تولد قهرمان من پارت ۲

(اگه اسم بهتری دارید بگید تا عوضش کنم) نزدیک اومد و دست باکوگو که یقه ی من رو گرفته بود گرفت و زمزمه کرد: مگه نمیخوای بری یو ای؟ نمیخوای به سابقت لکه ای اضافه شه نه؟ لطفا... لطفا ولش کن... این کار بدجوری به نمره ی قبولیت اسیب میزنه کاچان. "با التماس و کنی عصبانیت به کاچان خیره شده بود. کاچن هم نگاه ترسناکی به ایزو چان کرد اما ایزو چان عقب نرفت... فقط کمی نفس نفس زد،منم صدام که هیچ نفسم هم در نمیومد، کاچان چشم غره ای رفت و من رو پرت کرد اونور و خوردم به دیوار و افتادم زمین، کاچان هم اهی کشید و زمزمه کرد: خیلی احمقید نق نقو ها بعد هم رفت...
وقتی در رو کوبید هر دو پریدیم، ایزو چان با نگرانی اومد جلو رو کمکم کرد بلند بشم و با نگرانی به من نگاه کرد که باعث شد گونه هام سرخ شد و اون هم گفت: شیرو چان حالت خوبه؟ سرت خیلی بد به دیوار خورد" و مشغول معاینم شد... یه قدم عقب رفتم و از این نزدیکی ضربان قلبم تو گوشم میکوبید و لبخند زدم و دستمو جلوش گرفتم و گفتم: خوبم خوبم... بریم خونه" ایزو چان هم فقط اهی کشید و با نگرانی بهم نگاه کرد... بعد هم با هم راه افتادیم، ولی راست میگفت ها، دو دقیقه بعد از اینکه راه افتادیم احساس کردم پشت سرم ضربان داره و بدنم خیلی درد میکنه و خیلی بی حال بودم، ایزو چان هم کمی ناراحت و درگیر به نظر میرسید، کمی کج شدم و زمزمه کردم: حالت خوبه ایزو چان؟ "ایز چان سریع پرید و با تعجب و نگرانی بهم نگاه کرد و گفت: اره اره چیزی نیست، فقط ببخشید، بخاطر من خیلی اذیت شدی، همیشه میشی..." و سرش رو پایین انداخت، منم کمی سرخ شدم... ایزو چان خیلی خیلی ناز بوددددد!!! خودمو جمع و جور کردم و گفتم: نه نه اینجوری نگو، به هر حال بخاطر کوسه ی ضعیفم باز اذیتم میکرد، من فقط میخوام حداقل وقتی در هر دو حالتش برام قلدری میشه حداقل تو راهی که به یکی دیگه هم کمک میکنه قدم بردارم.. "بعد لبخند گشادی زدم و باعث شد ایزو چان هم لبخند به چهره ی متعجبش بیاد، به حالت خرگوشی رفتم و گوش های گنده ی خرگوشی و دم و سیبیل و دماغم ظاهر شد و سعی کردم ایزو چان رو بخندونم، عاشق لبخنداش بودم، اون هم با خنده گوشامو ناز میکرد و منم داشتم مثل ژله توی گرما اب میشدم، بعد یه لحظه نوازشو متوقف کرد و با لبخند گرم زمزمه کرد: ممنون شیرو چان بیا قول بدیم تمام تلاشمونو برای یو ای بکنیم." بعد مشتشو اورد جلو، با تعجب به لبخند و بعد دستش نگاه کردم و با گونه های قرمز منم مشتمو اوردم جلو، ایزو چان دلیل زندگیم بود، اولین دوستم، مهم ترین دوستم، مشعلم توی این تاریکی بیکران، همین طور به قیافش نگاه میکردم که دستشو بالا اورد و گفت: گور بابای هر چی هر کی میگه، ما باید تمام تلاشمون رو بکنیم!! "و همین طور که دستاشو تکون میداد و هی این حرفا رو تکرار میکرد از زیر پل رد میشدیم و منم ریز ریز میخندیدم، خیلی بامزه بود، اما از این سرخوشی الکیمون زیاد نگذشت یه یهو از در فاضلاب زیر ایزو چان...(ببخشید دیگه خیلی طولانی شده بود باید موهامو خشک کنم😅)