پارت ۱۶۹
حدود یه ربع بعد،
بازی عملاً مُرده بود.
جونگسو سرش کج شده بود روی پشتی صندلی،
چشمها نیمهباز،
دستش هنوز دور لیوان،
ولی خواب رفته بود.
جونگهی چند بار پلک زد،
دست کشید روی صورتش
و زیر لب گفت:
– «من دیگه واقعاً نمیتونم…»
کمکم همه بلند شدن.
صدای کشیده شدن صندلیها روی زمین،
برداشتن کتها،
خداحافظیهای بیحال.
وقتی از بار زدن بیرون،
هوای خنک شب خورد توی صورتشون.
نینی توی بغل ات بود،
سرش سنگین،
دهانش نیمهباز
و آب دهنش آروم روی شونهی ات ریخته بود.
جونگهی چند قدمی که رفت،
یههو ایستاد.
برگشت،
دست ات رو خیلی ملایم کشید کنار.
– «ات… یه چیزی.»
ات خم شد سمتش.
– «جان؟»
جونگهی صداش رو آورد پایین.
– «ما فردا میخوایم بریم پیش پدر و مادر شوهرم. پدرشوهرم حالش خوب نیست…»
مکث کرد.
نگاهش رفت سمت نینی.
– «نمیخوام نینی رو ببرم. شلوغی و فضا حالش رو بدتر میکنه.»
ات هنوز داشت گوش میداد،
ولی برق توی چشمهاش افتاده بود.
جونگهی ادامه داد:
– «میخواستم بپرسم… میتونی امشب نینی رو ببری پیش خودت؟»
ات حتی فکر هم نکرد.
لبخندش ناخودآگاه باز شد.
– «آره! حتماً. اتفاقاً خودمم میخواستم بگم امشب نینی رو با خودم ببرم.»
جونگهی نفس راحتی کشید.
لبخند خستهای زد.
– «پس عالیه. وسایلش رو میدم بهت.»
– «باشه، خیالت راحت.»
نینی توی بغل ات یه تکون ریز خورد،
لبش جمع شد،
و آب دهنش بیشتر روی شونهی ات پخش شد.
ات حتی توجهی نکرد.
سرش رو چرخوند سمت جونگکوک
که چند قدم اونطرفتر ایستاده بود.
– «جونگکوک.»
جونگکوک جلوتر اومد،
نگاهش اول افتاد روی نینی،
بعد روی شونهی خیس ات.
– «چی شده؟»
ات با همون لحن آروم همیشگی گفت:
– «جونگهی گفت امشب نینی رو با خودمون ببریم. فردا نمیخوان ببرنش خونهی پدرشوهرش.»
جونگکوک یه لحظه مکث کرد.
بعد خیلی طبیعی گفت:
– «اوکی.»
یه نیملبخند خیلی کم،
اونقدری که فقط ات ببینه.
سوار ماشین شدن.
جونگسو رو خوابآلود نشوندن عقب،
جونگهی کنارش نشست
و تا رسیدن به خونه،
هی توصیه کرد:
– «اگه نصفهشب بیدار شد، فقط بغلش کن.»
– «شیرش توی کیفشه.»
– «اگه گریه کرد، موسیقی آروم براش بذار.»
ات سر تکون میداد.
– «باشه، نگران نباش.»
وقتی جلوی خونه رسیدن،
جونگهی پیاده شد.
درب رو بست،
دست تکون داد
و رفت.
ماشین که راه افتاد،
چند ثانیه سکوت بود.
ات سرش رو چسبوند به نینی،
آروم گفت:
– «خیلی ذوق دارم…»
جونگکوک نگاهش رو از جاده برنداشت.
بعد از یه مکث کوتاه گفت:
– «منم همینطور.»
و ماشین،
آروم
توی خیابون خلوت شب گم شد.
بازی عملاً مُرده بود.
جونگسو سرش کج شده بود روی پشتی صندلی،
چشمها نیمهباز،
دستش هنوز دور لیوان،
ولی خواب رفته بود.
جونگهی چند بار پلک زد،
دست کشید روی صورتش
و زیر لب گفت:
– «من دیگه واقعاً نمیتونم…»
کمکم همه بلند شدن.
صدای کشیده شدن صندلیها روی زمین،
برداشتن کتها،
خداحافظیهای بیحال.
وقتی از بار زدن بیرون،
هوای خنک شب خورد توی صورتشون.
نینی توی بغل ات بود،
سرش سنگین،
دهانش نیمهباز
و آب دهنش آروم روی شونهی ات ریخته بود.
جونگهی چند قدمی که رفت،
یههو ایستاد.
برگشت،
دست ات رو خیلی ملایم کشید کنار.
– «ات… یه چیزی.»
ات خم شد سمتش.
– «جان؟»
جونگهی صداش رو آورد پایین.
– «ما فردا میخوایم بریم پیش پدر و مادر شوهرم. پدرشوهرم حالش خوب نیست…»
مکث کرد.
نگاهش رفت سمت نینی.
– «نمیخوام نینی رو ببرم. شلوغی و فضا حالش رو بدتر میکنه.»
ات هنوز داشت گوش میداد،
ولی برق توی چشمهاش افتاده بود.
جونگهی ادامه داد:
– «میخواستم بپرسم… میتونی امشب نینی رو ببری پیش خودت؟»
ات حتی فکر هم نکرد.
لبخندش ناخودآگاه باز شد.
– «آره! حتماً. اتفاقاً خودمم میخواستم بگم امشب نینی رو با خودم ببرم.»
جونگهی نفس راحتی کشید.
لبخند خستهای زد.
– «پس عالیه. وسایلش رو میدم بهت.»
– «باشه، خیالت راحت.»
نینی توی بغل ات یه تکون ریز خورد،
لبش جمع شد،
و آب دهنش بیشتر روی شونهی ات پخش شد.
ات حتی توجهی نکرد.
سرش رو چرخوند سمت جونگکوک
که چند قدم اونطرفتر ایستاده بود.
– «جونگکوک.»
جونگکوک جلوتر اومد،
نگاهش اول افتاد روی نینی،
بعد روی شونهی خیس ات.
– «چی شده؟»
ات با همون لحن آروم همیشگی گفت:
– «جونگهی گفت امشب نینی رو با خودمون ببریم. فردا نمیخوان ببرنش خونهی پدرشوهرش.»
جونگکوک یه لحظه مکث کرد.
بعد خیلی طبیعی گفت:
– «اوکی.»
یه نیملبخند خیلی کم،
اونقدری که فقط ات ببینه.
سوار ماشین شدن.
جونگسو رو خوابآلود نشوندن عقب،
جونگهی کنارش نشست
و تا رسیدن به خونه،
هی توصیه کرد:
– «اگه نصفهشب بیدار شد، فقط بغلش کن.»
– «شیرش توی کیفشه.»
– «اگه گریه کرد، موسیقی آروم براش بذار.»
ات سر تکون میداد.
– «باشه، نگران نباش.»
وقتی جلوی خونه رسیدن،
جونگهی پیاده شد.
درب رو بست،
دست تکون داد
و رفت.
ماشین که راه افتاد،
چند ثانیه سکوت بود.
ات سرش رو چسبوند به نینی،
آروم گفت:
– «خیلی ذوق دارم…»
جونگکوک نگاهش رو از جاده برنداشت.
بعد از یه مکث کوتاه گفت:
– «منم همینطور.»
و ماشین،
آروم
توی خیابون خلوت شب گم شد.
- ۳۷.۱k
- ۱۵ بهمن ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط