دو پارتی از لینو: (ولی من از تو واقعا...)

دو پارتی از لینو: (ولی من از تو واقعا...)


آروم و بی صدا رو شن و ماسه های نرم ساحل قدم بر می‌داشتی چشمات سطحی بسته بود و فقط داشتی فکر میکردی، در مورد این که چرا باید اینطوری میشد؟ چجوری اصلا میتونی باهاش کنار بیای؟ اصلا این شدت حسودی و حسرت عادیه؟!
همچی مربوط میشه به چند لحظه پیش به زمانی که استرس و تپش قلب داشتی و این میتونست نشونه هیجانی باشه که پشت قلبت پنهون شده، رو صندلیه کافه ای که کنار ساحل بود نشسته بودی و منتظر فرد مورد نظرت بودی فردی که سالهاست فهمیدی تنها کسیه که دوستش داری فردی که مطمئن بودی نیمه ی گمشدته، در کنار اینکه منتظر اون فرد بودی داشتی از آرامش صدای موج ساحل هم لذت می‌بردی، حالا چرا ساحل؟چون تنها مکانی بود که میتونست به ابراز احساساتت بیشتر کمک کنه مکانی که دوست داشتی اولین خاطره شیرینت همینجا ساخته شه داشتی تمرین میکردی که چه چیزایی بگی تا یوقت از هیجان لکنت نگیری که فهمیدی اومده
ات: دختر تو میتونی فقط حست رو بهش بگو و خود واقعیت باش
لینو: سلام
ات: اوه سلام خوبی؟
لینو: اوهوم، منتظرت گذاشتم؟
ات: نه اصلا، چیزی سفارش میدی
لینو: نه ممنونم
ات: آها باش
لینو: راستی چقدر اینجا خوشگله
ات: جدی؟خیلی خوب شد پس
لینو: خب چیکارم داشتی که آنقدر براش اسرار داشتی
ات: لبخند پر رنگ- خب راستش حرفی که می‌خوام بزنم ممکنه یکم شوکه کننده باشه
لینو: خب اون چیه؟ -منتظر
ضربان قلبت یه لحظه زیاد شد ولی نفس عمیقی کشیدی و چشماتو بستیو حرفتو زدی
ات: هیچوقت فکر نمی‌کردم اینطوری بشه اما من دوست دارم، تو باعث شدی زندگیم رنگین کمونی بشه و بدرخشه البته که بیشتر وقتا نزدیک هم نبودیم و تو بیشتر وقتا چهره ی جدی ای داشتی اما دقیقا همون چهرت باعث شد که من دوست داشته باشم، م...من فقط احساس واقعیتو میخوام لازم نیست خودتو اذیت کنی...
لینو: ات...
بهش نگاه کردی-
لینو: دستتو گرفت- م..من هم بی نهایت دوستت دارم
ات: چ..چی؟
لینو: تو همیشه نور ماه سفید من بودی
ات: لینو... -چشمات برق میزد
(از فکرات اومدی بیرون)