رز سرخ
part 26
صدای شکستن قلب دختر انقدر بلند بود که خودش هم شنید...چیزی ته وجودش از درد فریاد میکشید،انقدر بلند که گوش هایش سوت میکشید.
اشک هایش شروع به ریختن کردند ، دستانش میلرزیدند ،به سمت پدرش قدم برداشت.
_«بابا»
حرفش تمام نشده بود که سیلی ای روی صورت ظریفش نشست.
_«جرعت نکن بابا صدام کنی!»
پدربزرگ دختر وارد اتاق شد
_«کالسکه حاضره ، زمان رفتنه.»
دختر که دیگر قلبی برای شکستن برایش باقی نمانده بود به دنبال غریبه هایی که گویا خانواده اش بودند راه افتاد.
سوار کالسکه شدند ،کالسکه ای که فقط یک مقصد داشت...قصر پادشاهی که جاودانه بود ، پادشاهی که میگوید هرگز عاشق نشده و نمیشود ،پادشاهی قدرت هر کاری را داشت، پادشاهی که میگویند جذابیت طلسم میکند ، انقدر قدرتمند است که بدون یک لحظه پلک زدن میکشد، پادشاهی که دنیای انسان، خون آشام، الف و دیگر موجودات را در دست دارد .
در قصری که دیوار هایش با خون هر انسانی با چشم های سرخ نفرین شده بود.
کالسکه از جنگل های مه الود همیشه شب گذشت ، از دره هایی با عمقی عظیم.
شب شده بود. شبی که با تمام شب ها فرق داشت ، ماه به سرخی خون در اسمان میدرخشید،دقیقا مانند روزی که دختر به دنیا امد.
کالسکه جلوی قصر ایستاد، قصری سیاه و تاریک که به طرز عجیبی با شکوه و زیبا بود،زیبایی ای وصف نشدنی ، از آن زیبایی هایی که فقط نگاه درک میکند و آن شکوهی که باعث میشود به راحتی سر تعظیم فرود اورد.
با رسیدن به قصر موهای دختر شروع به رنگ عوض کردن کرد ، موهایی که به تاریکی شبی ابدی بود حالا داشت به سرخی گل رزی اغشته به خون در میامد.
خواهرش پوزخندی زد و تمسخر وارانه صدایش را بلند کرد.
_«فکر میکردم فقط چشمات نحسه، نگو خودت نحسی! »
دست های دختر مشت شدند ، دلش میخواست فریاد بکشد،فرار کند،جیغ بزند،گریه کند و مشتی در صورت خواهرش بخواباند!
اما مگر اجازه ای هم داشت؟!
صدای شکستن قلب دختر انقدر بلند بود که خودش هم شنید...چیزی ته وجودش از درد فریاد میکشید،انقدر بلند که گوش هایش سوت میکشید.
اشک هایش شروع به ریختن کردند ، دستانش میلرزیدند ،به سمت پدرش قدم برداشت.
_«بابا»
حرفش تمام نشده بود که سیلی ای روی صورت ظریفش نشست.
_«جرعت نکن بابا صدام کنی!»
پدربزرگ دختر وارد اتاق شد
_«کالسکه حاضره ، زمان رفتنه.»
دختر که دیگر قلبی برای شکستن برایش باقی نمانده بود به دنبال غریبه هایی که گویا خانواده اش بودند راه افتاد.
سوار کالسکه شدند ،کالسکه ای که فقط یک مقصد داشت...قصر پادشاهی که جاودانه بود ، پادشاهی که میگوید هرگز عاشق نشده و نمیشود ،پادشاهی قدرت هر کاری را داشت، پادشاهی که میگویند جذابیت طلسم میکند ، انقدر قدرتمند است که بدون یک لحظه پلک زدن میکشد، پادشاهی که دنیای انسان، خون آشام، الف و دیگر موجودات را در دست دارد .
در قصری که دیوار هایش با خون هر انسانی با چشم های سرخ نفرین شده بود.
کالسکه از جنگل های مه الود همیشه شب گذشت ، از دره هایی با عمقی عظیم.
شب شده بود. شبی که با تمام شب ها فرق داشت ، ماه به سرخی خون در اسمان میدرخشید،دقیقا مانند روزی که دختر به دنیا امد.
کالسکه جلوی قصر ایستاد، قصری سیاه و تاریک که به طرز عجیبی با شکوه و زیبا بود،زیبایی ای وصف نشدنی ، از آن زیبایی هایی که فقط نگاه درک میکند و آن شکوهی که باعث میشود به راحتی سر تعظیم فرود اورد.
با رسیدن به قصر موهای دختر شروع به رنگ عوض کردن کرد ، موهایی که به تاریکی شبی ابدی بود حالا داشت به سرخی گل رزی اغشته به خون در میامد.
خواهرش پوزخندی زد و تمسخر وارانه صدایش را بلند کرد.
_«فکر میکردم فقط چشمات نحسه، نگو خودت نحسی! »
دست های دختر مشت شدند ، دلش میخواست فریاد بکشد،فرار کند،جیغ بزند،گریه کند و مشتی در صورت خواهرش بخواباند!
اما مگر اجازه ای هم داشت؟!
- ۶.۰k
- ۲۱ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط