پارت ۶۰
هوای داخل ماشین مثل همیشه ساکت بود، فقط صدای خیابون، باد، و گه‌گاهی نفس کشیدن آروم‌شون شنیده می‌شد.
جونگ‌کوک که دستش روی فرمون بود، نگاهش به روبه‌رو، با لحنی مثل همیشه سرد و کنترل‌شده گفت:
– فکر کنم یونا یه کرمی ریخته… یه چیزی گفته.
"ات" چند ثانیه سکوت کرد. بعد همون‌طور که از پنجره بیرون رو نگاه می‌کرد، آروم گفت:
– نمیدونم... ولی هیچ‌چیز از یونا بعید نیست.
ماشین پیچید توی مسیر آشنای عمارت پدربزرگ. چراغ‌های راه‌پله بیرونی روشن بودن. فضا همون‌قدر سرد و باوقار که همیشه بود، اما این‌بار تهش یه چیزی لرز داشت. یه بی‌اعتمادی خاموش.
وقتی وارد خونه شدن، همه‌جا ساکت بود. فقط صدای ساعت دیواری که ثانیه‌شمارش آروم حرکت می‌کرد.
پدربزرگ، با همان کت سنگین و عصای براقش، روی مبل تکی نشسته بود. نور زرد کم‌رنگ چراغ کنار مبل، صورتش رو نیمه‌روشن کرده بود.
وقتی "ات" و "جونگ‌کوک" وارد شدن، سرش رو بالا آورد. نگاهی انداخت. نگاهش گرم نبود، اما داد هم نمی‌زد.
همون لحن آرامِ همیشه، اما این‌بار توش چیز خطرناکی موج می‌زد:
– بشینید.
"ات" و "جونگ‌کوک" بدون حرف، روبه‌روش روی مبل دونفره نشستن. هیچ‌کس دیگه‌ای اونجا نبود. نه مادر، نه پدر، نه عمو. فقط همون سه نفر.
پدربزرگ عصا رو گذاشت کنار و مستقیم وارد اصل ماجرا شد. بی‌هیچ مقدمه‌ای.
– دو تا رسم داریم توی ازدواج… از قدیم.
عروس و داماد توی شب اول، کنار هم می‌خوابن.
و بعدش، تا آخر عمر، توی یه اتاق… باهم.
مکث کرد. نگاهش از روی "ات" گذشت و مستقیم توی چشم‌های جونگ‌کوک نشست.
– اما… تا جایی که من شنیدم، شما نه تنها شب اول رو جدا گذروندید، بلکه هنوزم توی یه اتاق نمی‌خوابید.
"ات" نفس عمیقی کشید، اما چیزی نگفت. نگاهش رو به زمین بود.
جونگ‌کوک صاف نشست. مثل همیشه، نه دفاعی، نه معذرت‌خواهی‌ای در صداش نبود. فقط سکوت.
پدربزرگ ادامه داد:
– یادت باشه، جونگ‌کوک… من تو رو برای عشق داماد نکردم. برای وارث دامادت کردم. برای پسری که ادامه‌دهندهٔ اسم ما باشه.
نگاه تیز و دقیقش به «ات» برگشت.
– و حالا منتظرم…
تا ماه دیگه، باید خبرش بهم برسه.
اون "باید" توی جمله‌اش سنگین بود. نه به‌عنوان درخواست. به‌عنوان دستور.
سکوت افتاد. یه سکوت کش‌دار که فقط صدای تیک‌تاک ساعت اونو همراهی می‌کرد.
جونگ‌کوک سرش رو کمی کج کرد. صداش همون‌طور که همیشه بود، آروم و قاطع:
– اگه بخوای بچه فقط برای ادامه اسم باشه، نمی‌تونم قول بدم بهت.
پدربزرگ اخم کرد.
– منظورت چیه؟
جونگ‌کوک نگاهش رو از ات نگرفت و ادامه داد:
– بچه باید توی خونه‌ای به‌دنیا بیاد که براش جنگ نباشه. نه اجباری. نه نفرت.
