فیک : بین راندها
پارت ۵
تمرین صبح تموم شده بود.
بیشتر شاگردها مشغول جمع کردن وسایلشون بودن که استاد کانگ با صدای بلند گفت:
ـ «همه ده دقیقه استراحت!»
آنا با خوشحالی خودش رو روی نیمکت انداخت.
ـ «بالاخره...»
هنوز جمله‌ش تموم نشده بود که سایه‌ای جلوی آفتاب افتاد.
سرش رو بالا آورد.
کوک دست به سینه بالای سرش ایستاده بود.
ـ «بچه.»
آنا بدون نگاه کردن گفت:
ـ «جانم، نردبون؟»
ـ «پنج دقیقه استراحت، نه ده دقیقه خواب.»
ـ «من فقط چشمامو بستم.»
ـ «الان خر و پف هم می‌زدی.»
تهیونگ که از کنار یخچال آب برمی‌داشت، گفت:
ـ «نه داداش، خر و پف نمی‌زد... داشت انرژی خورشیدی ذخیره می‌کرد.»
آنا بطری خالیش رو سمتش پرت کرد.
تهیونگ جاخالی داد.
ـ «رکورد جاخالی همچنان حفظ شد!»
...
همون موقع، مین‌جائه و سئون‌وو از کنار نیمکت رد شدن.
مین‌جائه مودبانه گفت:
ـ «آنا.»
ـ «جان؟»
ـ «مسابقه‌ات با تهیونگ خیلی خوب بود.»
آنا لبخند زد.
ـ «مرسی.»
ـ «سرعتت واقعاً بهتر شده.»
ـ «همه‌ش تقصیر این مربی بداخلاقه.»
با انگشت به کوک اشاره کرد.
کوک خیلی خونسرد گفت:
ـ «خواهش می‌کنم.»
آنا با تعجب برگشت.
ـ «من داشتم ازت بد می‌گفتم!»
ـ «ولی آخرش ازم تعریف شد.»
تهیونگ زد زیر خنده.
ـ «داداش، اعتماد به نفست خیلی بالاست.»
...
چند دقیقه بعد...
کوک سوت زد.
ـ «تمرین دوباره شروع میشه.»
همه سر جاشون ایستادن.
کوک چند تا مانع کوتاه روی زمین چید.
ـ «امروز روی سرعت پا کار می‌کنیم.»
آنا زیر لب گفت:
ـ «باز شروع شد...»
کوک شنید.
ـ «مشکلیه؟»
ـ «نه، قربان.»
ـ «بلندتر.»
آنا نفس عمیقی کشید.
ـ «نه، مربی!»
تهیونگ آروم گفت:
ـ «خوبه، کم‌کم داره رام میشه.»
آنا از روی مانع اول پرید و همزمان داد زد:
ـ «فقط صبر کن تمرین تموم بشه!»
...
تمرین سرعت یکی از سخت‌ترین تمرین‌های هفته بود.
بیشتر شاگردها وسط کار خسته شدن.
اما آنا، با وجود غر زدن‌های همیشگیش، حتی یک بار هم کم نیاورد.
استاد کانگ با رضایت به کوک گفت:
ـ «از نظر استقامت، خیلی پیشرفت کرده.»
کوک فقط سر تکون داد.
ـ «هنوز جا داره.»
استاد کانگ خندید.
ـ «تو هیچ‌وقت راضی نمیشی، نه؟»
ـ «وقتی مطمئن بشم بهترین نسخه خودش شده، اون موقع.»
آنا که از کنار رینگ رد می‌شد، فقط قسمت آخر جمله رو شنید.
ـ «بهترین نسخه خودش؟»
با تعجب زیر لب گفت:
ـ «عجب... امروز کمتر غر زد.»
...
تمرین که تموم شد، هر سه نفر از باشگاه بیرون اومدن.
آنا با ذوق گفت:
ـ «امروز صندلی جلو مال منه!»
و قبل از اینکه تهیونگ حتی واکنش نشون بده، دوید سمت ماشین.
در رو باز کرد و با پیروزی نشست.
ـ «ها! این دفعه بردم!»
تهیونگ چند ثانیه بهش نگاه کرد...
بعد خیلی خونسرد درِ عقب رو باز کرد و نشست.
آنا با تعجب گفت:
ـ «دعوا نمی‌کنی؟»
ـ «نه.»
ـ «مطمئنی؟»
ـ «آره.»
آنا با شک بهش نگاه کرد.
ـ «تو یه نقشه‌ای داری...»
تهیونگ لبخند شیطنت‌آمیزی زد.
ـ «کوک...»
ـ «چیه؟»
ـ «پلان B.»
کوک بدون اینکه حتی برگرده، خیلی آروم گفت:
ـ «اجراش کن.»
آنا با اخم گفت:
ـ «باز شروع شد! این پلان B چیه؟!»
هیچ‌کدوم جوابش رو ندادن.
ماشین حرکت کرد.
سه دقیقه بعد...
تهیونگ از صندلی عقب خم شد و خیلی آروم کش موهای آنا رو کشید.
ـ «آخ!»
آنا برگشت.
ـ «تهیونگ!»
ـ «من؟ کاری نکردم.»
ـ «دروغگو!»
چند ثانیه بعد دوباره کش موهاش کشیده شد.
ـ «کووووک!»
کوک با خونسردی چشم از جاده برنداشت.
ـ «چی شده؟»
ـ «بهش بگو دست برداره!»
ـ «تهیونگ...»
ـ «جان؟»
ـ «کمتر اذیتش کن.»
آنا لبخند پیروزمندانه‌ای زد.
ـ «دیدی؟»
اما کوک ادامه داد:
ـ «اگه خیلی اذیتش کنی، حواسش پرت میشه و فردا تمرینش خراب میشه.»
آنا با ناباوری بهش نگاه کرد.
ـ «یعنی فقط نگران تمرین منی؟!»
کوک خیلی عادی گفت:
ـ «طبیعتاً.»
تهیونگ دیگه نتونست جلوی خنده‌شو بگیره.
ـ «داداش... تو واقعاً یه مربی غیرقابل درمانی!»
آنا هم با اخم ساختگی دست به سینه نشست.
ـ «از امروز با هیچ‌کدومتون حرف نمی‌زنم.»
دو ثانیه سکوت...
بعد تهیونگ گفت:
ـ «کوک، شرط می‌بندم تا یک دقیقه دیگه خودش حرف می‌زنه.»
کوک لبخند زد.
ـ «سی ثانیه.»
آنا لب‌هاش رو جمع کرد و به بیرون خیره شد.
ده ثانیه...
بیست ثانیه...
بیست‌وپنج ثانیه...
و بالاخره با حرص گفت:
ـ «اصلاً شما دوتا غیرقابل تحملین!»
تهیونگ با خنده به کوک دست داد.
ـ «برنده شدی!»
کوک هم خندید.
ـ «گفته بودم سی ثانیه.»
آنا با دیدن دست دادن اون دوتا، سرش رو به شیشه تکیه داد و زیر لب غر زد:
ـ «یه روز این اتحاد خانوادگی‌تون رو به هم می‌زنم... فقط صبر کنین!»
تهیونگ با خنده گفت:
ـ «اون روز، ما یه پلان C هم داریم!»
صدای خنده‌ی هر سه نفر داخل ماشین پیچید و ماشین در خیابان‌های شلوغ سئول به مسیرش ادامه داد...
تمرین صبح تموم شده بود.
بیشتر شاگردها مشغول جمع کردن وسایلشون بودن که استاد کانگ با صدای بلند گفت:
ـ «همه ده دقیقه استراحت!»
آنا با خوشحالی خودش رو روی نیمکت انداخت.
ـ «بالاخره...»
هنوز جمله‌ش تموم نشده بود که سایه‌ای جلوی آفتاب افتاد.
سرش رو بالا آورد.
کوک دست به سینه بالای سرش ایستاده بود.
ـ «بچه.»
آنا بدون نگاه کردن گفت:
ـ «جانم، نردبون؟»
ـ «پنج دقیقه استراحت، نه ده دقیقه خواب.»
ـ «من فقط چشمامو بستم.»
ـ «الان خر و پف هم می‌زدی.»
تهیونگ که از کنار یخچال آب برمی‌داشت، گفت:
ـ «نه داداش، خر و پف نمی‌زد... داشت انرژی خورشیدی ذخیره می‌کرد.»
آنا بطری خالیش رو سمتش پرت کرد.
تهیونگ جاخالی داد.
ـ «رکورد جاخالی همچنان حفظ شد!»
...
همون موقع، مین‌جائه و سئون‌وو از کنار نیمکت رد شدن.
مین‌جائه مودبانه گفت:
ـ «آنا.»
ـ «جان؟»
ـ «مسابقه‌ات با تهیونگ خیلی خوب بود.»
آنا لبخند زد.
ـ «مرسی.»
ـ «سرعتت واقعاً بهتر شده.»
ـ «همه‌ش تقصیر این مربی بداخلاقه.»
با انگشت به کوک اشاره کرد.
کوک خیلی خونسرد گفت:
ـ «خواهش می‌کنم.»
آنا با تعجب برگشت.
ـ «من داشتم ازت بد می‌گفتم!»
ـ «ولی آخرش ازم تعریف شد.»
تهیونگ زد زیر خنده.
ـ «داداش، اعتماد به نفست خیلی بالاست.»
...
چند دقیقه بعد...
کوک سوت زد.
ـ «تمرین دوباره شروع میشه.»
همه سر جاشون ایستادن.
کوک چند تا مانع کوتاه روی زمین چید.
ـ «امروز روی سرعت پا کار می‌کنیم.»
آنا زیر لب گفت:
ـ «باز شروع شد...»
کوک شنید.
ـ «مشکلیه؟»
ـ «نه، قربان.»
ـ «بلندتر.»
آنا نفس عمیقی کشید.
ـ «نه، مربی!»
تهیونگ آروم گفت:
ـ «خوبه، کم‌کم داره رام میشه.»
آنا از روی مانع اول پرید و همزمان داد زد:
ـ «فقط صبر کن تمرین تموم بشه!»
...
تمرین سرعت یکی از سخت‌ترین تمرین‌های هفته بود.
بیشتر شاگردها وسط کار خسته شدن.
اما آنا، با وجود غر زدن‌های همیشگیش، حتی یک بار هم کم نیاورد.
استاد کانگ با رضایت به کوک گفت:
ـ «از نظر استقامت، خیلی پیشرفت کرده.»
کوک فقط سر تکون داد.
ـ «هنوز جا داره.»
استاد کانگ خندید.
ـ «تو هیچ‌وقت راضی نمیشی، نه؟»
ـ «وقتی مطمئن بشم بهترین نسخه خودش شده، اون موقع.»
آنا که از کنار رینگ رد می‌شد، فقط قسمت آخر جمله رو شنید.
ـ «بهترین نسخه خودش؟»
با تعجب زیر لب گفت:
ـ «عجب... امروز کمتر غر زد.»
...
تمرین که تموم شد، هر سه نفر از باشگاه بیرون اومدن.
آنا با ذوق گفت:
ـ «امروز صندلی جلو مال منه!»
و قبل از اینکه تهیونگ حتی واکنش نشون بده، دوید سمت ماشین.
در رو باز کرد و با پیروزی نشست.
ـ «ها! این دفعه بردم!»
تهیونگ چند ثانیه بهش نگاه کرد...
بعد خیلی خونسرد درِ عقب رو باز کرد و نشست.
آنا با تعجب گفت:
ـ «دعوا نمی‌کنی؟»
ـ «نه.»
ـ «مطمئنی؟»
ـ «آره.»
آنا با شک بهش نگاه کرد.
ـ «تو یه نقشه‌ای داری...»
تهیونگ لبخند شیطنت‌آمیزی زد.
ـ «کوک...»
ـ «چیه؟»
ـ «پلان B.»
کوک بدون اینکه حتی برگرده، خیلی آروم گفت:
ـ «اجراش کن.»
آنا با اخم گفت:
ـ «باز شروع شد! این پلان B چیه؟!»
هیچ‌کدوم جوابش رو ندادن.
ماشین حرکت کرد.
سه دقیقه بعد...
تهیونگ از صندلی عقب خم شد و خیلی آروم کش موهای آنا رو کشید.
ـ «آخ!»
آنا برگشت.
ـ «تهیونگ!»
ـ «من؟ کاری نکردم.»
ـ «دروغگو!»
چند ثانیه بعد دوباره کش موهاش کشیده شد.
ـ «کووووک!»
کوک با خونسردی چشم از جاده برنداشت.
ـ «چی شده؟»
ـ «بهش بگو دست برداره!»
ـ «تهیونگ...»
ـ «جان؟»
ـ «کمتر اذیتش کن.»
آنا لبخند پیروزمندانه‌ای زد.
ـ «دیدی؟»
اما کوک ادامه داد:
ـ «اگه خیلی اذیتش کنی، حواسش پرت میشه و فردا تمرینش خراب میشه.»
آنا با ناباوری بهش نگاه کرد.
ـ «یعنی فقط نگران تمرین منی؟!»
کوک خیلی عادی گفت:
ـ «طبیعتاً.»
تهیونگ دیگه نتونست جلوی خنده‌شو بگیره.
ـ «داداش... تو واقعاً یه مربی غیرقابل درمانی!»
آنا هم با اخم ساختگی دست به سینه نشست.
ـ «از امروز با هیچ‌کدومتون حرف نمی‌زنم.»
دو ثانیه سکوت...
بعد تهیونگ گفت:
ـ «کوک، شرط می‌بندم تا یک دقیقه دیگه خودش حرف می‌زنه.»
کوک لبخند زد.
ـ «سی ثانیه.»
آنا لب‌هاش رو جمع کرد و به بیرون خیره شد.
ده ثانیه...
بیست ثانیه...
بیست‌وپنج ثانیه...
و بالاخره با حرص گفت:
ـ «اصلاً شما دوتا غیرقابل تحملین!»
تهیونگ با خنده به کوک دست داد.
ـ «برنده شدی!»
کوک هم خندید.
ـ «گفته بودم سی ثانیه.»
آنا با دیدن دست دادن اون دوتا، سرش رو به شیشه تکیه داد و زیر لب غر زد:
ـ «یه روز این اتحاد خانوادگی‌تون رو به هم می‌زنم... فقط صبر کنین!»
تهیونگ با خنده گفت:
ـ «اون روز، ما یه پلان C هم داریم!»
صدای خنده‌ی هر سه نفر داخل ماشین پیچید و ماشین در خیابان‌های شلوغ سئول به مسیرش ادامه داد...
- ۱۸.۸k
- ۱۶ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
