𝖕𝖆𝖗𝖙۲۶

𝖕𝖆𝖗𝖙۲۶


سه روز به عروسی مانده بود. مارال پشت پنجره‌ی اتاق ملکه نشسته بود و به باران نگاه می‌کرد. انگشتر یاقوت روی انگشتش سنگینی می‌کرد. از صبح چیزی نخورده بود. خدمتکارها غذا آورده بودند، اما او حتی به بشقاب‌ها دست نزده بود.

در باز شد. سوهو وارد شد. بدون اعلام، بدون در زدن. مثل همیشه. خدمتکارها سر خم کردند و بیرون رفتند. سوهو به میز غذا نگاه کرد. بعد به مارال.

«چیزی نخوردی.»

مارال جواب نداد. سوهو سینی را برداشت و کنارش روی زمین گذاشت. خودش هم روی زمین، کنار صندلی‌اش، نشست. مارال تعجب کرد. پادشاه روی زمین؟ سوهو به دیوار تکیه داد و به باران نگاه کرد.

«منم وقتی بچه بودم، از بارون بدم می‌اومد.» گفت. صدایش آرام بود. بدون آن لحن خطرناک همیشگی. «مادرم می‌گفت بارون اشک آسمونه. من فکر می‌کردم آسمون داره گریه می‌کنه. برای همین ازش می‌ترسیدم.»

مارال به او نگاه کرد. سوهو سرش را برگرداند. چشمانش سیاه بود، اما این بار، نه از جنون. از چیزی شبیه به خستگی.

«چرا اینا رو به من می‌گی؟» مارال پرسید.

سوهو لبخند تلخی زد. «چون تو تنها کسی هستی که بهش دروغ نمی‌گم.» انگشتر روی دست مارال را نگاه کرد. «این انگشتر... مال مادرم بود. وقتی بچه بودم، ازش دزدیدم. می‌خواستم ببینم طلا چه طعمی داره. زدم به دندونم و یه دندونم شکست.»

مارال با وجود خودش، خندید. کوتاه. سوهو سرش را بالا آورد. به چشمان مارال نگاه کرد. طولانی. بدون لبخند.

«شنیدم خندیدی.» گفت. «دوست دارم بیشتر بخندی.»

مارال لبخندش را جمع کرد. سوهو از جا بلند شد. به سمت در رفت. قبل از خروج، ایستاد.

«جیمین برنمی‌گرده، مارال. من مطمئن می‌شم. پس...» مکث کرد. «...بهتره به این زندگی عادت کنی.»

در بسته شد. مارال به سینی غذا نگاه کرد. نان و پنیر و میوه. ساده. مثل غذایی که در خانه‌ی پدرش می‌خوردند. سوهو این را از کجا می‌دانست؟ دستش را روی انگشتر گذاشت. یاقوت سرخ. مال مادرم بود.

و برای اولین بار، از خودش پرسید: چرا پادشاه سرد، برای من روی زمین نشست؟

👑💛

شرط
لایک ۱۲
کامنت ۲۰
بازنشر ۷