من فقط وقتی بچه‌دار می‌شم… که "اون" بخواد..
جونگ‌کوک که دستش روی فرمون بود، نگاهش به روبه‌رو، با لحنی مثل همیشه سرد و کنترل‌شده گفت:
– فکر کنم یونا یه کرمی ریخته… یه چیزی گفته.
"ات" چند ثانیه سکوت کرد. بعد همون‌طور که از پنجره بیرون رو نگاه می‌کرد، آروم گفت:
– نمیدونم... ولی هیچ‌چیز از یونا بعید نیست.
ماشین پیچید توی مسیر آشنای عمارت پدربزرگ. چراغ‌های راه‌پله بیرونی روشن بودن. فضا همون‌قدر سرد و باوقار که همیشه بود، اما این‌بار تهش یه چیزی لرز داشت. یه بی‌اعتمادی خاموش.
وقتی وارد خونه شدن، همه‌جا ساکت بود. فقط صدای ساعت دیواری که ثانیه‌شمارش آروم حرکت می‌کرد.
پدربزرگ، با همان کت سنگین و عصای براقش، روی مبل تکی نشسته بود. نور زرد کم‌رنگ چراغ کنار مبل، صورتش رو نیمه‌روشن کرده بود.
وقتی "ات" و "جونگ‌کوک" وارد شدن، سرش رو بالا آورد. نگاهی انداخت. نگاهش گرم نبود، اما داد هم نمی‌زد.
همون لحن آرامِ همیشه، اما این‌بار توش چیز خطرناکی موج می‌زد:
– بشینید.
"ات" و "جونگ‌کوک" بدون حرف، روبه‌روش روی مبل دونفره نشستن. هیچ‌کس دیگه‌ای اونجا نبود. نه مادر، نه پدر، نه عمو. فقط همون سه نفر.
پدربزرگ عصا رو گذاشت کنار و مستقیم وارد اصل ماجرا شد. بی‌هیچ مقدمه‌ای.
– دو تا رسم داریم توی ازدواج… از قدیم.
عروس و داماد توی شب اول، کنار هم می‌خوابن.
و بعدش، تا آخر عمر، توی یه اتاق… باهم.
مکث کرد. نگاهش از روی "ات" گذشت و مستقیم توی چشم‌های جونگ‌کوک نشست.
– اما… تا جایی که من شنیدم، شما نه تنها شب اول رو جدا گذروندید، بلکه هنوزم توی یه اتاق نمی‌خوابید.
"ات" نفس عمیقی کشید، اما چیزی نگفت. نگاهش رو به زمین بود.
جونگ‌کوک صاف نشست. مثل همیشه، نه دفاعی، نه معذرت‌خواهی‌ای در صداش نبود. فقط سکوت.
پدربزرگ ادامه داد:
– یادت باشه، جونگ‌کوک… من تو رو برای عشق داماد نکردم. برای وارث دامادت کردم. برای پسری که ادامه‌دهندهٔ اسم ما باشه.
نگاه تیز و دقیقش به «ات» برگشت.
– و حالا منتظرم…
تا ماه دیگه، باید خبرش بهم برسه.
اون "باید" توی جمله‌اش سنگین بود. نه به‌عنوان درخواست. به‌عنوان دستور.
سکوت افتاد. یه سکوت کش‌دار که فقط صدای تیک‌تاک ساعت اونو همراهی می‌کرد.
جونگ‌کوک سرش رو کمی کج کرد. صداش همون‌طور که همیشه بود، آروم و قاطع:
– اگه بخوای بچه فقط برای ادامه اسم باشه، نمی‌تونم قول بدم بهت.
پدربزرگ اخم کرد.
– منظورت چیه؟
جونگ‌کوک نگاهش رو از ات نگرفت و ادامه داد:
– بچه باید توی خونه‌ای به‌دنیا بیاد که براش جنگ نباشه. نه اجباری. نه نفرت.
من فقط وقتی بچه‌دار می‌شم… که "اون" بخواد..
- ۱۳.۹k
- ۱۴ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
