یک_قصه_یک_شهید | دنیا دیگر اکلیلی نبود
🌷 یادوارهی «آوینا برزگر» که در حملات تروریستی آمریکایی_اسرائیلی به منزل مسکونیشان در شیراز به شهادت رسید.
🔹 کفشبوقیها را به دخترک پوشاندم و گفتم: «راه برو مامان!» کفشها هم بوق میزد، هم چراغ. خندید و راه افتاد. تماشایش کردم و خیال بافتم: «اینو میذارم توی جعبهی یادگاریهاش. کنار بند نافش، اولین پستونکش، لباسی که توی بیمارستان تنش کردن، اولین کش مویی که براش خریدم...».
🔸 من مادرِ یک دخترم. دختر داشتن دنیای آدم را زیر و رو میکند. انگار یک نفر بیاید و یک مشت اکلیل بپاشد میان زندگیات. همهچیز دختر، خاطرهساز است. آوینا هم دختر بود. اهل ملارد شیراز. دختری دوساله با موهای فر و پستانک صورتی. مادر و پدرش وقتی او را در آغوش میگرفتند حس میکردند خوشبختترین آدمهای دنیا هستند، غمهایشان به یکباره محو میشد. پدرش سخت تلاش میکرد تا همهچیز برای آوینا فراهم باشد و مادرش حین پختن غذاهای مقوی و مطالعه در مورد بازیهای مناسب سن دوسالگی به خودش نهیب میزد: «باید ببرمش بهداشت. برای مراقبت!»
🔹 آن روز هوا آفتابی بود. نسیم خوشی میوزید، زمستان بود اما هوا عطر بهار داشت. مادر آوینا کفشهای دخترک را پوشاند و او را به حیاط خانه برد. از قبل، حیاط را امن کرده بودند. شیشهی شکستهای نباشد، میخی نباشد، وسیلهی تیزی در دسترس نباشد. آوینا موفرفری با پستانک توی دهانش ایستاد میان حیاط. مادر برگشت درون خانه تا عروسک دخترک را بیاورد. دلش شور زد: «خدا کنه به گل رز دست نزنه. تیغ داره!» و هنوز به اتاق آوینا نرسیده بود که صدای مهیب جنگنده او را فلج کرد. به خود که آمد دنیا دیگر اکلیلی نبود.
🔸 کرولاین لیویت، سنخگوی کاخ سفید گفته بود: «ما هیچ غیرنظامیای را هدف قرار ندادیم.» آوینا برزگر نظامی بود؟ تهدیدی بود علیه بشریت؟ به کسی آسیب رسانده بود؟ دختر خاطرهساز خانه را با عروسکش تشییع کردند و مادرش نتوانست جعبهی یادگاریهای او را پر کند. چرا که از کفش آوینا تکههایی باقی ماند و از تن لطیفش کفنی به اندازه دست یک نظامی!
رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
📲 @khamenei_reyhaneh
🔹 کفشبوقیها را به دخترک پوشاندم و گفتم: «راه برو مامان!» کفشها هم بوق میزد، هم چراغ. خندید و راه افتاد. تماشایش کردم و خیال بافتم: «اینو میذارم توی جعبهی یادگاریهاش. کنار بند نافش، اولین پستونکش، لباسی که توی بیمارستان تنش کردن، اولین کش مویی که براش خریدم...».
🔸 من مادرِ یک دخترم. دختر داشتن دنیای آدم را زیر و رو میکند. انگار یک نفر بیاید و یک مشت اکلیل بپاشد میان زندگیات. همهچیز دختر، خاطرهساز است. آوینا هم دختر بود. اهل ملارد شیراز. دختری دوساله با موهای فر و پستانک صورتی. مادر و پدرش وقتی او را در آغوش میگرفتند حس میکردند خوشبختترین آدمهای دنیا هستند، غمهایشان به یکباره محو میشد. پدرش سخت تلاش میکرد تا همهچیز برای آوینا فراهم باشد و مادرش حین پختن غذاهای مقوی و مطالعه در مورد بازیهای مناسب سن دوسالگی به خودش نهیب میزد: «باید ببرمش بهداشت. برای مراقبت!»
🔹 آن روز هوا آفتابی بود. نسیم خوشی میوزید، زمستان بود اما هوا عطر بهار داشت. مادر آوینا کفشهای دخترک را پوشاند و او را به حیاط خانه برد. از قبل، حیاط را امن کرده بودند. شیشهی شکستهای نباشد، میخی نباشد، وسیلهی تیزی در دسترس نباشد. آوینا موفرفری با پستانک توی دهانش ایستاد میان حیاط. مادر برگشت درون خانه تا عروسک دخترک را بیاورد. دلش شور زد: «خدا کنه به گل رز دست نزنه. تیغ داره!» و هنوز به اتاق آوینا نرسیده بود که صدای مهیب جنگنده او را فلج کرد. به خود که آمد دنیا دیگر اکلیلی نبود.
🔸 کرولاین لیویت، سنخگوی کاخ سفید گفته بود: «ما هیچ غیرنظامیای را هدف قرار ندادیم.» آوینا برزگر نظامی بود؟ تهدیدی بود علیه بشریت؟ به کسی آسیب رسانده بود؟ دختر خاطرهساز خانه را با عروسکش تشییع کردند و مادرش نتوانست جعبهی یادگاریهای او را پر کند. چرا که از کفش آوینا تکههایی باقی ماند و از تن لطیفش کفنی به اندازه دست یک نظامی!
رسانه «ریحانه» را دنبال کنید
📲 @khamenei_reyhaneh
- ۱.۲k
- ۱۲ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط