اینکه زن باشی و از آبشار زیبای موهایت لذت ببری،

اینکه زن باشی و از آبشار زیبای موهایت لذت ببری،



ولی آن را بپوشانی و پنهان کنی طوری که حتی تاری از آن معلوم نباشد؛



اینکه زن باشی و اندام مناسبی داشته باشی،



ولی آن را بپوشانی و پنهان کنی؛



اینکه زن باشی و بتوانی زیبا و با عشوه حرف بزنی،



ولی نزنی و صدایت را نازک نکنی؛



اینکه زن باشی و بتوانی همکار نامحرمت را بخندانی طوری که لحظات شادی با هم داشته باشید،



ولی نخندانی و از قید آن شادی هم بگذری و سنگین برخورد کنی؛



اینکه زن باشی و در بازار عرضه و تقاضای ادا و عشوه و هوی و هوس بتوانی عرضه کننده باشی،



ولی نباشی هر چند که قابلیتش را داشته باشی؛



اینکه ارزش های جامعه ات وارونه شده باشد و برای ارزش های تو،



در پوشش بودن های تو،



ارزشی قائل نباشند؛



اینکه جوری حرف بزنی، قدم برداری و پوشش داشته باشی که



همکارت، استادت، همکلاسی دانشگاهت تحریک نشود و راحت و آسوده کارش را بکند و تمرکزش بهم نریزد؛



اینکه با همه این تناقض ها دست به گریبان باشی و حتی پایت گران هم تمام شود؛



همه اینها ارزش یک لحظه نگاه رضایت بخش بانو فاطمه زهرا(س) را دارد که دست دعا بلند کند و بگوید:



«خدایا!



دختران امت پدرم ، همه زیبایی ها را داشتند و معیوب و زشت نبودند،



ولی برای رضای تو زیبایی هایشان را از نامحرم پنهان کردند؛



پس تو محبت خودت را در دل هایشان صد چندان کن!



طوری که هیچ چشم و ابرویی،

ناز و کرشمه ای،

پول و مکنتی،

نتواند جایگزین آن شود!»