تیمارستان اودینری pt, 8

#استری_کیدز
سعی کردم به خودم تسلط پیدا کنم..
+ج.. جلسه بعد.. در مورد گذشته ات و به علاوه این کارت حرف میزنیم
م: اگه پاهاتو نداده بودم هوا باشه
خنده تمسخر امیزی کرد
+اول از همه یاد بگیر چطور حرف بزنی.. تا دوباره بهت سر بزنم
م: وایی.. نمیای بهم سر بزنی چه ترسناک
بلندتر خندید، اعصابم بهم ریخته بود
بدون گفتن حرفی از اون اتاق زدم بیرون، هم عصبی بودم و هم به شدت احساس نیاز می کردم، داشتم به سمت توالت میرفتم که جیسونگ رو دیدم با صدای متاسف گفت
ج: شروع شد... دیگه راهی برای فرار نداری
مغزم بهم ریخته تر از اون بود که بخوام به حرف اون فکر کنم، سریع در توالت رو باز کردم و خودم رو داخل پرت کردم و روی کاسه نشستم و اب رو با فشار بین پاهام گرفتم، لبام رو دندون گرفتم و پاهام رو بیشتر فاصله دادم و...
از توالات بیرون امدم. سر و وضعم رو مرتب کردم، به ساعتم نگاه کردم.. ساعت شش عصر رو نشون میداد.. حتما الان جونگین رسیده بود خونه باید تا هشت اینجا می بودم، تصمیم گرفتم به بیمارای دیگه ام سر بزنم و کارای که نیاز دارن انجام بدم..در یکی از اتاق هارو باز کردم، یه پسر مو مشکی ایستاده بود و به دیوار رو به روش زل زده بود. با شنیدن صدای در به سمتم برگشت
!: تو جدیدی مگه نه؟!
اروم سر تکون دادم
!: از ادمای جدید خوشم نمیاد
+اهان.. کاری داری که بخوای انجام بدم!؟
! می خوام برم حیاط، از این چهار دیواری بدم میاد، تا کی اینجا نگه ام میدارین لعنتیا؟!
+تا وقتی که سلامت روانت رو کامل به دست بیاری
! من دیوونه نیستم
از بین دندوناش غرید
+من نگفتم دیوونه ای
! ولی منظورت همین بود
+نه.. بیا ببرمت حیاط
بیمارای اینجا در عین عجیب بودنشون.. بیش از اندازه اروم بودن، خود زنی نمی کردن، پرخاشگر نبودن، مقاومت نمی کردن.. اینجا واقعا تیمارستان بود؟!
! دستام.. قراره ببندیشون؟!
+نه قرار نیست ببندم.... بیا بریم
! نمی تونم راه بیام.. کمرم درد میکنه
بازم درد کمر؟!
+چرا؟!
! نمی تونم جواب بدم
پوف کلافه ای کشیدم
+لاقل اسمت رو بگو
! سونگمین.. کیم سونگمین
+می خوای بری حیاط؟!
! اره.. اینجا داره خفم میکنه
+الان برات ویلچر میارم
س: منتظرم
از اتاقش بیرون امدم.. به سمت اتاقک ویلچرا قدم برداشتم.. راهرو خالی از ادم بود، یکم ترسناک بود داشتم از جلوی اتاق چان رد میشدم که صدای جیغ یه دختر رو شنیدم
"لطفا.. لطفا ولم کنین... دیگه نمی تونم"
سر جام میخکوب شدم.. ترسیده بودم و نمی دونستم چیکار کنم، چند دقیقه ای همونجا ایستاده بودم، جیغ های دختر اروم تر میشد، با شنیدن صدای در سریع پشت ستون قایم شدم، صدای اون دختر رو هنوز میشنیدم
"لـ... لطفا.. ب.. بزار برم چانگبین
چ: وقتی اومدی اینجا جاسوسی باید به اینم فکر میکردی،
همونطور که موهای دختر رو گرفته بود اونو برهنه کشون کشون به سمت یکی از اتاقای راه رو برد، اینجا دیگه چه جهنمی بود؟!
پشت ستون ایستاده بودم.. از ترس یخ زده بودم... نمی دونستم باید چیکار کنم، یعنی منظور جیسونگ این بود؟!
قلبم تند تند میزد و تنفسم سریع شده بود، داشتم سعی میکردم خودم رو اروم کنم که لباسم توسط کسی کشیده شد