“در اغوش درد“

پارت ۱۲
هه‌سو در اتاق کارش نشسته بود. روزها پشت سر هم می‌آمدند و می‌رفتند، اما جای خالیِ یکی از بیمارانش، حتی بعد از گذشت این همه روز، همچنان احساس می‌شد. نه به خاطرِ بیماریِ او، بلکه به خاطرِ خودِ او. آن غرورِ سرد، آن نگاهِ نافذ که انگار دنیایی را در خود پنهان کرده بود، آن سکوت‌های پرمعنا.
هه‌سو با خودش فکر کرد: «این دیگه عجیب شده. من که معمولاً اینطور نمی‌شم. چرا دلم براش تنگ شده؟ شاید فقط کنجکاوم بدونم حالش خوبه یا نه…»
حسِ دلتنگی، یا شاید بهتر بگوییم، نیاز به یک “تأیید” که تهیونگ سالم است، او را رها نمی‌کرد. حس می‌کرد باید یک بار دیگر او را ببیند، فقط برای اینکه مطمئن شود همه چیز خوب است.
هه‌سو: (با لبخندی محو) «فقط برای اطمینان… باید ببینم حالش چطوره.»

تصمیمش را گرفت. به بیمارستانی که تهیونگ را منتقل کرده بودند، زنگ نزد؛ نمی‌خواست حرفه‌ای به نظر برسه.می‌خواست ی دیدارِ ساده و شخصی باشه.
با کمی اضطراب و هیجانِ مخلوط، هه‌سو به سمت بیمارستانِ مخصوص و لوکس رفت. دلش می‌خواست فقط از دور او را ببیند، شاید حتی سلامی کوتاه بکند.
وارد لابیِ شیک بیمارستان شد. همانطور که حدس می‌زد، پرسنل با احترام با او برخورد کردند. وقتی علت حضورش را پرسیدند، کمی مردد گفت:
هه‌سو: «من دکتر هه‌سو هستم… روان‌پزشکِ آقای کیم تهیونگ . فقط اومدم یه خبری از حالشون بگیرم.»
مسئول پذیرش با لبخندی حرفه‌ای نگاهی به مانیتور انداخت. صورتش کمی متعجب شد.
مسئول پذیرش: «بیمارستان ما… مدتیه که بیماری به اسم کیم تهیونگ، اینجا بستری نیست. حتی در لیستِ ترخیص‌های اخیر هم چنین موردی ثبت نشده.»
هه‌سو اخم کرد. «چی؟ چطور ممکنه؟ ایشون قرار بود به اینجا منتقل بشن…»
مسئول پذیرش با دقت بیشتری جستجو کرد.
مسئول پذیرش: «دکتر، مطمئن هستید اسم بیمارستان رو درست می‌دونید؟ یا شاید اسم مستعار؟ چون من هیچ ردی از ایشون، نه به عنوان بیمارِ فعلی و نه بیمارِ قبلی، در سیستم پیدا نمی‌کنم.»

هه‌سو احساس کرد زمین زیر پایش خالی شد. دیگر موضوع دلتنگی یا کنجکاوی نبود. این یک واقعیتِ انکارناپذیر بود. هیچ ردی. انگار مردی به اسم کیم تهیونگ هرگز در این بیمارستان وجود نداشته.
ذهنش به سرعت به آن روزِ پرهیاهو برگشت. حمله قلبیِ. آمبولانسِ مخصوص. نگاهِ سردِ تهیونگ. جمله پرستار: “شماره چهارده. دیگه وقتشه.”
حالا دیگر نه فقط یک حسِ مبهم، بلکه یک حقیقتِ تلخ، جلوی چشمانش نمایان شد.
هه‌سو: (با صدایی که از ناباوری می‌لرزید) «یعنی… یعنی اون… اون اصلاً اینجا نبوده؟»

ناگهان، همه چیز برایش روشن شد. آن انتقال، آن آمبولانس، آن همه هماهنگی… همگی بخشی از یک نقشه بزرگتر بوده‌اند. نقشه فرار. و او، ناخواسته، مهر تأیید را بر این فرار زده بود.
چهره‌اش رنگ باخت. حسِ دلتنگی جای خود را به شوک و حسِ عمیقی از فریب خوردگی داد.
__________________________________________
بیشتر از این نمیتونم امشب بنویسم
به شدت خوابم میاد
قرار بود سه پارت بزارم
ولی سرگرم مت گالا شدم…
و همین پارت رو هم ب زور نوشتم
صبح اپلود شم بخونم ببینم چی نوشتم اصلا😂😂