My Vampire P33

P33
هوای اتاق سنگین شده بود.سه‌ا با فاصله ایستاده بود انگار نزدیک شدن به جعبه باعث مرگش میشه.
اما جیا…جیا یک قدم جلو رفت.انگار چیزی از داخل جعبه صداش می‌کرد.نه، انگار یونگی صداش می‌کرد.
کاغذ کوچیک روی جعبه هنوز جلوی چشمش بود:
«نتیجه‌ی نزدیک شدن به تو.تو مالِ مایی.»
دستش لرزید، اما رفت سمت قفل.
سه‌ا:
– جیااااا! نکن… خواهش می‌کنم…
جیا آهسته:– باید بدونم…
انگار قلبش داشت دیوار سینه‌شو می‌شکافت.
قفل رو گرفت.سرد بود. خیلی سرد.
انگار دست یه جنازه رو گرفته باشه.با یه «تق» آروم، قفل باز شد.
سه‌ا جیغش رو با دستش خفه کرد.
– جیااااا نکن! خواهش می‌کنم نکن!
اما جیا در جعبه رو بلند کرد…هوا برید.اتاق یخ زد.
چیزی داخل جعبه افتاده بود… چیزی که تا لحظه‌ای قبل «انسان» بوده.نه واضح.نه کامل.نه قابل شناسایی.اما کافی بود.
یک قلب خشک‌شده.پای چپش..یک انگشتر که هنوز روی یه بند انگشت مونده بود.و یک رد خون که انگار از عمد به شکل خطی صاف روی پاش کشیده شده بود… مثل امضا.
سه‌ا خشکش زد.جیا عقب رفت و خورد به دیوار.
نفسش قطع شد.سه‌ا با صدای لرزون، در حالی که چشم‌هاشو بسته بود:
– جیا… این… این اون پسره‌ست؟
جیا لبش باز شد اما صداش بیرون نیومد.فقط سر تکون داد.
سه‌ا نشست زمین.
– این… کار اون پسرست؟؟؟
جیا نتونست جواب بده.اما جواب… واضح بود.
ناگهان—در اتاق به آرومی بسته شد.
هوا سنگین‌تر شد.صدایی از پشت سرشون اومد، آرام… خیلی آرام،‌ ولی با قدرتی که از استخون هم رد می‌شد:
– بهت گفته بودم بازش نکن.
جیا خشک شد. سه‌ا جیغ نزد—حتی توانش رونداشت.یونگی بود
جیا برگشت… خودش بود.، حضورش، بوی تند خون و بارون…تمام اتاق رو گرفته بود.
یونگی:– می‌ترسی؟
جیا نفس‌نفس:– چ-چیکار کردی باهاش…
یونگی مکث کرد.بعد با لحنی که انگار داره دربارهٔ یک پروژهٔ عادی حرف می‌زنه:– کاری که لازم بود.
مکث…
– اون بهت دست زد. این یعنی…مرگ!
جیا دستش رو جلوی دهانش گذاشت.چشم‌هاش پر از اشک شد.
یونگی آرام:– گریه نکن.
مکث.
صداش سنگین‌تر شد:– هیچ‌کس بهت نزدیک نمیشه. هیچ‌کس بهت نگاه نمی‌کنه.هیچ‌کس حق نداره بهت فکر کنه.
سکوت.سپس زیرلب،:– چون تو… مالِ منی.
جیا تکون خورد.
– ن-نیستم…
یونگی خندید—آروم، ولی خطرناک.
– آره که هستی. هنوز نمی‌فهمی… اما می‌فهمی.
سایه‌ای از زیر در رد شد؛
انگار..هوسوک پشت در بود.صدای خونسردش اومد:– یونگی… دیر نکن. هنوز باید بقایای اون آشغال رو بسوزونیم.
یونگی آرام گفت:– چشم.
بعد دوباره سمت جیا:– میام دنبالت. خیلی زود.
و از سمت پنجره محو شد.
اما بوی عطرش؟…هنوز توی اتاق مونده بود.