، از کنارش رد شد و از اتاق بیرون رفت.
لبخند جونگکوک کم کم محو شد ولی پوزخندش سرجاش بود.
ههجو با سرعت از پلهها پایین میومد و زیرلب هرچیزی که بلد بود و نبود رو نثار جونگکوک میکرد. وقتی به پلهی آخر رسید و به سالن بزرگ پذیرایی نگاه کرد، گل از گلش شکفت. وقت شیرین خداحافظی بود. با هیجان درونی، بدون اینکه تغییری توی چهرهش ایجاد شه، به سمت مادرش گام برداشت. با متانت کنارش ایستاد. پدرش هنوز درگیر صحبت با جئون جونگجه بود. خوب میتونست حدس بزنه چه حرفایی بینشون ردوبدل میشه. سرشو کمی به مادرش نزدیک کرد
«من امتحان دارم و هنوز درس نخوندم. پس کی این مهمونی مسخره ناهار تموم میشه؟»
مادرش بدون اینکه نگاهش رو از جمع روبهرو برداره، لبخندش رو کمی جمعوجورتر کرد و زیر لب جواب داد
«آرومتر حرف بزن. لازم نیست کسی بدونه مهمونی از نظر تو مسخرهست.»
«من فقط پرسیدم کی تموم میشه.»
جیوو بالاخره نگاه کوتاهی بهش انداخت.
«وقتی پدرت صلاح بدونه.»
ههجو نفسش رو با حرص بیرون داد.
«عالیه. یعنی قراره تا شب اینجا بپوسیم.»
«قرار نیست هروقت و هرجا دلت خواست فرار کنی!»
«اسمش فرار نیست. اسمش عقل سالمه. میرم به بابا خبر بدم که میخوام برم.»
گفت و به سمت پدرش قدم برداشت. صدای هشدارآمیز مادرش رو شنید
«حداقل موقع خداحافظی مؤدب باش.»
وقتی به پدرش رسید که کنار جونگجه میخندید و دستش رو روی شونهاش گذاشته بود، از روی احترام تعظیمی کرد و گفت
«من امتحان دارم بابا. میشه برم؟»
جونگجه لبخند ملایمی زد
«اینروزها جوونا خیلی سختکوش شدن.»
ههجو فقط یه لبخند کوتاه زد.
پدرش نگاهی بین ههجو و جونگجه رد و بدل کرد.
«باشه. برو. راننده..»
«خودم میرم.»
قبل از اینکه جمله پدرش تموم بشه، آروم اما قاطع حرفشو زد.
پدرش اخم خیلی نامحسوسی کرد، اما چیزی نگفت.
«مواظب باش.»
ههجو سر تکون داد.
«حتما.»
یه تعظیم کوتاه دیگه کرد.
«خداحافظ.»
جونگجه با همون آرامش جواب داد
«موفق باشی.»
چرخید و به سمت در خروجی رفت.
«بالاخره آزادی!»
به سرعت به طرف خیابون رفت و برای اولین تاکسیای که دید، به مقصد خونه دست بلند کرد. باید قبل از رفتن به دانشگاه، از این سر و وضع درمیومد.
- ۴.۰k
- ۲۹ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط