چندشاتی جونگکوک(پارت۲)
-= دو تا راه بیشتر نداری…
یا ازش جدا میشی.
یا اخراجی.
دوروز بیشتر وقت نداری.
+ولی-
= همین که گفتم.
این عکسا رو هم با خودت ببر.
نمیخوام ببینمشون.
اشکامو پاک کردم و سرمو تکون دادم، اما انگار بدنم دیگه از من فرمان نمیبرد.
عکسارو با دست هایی لرزون جمع کردم و همشونو توی کیفم گذاشتم؛ هر کدومشون یه خاطره بود، یه لبخند، یه لحظه دزدیده شده از دنیا.
هرطور که میشد از اتاقش بیرون اومدم.
پا‌هام بی حس شده بودن، اما فقط میدویدم.
می‌خواستم هرچه زودتر از اون ساختمون خراب شده فرار کنم…
ساختمونی که روزی همه‌ی رؤیاهام بود و حالا داشت همه چیزمو ازم میگرفت.
سوار ماشینم شدم.
سرمو محکم روی فرمون کوبیدم و نفسم بریده بریده شد.
چجوری میتونستم تو دو روز از همه چیزم جدا شم…؟
امکان نداره…
قلبم داشت از هم میپاشید و حس میکردم دارم زیر وزن این تصمیم له میشم…
کاش توی استخر غرق میشدم و همچین روزیو نمیدیدم...
اما حالا انگار دارم زنده زنده میسوزم.
دستام میلرزیدن.
هرطور که میشد گوشیمو از تو جیبم درآوردم و اسم زندگیمو پیدا کردم.
بهش زنگ زدم.
صدای بوق تماس توی سرم میپیچید...
داشتم دیوونه میشدم.
چرا جوابمو نمیدی لعنتی!
دوباره بهش زنگ زدم، اما بازم جواب نداد.
بازم بهش زنگ زدم.
بار پنجم،
صدای خودش توی گوشم پیچید.
-س… سلام.
+ج… جونگکوک.
-چرا داری گریه میکنی؟چیشده؟
هیچی نمیگفتم.انگار جلوی گلوم حصار کشیده بودن.
-ا/ت...نگو که تو هم اون عکسا رو دیدی...
+جونگکوک… فقط من ندیدم… رییسمم دیده.
جونگکوک اون… اون… بهم گفت باید ازت… جدا شم…
جونگکوک هیچی نمیگفت.میدونستم از درون شکسته.
+توروخدا یه چیزی بگو.
بگو که یه راه دیگه هم هست.
بگو که این آخرش نیست.
بگو دیگه! (داد)
-ا/ت… من… نمی‌دونم باید چیکار کنم.
من… من نمیخوام از دستت بدم.
چرا زندگی داره اینطوری میکنه باهامون…؟
من… من بیشتر از هرچیزی توی زندگیم دوسِت دارم.
ا/ت… بهم بگو که اینا یه خوابه.
بیا بگو هیچ‌کدوم اینا اتفاق نیفتاده.
بگو که بهم دروغ گفتن.
بگو که دروغ گفتی…
میدونستم خودشم داره گریه میکنه… صدای نفساش
لرزون بود و هر کلمش مثل تیکه‌ای از قلبم جدا میشد.
+جونگکوک…
-… جانم.
+می‌خوام ببینمت.
ادامه دارد...
تا لایکا ۲۰ تا نشه و کامنتا ۱۵ تا نشه نمیزارم پارت بعدو🦦
یا ازش جدا میشی.
یا اخراجی.
دوروز بیشتر وقت نداری.
+ولی-
= همین که گفتم.
این عکسا رو هم با خودت ببر.
نمیخوام ببینمشون.
اشکامو پاک کردم و سرمو تکون دادم، اما انگار بدنم دیگه از من فرمان نمیبرد.
عکسارو با دست هایی لرزون جمع کردم و همشونو توی کیفم گذاشتم؛ هر کدومشون یه خاطره بود، یه لبخند، یه لحظه دزدیده شده از دنیا.
هرطور که میشد از اتاقش بیرون اومدم.
پا‌هام بی حس شده بودن، اما فقط میدویدم.
می‌خواستم هرچه زودتر از اون ساختمون خراب شده فرار کنم…
ساختمونی که روزی همه‌ی رؤیاهام بود و حالا داشت همه چیزمو ازم میگرفت.
سوار ماشینم شدم.
سرمو محکم روی فرمون کوبیدم و نفسم بریده بریده شد.
چجوری میتونستم تو دو روز از همه چیزم جدا شم…؟
امکان نداره…
قلبم داشت از هم میپاشید و حس میکردم دارم زیر وزن این تصمیم له میشم…
کاش توی استخر غرق میشدم و همچین روزیو نمیدیدم...
اما حالا انگار دارم زنده زنده میسوزم.
دستام میلرزیدن.
هرطور که میشد گوشیمو از تو جیبم درآوردم و اسم زندگیمو پیدا کردم.
بهش زنگ زدم.
صدای بوق تماس توی سرم میپیچید...
داشتم دیوونه میشدم.
چرا جوابمو نمیدی لعنتی!
دوباره بهش زنگ زدم، اما بازم جواب نداد.
بازم بهش زنگ زدم.
بار پنجم،
صدای خودش توی گوشم پیچید.
-س… سلام.
+ج… جونگکوک.
-چرا داری گریه میکنی؟چیشده؟
هیچی نمیگفتم.انگار جلوی گلوم حصار کشیده بودن.
-ا/ت...نگو که تو هم اون عکسا رو دیدی...
+جونگکوک… فقط من ندیدم… رییسمم دیده.
جونگکوک اون… اون… بهم گفت باید ازت… جدا شم…
جونگکوک هیچی نمیگفت.میدونستم از درون شکسته.
+توروخدا یه چیزی بگو.
بگو که یه راه دیگه هم هست.
بگو که این آخرش نیست.
بگو دیگه! (داد)
-ا/ت… من… نمی‌دونم باید چیکار کنم.
من… من نمیخوام از دستت بدم.
چرا زندگی داره اینطوری میکنه باهامون…؟
من… من بیشتر از هرچیزی توی زندگیم دوسِت دارم.
ا/ت… بهم بگو که اینا یه خوابه.
بیا بگو هیچ‌کدوم اینا اتفاق نیفتاده.
بگو که بهم دروغ گفتن.
بگو که دروغ گفتی…
میدونستم خودشم داره گریه میکنه… صدای نفساش
لرزون بود و هر کلمش مثل تیکه‌ای از قلبم جدا میشد.
+جونگکوک…
-… جانم.
+می‌خوام ببینمت.
ادامه دارد...
تا لایکا ۲۰ تا نشه و کامنتا ۱۵ تا نشه نمیزارم پارت بعدو🦦
- ۸۳.۱k
- ۱۰ بهمن ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۲۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
