فیک تاج سلطنتی (The Royal Crown)
پارت۲۵
واقعا عجیب بود...
همه یه جور چندشی نگاهم میکردن.
اصلا حس خوبی نداشت. من که تمام تلاشم رو کرده بودم توی چشم نباشم، پس چرا نشد؟
- چیزی شده؟
+ چرا اینجوری نگام میکنن؟
- آخه رنگ مو و چشمات خاصه، مخصوصا اینجا خوشگل خانوم.
+ اینجوری میگی معذب میشم.
خندید.
به پشت سر نگاه کردم که اون پسره، یونگی، با بیحوصلگی داشت دنبالمون میاومد.
+ چطوری محافظ شده...
- اینجوریش رو نبین، فقط نیاز داره درست استراحت کنه.
شروع کردم خودم رو باد زدن تا کمی خنکتر شم.
این نگاههای سنگین باعث شده بود عرق کنم.
+ چقدر دیگه باید پیاده بریم؟
- هیچی، بیا اینجا وایستا.
همونطور که گفت وایستادم و اون پسره، یونگی، هم کنار ما ایستاد.
چند دقیقه بعد یه کالسکهی سلطنتی به سمتمون اومد و ما سوار شدیم.
- یونگی هیونگ، تو هم دلت برای پسرا تنگ شده؟
$ آره.
- برم سفت بغلشون کنم.
+ پسرا کی هستن؟
$ دوستامون.
+ خوش به حالتون... من همیشه تنها بودم.
همین که این جمله از دهنم بیرون اومد، برای چند ثانیه سکوت عجیبی بینمون نشست.
تهیونگ نگاهم کرد، ولی چیزی نگفت.
یونگی فقط سرش رو کمی چرخوند سمتم، انگار خواست چیزی بگه، ولی منصرف شد.
صدای راننده بلند شد.
"رسیدیم!"
پیاده شدیم و روبهروم یه ساختمون خیلی بزرگ با سبک معماری کرهای دیدم.
سقفهای خمیده، ستونهای چوبی تیره و حیاطی وسیع که با فانوسهای آویزون روشن شده بود...
همهچیز همزمان هم قشنگ بود هم غریبه.
تا وارد شدیم، چند تا پسر با عجله اومدن سمتمون و مستقیم رفتن طرف تهیونگ و یونگی.
یکیشون بازوی تهیونگ رو گرفت، یکی دیگه شونهی یونگی رو چک کرد، انگار مطمئن میشدن سالم باشن.
بعد، خیلی سریع هر دوشون رو بغل کردن.
چشمهام کمی گرد شد.
نمیدونستم چرا، ولی دیدن اون صمیمیت یه حس عجیبی توی دلم انداخت...
یه چیزی شبیه حسادت.
یا شاید فقط حسرت.
انگار همون لحظه تازه متوجه حضور من شده باشن، همهشون آروم برگشتن و نگاهم کردن.
منم ناخودآگاه بادبزنم رو کمی بالاتر آوردم.
- پسرا، ایشون شاهدخت انگلستان هستن.
تهیونگ یه قدم اومد جلوتر و با لبخند کمرنگی گفت:
- اولیویا، بذار بهت معرفیشون کنم.
- این نامجون هیونگه. (٪)
آرومه، باهوشه، و تقریبا مغز متفکر این جمعه.
نامجون با یه لبخند مودب سر خم کرد.
٪ خوش اومدی شاهدخت.
- این جین هیونگه. (!)
بیشتر از اینکه نگران خودش باشه، نگران غذا خوردن بقیهست.
! یاااااااا! این چه مدل معرفی کردنه؟
تهیونگ خندید و ادامه داد:
- این هوسوکه. (&)
اگه یه روز اینجا زیادی ساکت بود، مطمئن باش خونه نیست.
& اوه؟ اینو تعریف حساب کنم یا توهین؟
- این جیمینه. (~)
ظاهرش خیلی مهربونه، ولی بعضی وقتا زیادی شیطونه.
~ هی، زیادی شیطون خودتی.
- و اینم جونگکوکه. (*)
کمحرفه... ولی از همه بیشتر حواسش به اطراف هست.
پسر جوونتر فقط آروم سرش رو خم کرد.
* خوشوقتم.
نگاهم بینشون چرخید.
همهشون با اینکه متفاوت بودن، یه حس مشترک داشتن...
یه حس گرم.
شبیه خانواده.
و من...
تقریبا یادم رفته بود خانواده داشتن چه شکلیه.
جین یه قدم جلو اومد و با دقت نگاهم کرد.
! پس این همون شاهدختیه که تهیونگ دربارهش حرف زده بود؟
همون لحظه سرم رو به طرف تهیونگ چرخوندم.
+ دربارهی من حرف زدی؟
تهیونگ برای اولین بار از وقتی رسیدیم، کمی دستپاچه به نظر رسید.
- یه چیزایی.
+ یه چیزایی یعنی چی؟
هوسوک لبخند شیطنتآمیزی زد.
& یعنی زیاد.
~ خیلی زیاد.
$ خفه شین.
یونگی خیلی خشک اینو گفت، ولی همون باعث شد بقیه بزنن زیر خنده.
منم با اینکه سعی کردم جدی بمونم، نتونستم جلوی لبخندم رو بگیرم.
شاید...
شاید برای اولین بار از وقتی از قصر فرار کرده بودم، یه جای جدید اونقدرها هم ترسناک به نظر نمیرسید.
بچه ها واقعا خیلی خوشحالم توقع نداشتم اینقدر زود رشت کنم ازتون ممنونم😘🥰😍
واقعا عجیب بود...
همه یه جور چندشی نگاهم میکردن.
اصلا حس خوبی نداشت. من که تمام تلاشم رو کرده بودم توی چشم نباشم، پس چرا نشد؟
- چیزی شده؟
+ چرا اینجوری نگام میکنن؟
- آخه رنگ مو و چشمات خاصه، مخصوصا اینجا خوشگل خانوم.
+ اینجوری میگی معذب میشم.
خندید.
به پشت سر نگاه کردم که اون پسره، یونگی، با بیحوصلگی داشت دنبالمون میاومد.
+ چطوری محافظ شده...
- اینجوریش رو نبین، فقط نیاز داره درست استراحت کنه.
شروع کردم خودم رو باد زدن تا کمی خنکتر شم.
این نگاههای سنگین باعث شده بود عرق کنم.
+ چقدر دیگه باید پیاده بریم؟
- هیچی، بیا اینجا وایستا.
همونطور که گفت وایستادم و اون پسره، یونگی، هم کنار ما ایستاد.
چند دقیقه بعد یه کالسکهی سلطنتی به سمتمون اومد و ما سوار شدیم.
- یونگی هیونگ، تو هم دلت برای پسرا تنگ شده؟
$ آره.
- برم سفت بغلشون کنم.
+ پسرا کی هستن؟
$ دوستامون.
+ خوش به حالتون... من همیشه تنها بودم.
همین که این جمله از دهنم بیرون اومد، برای چند ثانیه سکوت عجیبی بینمون نشست.
تهیونگ نگاهم کرد، ولی چیزی نگفت.
یونگی فقط سرش رو کمی چرخوند سمتم، انگار خواست چیزی بگه، ولی منصرف شد.
صدای راننده بلند شد.
"رسیدیم!"
پیاده شدیم و روبهروم یه ساختمون خیلی بزرگ با سبک معماری کرهای دیدم.
سقفهای خمیده، ستونهای چوبی تیره و حیاطی وسیع که با فانوسهای آویزون روشن شده بود...
همهچیز همزمان هم قشنگ بود هم غریبه.
تا وارد شدیم، چند تا پسر با عجله اومدن سمتمون و مستقیم رفتن طرف تهیونگ و یونگی.
یکیشون بازوی تهیونگ رو گرفت، یکی دیگه شونهی یونگی رو چک کرد، انگار مطمئن میشدن سالم باشن.
بعد، خیلی سریع هر دوشون رو بغل کردن.
چشمهام کمی گرد شد.
نمیدونستم چرا، ولی دیدن اون صمیمیت یه حس عجیبی توی دلم انداخت...
یه چیزی شبیه حسادت.
یا شاید فقط حسرت.
انگار همون لحظه تازه متوجه حضور من شده باشن، همهشون آروم برگشتن و نگاهم کردن.
منم ناخودآگاه بادبزنم رو کمی بالاتر آوردم.
- پسرا، ایشون شاهدخت انگلستان هستن.
تهیونگ یه قدم اومد جلوتر و با لبخند کمرنگی گفت:
- اولیویا، بذار بهت معرفیشون کنم.
- این نامجون هیونگه. (٪)
آرومه، باهوشه، و تقریبا مغز متفکر این جمعه.
نامجون با یه لبخند مودب سر خم کرد.
٪ خوش اومدی شاهدخت.
- این جین هیونگه. (!)
بیشتر از اینکه نگران خودش باشه، نگران غذا خوردن بقیهست.
! یاااااااا! این چه مدل معرفی کردنه؟
تهیونگ خندید و ادامه داد:
- این هوسوکه. (&)
اگه یه روز اینجا زیادی ساکت بود، مطمئن باش خونه نیست.
& اوه؟ اینو تعریف حساب کنم یا توهین؟
- این جیمینه. (~)
ظاهرش خیلی مهربونه، ولی بعضی وقتا زیادی شیطونه.
~ هی، زیادی شیطون خودتی.
- و اینم جونگکوکه. (*)
کمحرفه... ولی از همه بیشتر حواسش به اطراف هست.
پسر جوونتر فقط آروم سرش رو خم کرد.
* خوشوقتم.
نگاهم بینشون چرخید.
همهشون با اینکه متفاوت بودن، یه حس مشترک داشتن...
یه حس گرم.
شبیه خانواده.
و من...
تقریبا یادم رفته بود خانواده داشتن چه شکلیه.
جین یه قدم جلو اومد و با دقت نگاهم کرد.
! پس این همون شاهدختیه که تهیونگ دربارهش حرف زده بود؟
همون لحظه سرم رو به طرف تهیونگ چرخوندم.
+ دربارهی من حرف زدی؟
تهیونگ برای اولین بار از وقتی رسیدیم، کمی دستپاچه به نظر رسید.
- یه چیزایی.
+ یه چیزایی یعنی چی؟
هوسوک لبخند شیطنتآمیزی زد.
& یعنی زیاد.
~ خیلی زیاد.
$ خفه شین.
یونگی خیلی خشک اینو گفت، ولی همون باعث شد بقیه بزنن زیر خنده.
منم با اینکه سعی کردم جدی بمونم، نتونستم جلوی لبخندم رو بگیرم.
شاید...
شاید برای اولین بار از وقتی از قصر فرار کرده بودم، یه جای جدید اونقدرها هم ترسناک به نظر نمیرسید.
بچه ها واقعا خیلی خوشحالم توقع نداشتم اینقدر زود رشت کنم ازتون ممنونم😘🥰😍
- ۱۱.۷k
- ۰۲ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط