casino6
"۲:۵۶ شب"
گوشیو خاموش کردم و کنارم روی تخت گذاشتم دستامو رو شکمم گذاشتم و به سقف تاریک اتاق خیره شدم این چند وقت دارم فقط افسوس زندگیمو میخورم با اومدن سام رونی فقط زندگیم بدتر شد و حالا افتادم تو یه دوراهی هنوز گاهی به شرط جونگکوک فکر میکنم بعضی وقتا پشیمون میشم از قبول کردنش و با خودم میگم چی میشد اگه میزدم زیرش و میگفتم من اصلا سام رونی رو نمیشناسم؟ چه فایده پشیمونی فایده ای نداره دیگه دیره برای سرزنش کردن خودم که به یه آدم خطرناک اعتماد کردم و حالا می‌خوام یه آدم خطرناک دیگه رو گول بزنم...ریسک از این بیشتر؟ به پهلو خوابیدم و پاهامو تو شکمم جمع کردم و چشمامو بستم
"هتل بانی-۴:۵۶ عصر"
دم در هتل ایستادم و دستی به موهام کشیدم گوشیمو درآوردم و دوباره پیام جونگکوک رو مرور کردم که چیزی رو از قلم نندازم یا به قول خودش کلمه ای اضافه نکنم هودی مشکی همراه دامن کوتاه مشکی پوشیدم که تو چشم نباشم وارد هتل شدم تمش مشکی قرمز بود و تقریبا ساکت بود و پس زمینه صدای آهنگ ملایمی داشت سمت میزی رفتم که خانومی با لباس فرم پشتش ایستاده بود و با کامپیوتر ور میرفت
+سلام...با سام رونی کار داشتم
خانومه با صدام سریع بلند شد و لبخندی زد سری تکون داد و سرشو دوباره کرد تو سیستم بعد از حدود یک دقیقه نگاهم کرد
-طبقه پنجم اتاق ۱۶۰
تعظیم کوتاهی کردم و سمت آسانسور رفتم با زدن دکمه رو به اینه ایستادم و سر تا پامو نگاه کردم محو خودم شدم که با صدای باز شدن در آسانسور سریع به سمت اتاقا رفتم تک تک اتاقارو نگاه کردم و رسیدم ته راهرو اتاق ۱۶۰ دستمو روی قلبم گذاشتم و زمزمه کردم
+خودتو جمع کن میکا
یاد حرف جونگکوک افتادم"شجاع باش و حرفاتو بلند بزن" نیازی به ترس نبود...در زدم که مرد هیکلی در رو باز کرد و رفت کنار
*آقا منتظرتونن داخل
سری تکون دادم و وارد اتاق شدم پرده ها کنار بود و ویو رو به شهر شلوغ بود و آفتاب رو به غروب کردن بود و نور قشنگی رو انداخته بود تو اتاق با دیدن سام رونی که روی کاناپه لش کرده بود کل حس خوبم پرید و ناخودآگاه اخم کردم بطری ویسکی دستش بود و جام گیلاس رو به روش روی میز بود خم شد و جامو تا نصفه پر کرد رو به روش نشستم و پا روی پا انداختم سرشو آورد بالا و جامو گرفت دستش
-میدونم اهل این چیزا نیستی وگرنه با هم دیگه خوش میگذروندیم
خنده بلندی کرد و اخمم غلیظ تر شد نگاهمو به ویسکی دادم و سعی کردم خودمو کنترل کنم
-شاید بخاطر همینه که هیچوقت نیازت نداشتم وگرنه بعد استفادم مثل بقیه دخترا مثل دستمال استفاده شده می‌انداختمت سطل اشغال
با حرف آخرش صبرم لبریز شد
گوشیو خاموش کردم و کنارم روی تخت گذاشتم دستامو رو شکمم گذاشتم و به سقف تاریک اتاق خیره شدم این چند وقت دارم فقط افسوس زندگیمو میخورم با اومدن سام رونی فقط زندگیم بدتر شد و حالا افتادم تو یه دوراهی هنوز گاهی به شرط جونگکوک فکر میکنم بعضی وقتا پشیمون میشم از قبول کردنش و با خودم میگم چی میشد اگه میزدم زیرش و میگفتم من اصلا سام رونی رو نمیشناسم؟ چه فایده پشیمونی فایده ای نداره دیگه دیره برای سرزنش کردن خودم که به یه آدم خطرناک اعتماد کردم و حالا می‌خوام یه آدم خطرناک دیگه رو گول بزنم...ریسک از این بیشتر؟ به پهلو خوابیدم و پاهامو تو شکمم جمع کردم و چشمامو بستم
"هتل بانی-۴:۵۶ عصر"
دم در هتل ایستادم و دستی به موهام کشیدم گوشیمو درآوردم و دوباره پیام جونگکوک رو مرور کردم که چیزی رو از قلم نندازم یا به قول خودش کلمه ای اضافه نکنم هودی مشکی همراه دامن کوتاه مشکی پوشیدم که تو چشم نباشم وارد هتل شدم تمش مشکی قرمز بود و تقریبا ساکت بود و پس زمینه صدای آهنگ ملایمی داشت سمت میزی رفتم که خانومی با لباس فرم پشتش ایستاده بود و با کامپیوتر ور میرفت
+سلام...با سام رونی کار داشتم
خانومه با صدام سریع بلند شد و لبخندی زد سری تکون داد و سرشو دوباره کرد تو سیستم بعد از حدود یک دقیقه نگاهم کرد
-طبقه پنجم اتاق ۱۶۰
تعظیم کوتاهی کردم و سمت آسانسور رفتم با زدن دکمه رو به اینه ایستادم و سر تا پامو نگاه کردم محو خودم شدم که با صدای باز شدن در آسانسور سریع به سمت اتاقا رفتم تک تک اتاقارو نگاه کردم و رسیدم ته راهرو اتاق ۱۶۰ دستمو روی قلبم گذاشتم و زمزمه کردم
+خودتو جمع کن میکا
یاد حرف جونگکوک افتادم"شجاع باش و حرفاتو بلند بزن" نیازی به ترس نبود...در زدم که مرد هیکلی در رو باز کرد و رفت کنار
*آقا منتظرتونن داخل
سری تکون دادم و وارد اتاق شدم پرده ها کنار بود و ویو رو به شهر شلوغ بود و آفتاب رو به غروب کردن بود و نور قشنگی رو انداخته بود تو اتاق با دیدن سام رونی که روی کاناپه لش کرده بود کل حس خوبم پرید و ناخودآگاه اخم کردم بطری ویسکی دستش بود و جام گیلاس رو به روش روی میز بود خم شد و جامو تا نصفه پر کرد رو به روش نشستم و پا روی پا انداختم سرشو آورد بالا و جامو گرفت دستش
-میدونم اهل این چیزا نیستی وگرنه با هم دیگه خوش میگذروندیم
خنده بلندی کرد و اخمم غلیظ تر شد نگاهمو به ویسکی دادم و سعی کردم خودمو کنترل کنم
-شاید بخاطر همینه که هیچوقت نیازت نداشتم وگرنه بعد استفادم مثل بقیه دخترا مثل دستمال استفاده شده می‌انداختمت سطل اشغال
با حرف آخرش صبرم لبریز شد
- ۲۷.۸k
- ۱۰ اسفند ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
