نه آن که دید، نه آن که گفت part³

#جیسونگ
#هان
#استری_کیدز

آن روز، آسمان صاف بود، اما صدای آسمان هنوز در سینه‌ها مانده بود. پشت پرده خبری از سرفه‌ی گاه‌به‌گاه یا صدای مرتب نبود. فقط سکوت بود. سکوتی که با چیزی شبیه تصمیم همراه بود.
جیسونگ دیرتر از همیشه حرف زد. و وقتی حرف زد، صدایش شبیه آدمی نبود که برای کسی چیزی می‌خواهد، بلکه بیشتر شبیه کسی بود که فقط دیگر نمی‌توانست آن را با خودش نگه دارد.
-«اگه صدات به گوشش نرسید... فقط بگو که…»
آنا همان‌طور مانده بود، قلم در دست، چشم به پارچه‌ی پرده. جمله در هوا لرزید، قطع شد، و معلق ماند.
نه ادامه‌ای آمد، نه سؤال دوباره‌ای. شاید جیسونگ تصور کرد جمله را کامل گفته. یا شاید گفتنش از تمام دردهایی که گفته بود، سخت‌تر بود.
اما آنا نوشت. همان‌طور که بود.
نوشت و بعد، بلافاصله ننوشت. فقط خیره شد به واژه‌هایی که به پایان نرسیده بودند. جمله، مثل پنجره‌ای نیمه‌باز، روی کاغذ ماند. نه به باد بسته شده بود، نه به نگاه. فقط بود.
و دفترچه، برای همیشه در همان صفحه باز ماند.

باد، لای پرده‌ی سپید دیگر بازی نمی‌کرد. فقط می‌آمد و می‌رفت، خسته و بی‌نوا، مثل کسی که دیگر نمی‌داند به کدام در بکوبد.
نور عصر، کم‌رنگ‌تر از پیش، بر صفحه‌ی باز دفترچه می‌تابید. همان جمله بود. همان خط. همان ناتمامی.
«اگر صدایت به گوشش نرسید… فقط بگو که…»
اما این‌بار، نگاه آنا روی جمله نماند؛ عبور کرد. نه به‌خاطر بی‌اهمیتی‌اش، که چون حالا می‌دانست وزن آن سکوت چقدر بوده.
پلک زد. نه برای پاک کردن اشک، که برای بستن دری میان گذشته و اکنون—دری که حالا دیگر صدایی از آن نمی‌آمد، اما رد پایش هنوز بر تاریکی اتاق بود.
دفترچه را آرام بست. نه با شتاب، نه با درنگ. فقط بست.