007-آلما ویسکی - پارت ۵۲
....
007-آلما ویسکی - پارت ۵۲
....
ساعتهای بعدی برای آنیا، گویی گذراندنِ یک قرن بود. او تمام شب را با مرور کردن نقشههایی که ناتسو به او داده بود، سپری کرده بود و حالا، با قلبی که مثل طبل در سینهاش میکوبید، با استرس دور خود میچرخید. او با دقت، لباسی را انتخاب کرد که هم مرتب و آراسته باشد و هم بیش از حد رسمی به نظر نرسد؛ لباسی که به درستی نشان دهد او برای این ملاقات اهمیت زیادی قائل است.
بالاخره، لحظهی موعود فرا رسید. آنیا جلوی درِ رستورانِ دنج و آرام ایستاده بود و با هر بار نگاه کردن به ساعت، دستانش کمی میلرزید. اما به محض اینکه قامتِ آشنای یور را از دور دید، تمام استرسهایش به هیجانی خالص تبدیل شد.
یور با لبخندی گرم و چشمان درخشانی که همیشه به آنیا آرامش میبخشید، به سمت او آمد: «آلما سان! خیلی خوشحالم که میبینمت.»
آنیا که سعی میکرد بر هیجانش غلبه کند، لبخندی زد و گفت: «من هم خیلی خوشحالم، خانم. ممنونم که برام وقت گذاشتید و اومدید.»
آنها پشت میزی در گوشهای دنج نشستند، جایی که نور ملایم خورشید از پنجرهی بزرگ به داخل میتابید. رستوران بسیار آرام بود و صدای ملایم موسیقی کلاسیک در فضا میپیچید. در حالی که غذاهای خوشرنگ و بو روی میز قرار میگرفت، آنیا سعی میکرد مکالمه را به سمت هدف اصلیاش سوق دهد.
ابتدا صحبت از مسائل روزمره، مدرسه و کارهای آنیا در نقشِ «آلما ویسکی» گذشت. آنیا با دقت به حرفهای یور گوش میداد و متوجه شد که یور چقدر در صحبت کردن دربارهی مسائل اجتماعی و عادی تردید دارد؛ انگار که همیشه نگران بود چیزی بگوید که باعث سوءتفاهم شود.
آنیا که میدانست وقتِ نفوذ به لایههای عمیقترِ شخصیت یور رسیده است، با لحنی که هم کنجکاوانه بود و هم بسیار محترمانه، گفت: «میدونید خانم... امروز توی مدرسه اتفاقاتی افتاد که باعث شد به چیزهای عمیقتری فکر کنم. اینکه آدمها معمولاً اصلاً همدیگه رو نمیفهمن.»
یور با کمی تعجب نگاهش کرد و با لبخندی محو پاسخ داد: «اوه؟ واقعاً؟»
آنیا نفس عمیقی کشید و طبق نقشهی ناتسو پیش رفت: «بله... راستش من اخیراً خیلی به این چیزا فکر میکنم...»
او مکثی کرد تا واکنش یور را بسنجد. یور، که انگار با شنیدن حرفهای آنیا در فکر فرو رفته بود، فنجان چای خود را با دستانی که کمی میلرزید، روی میز گذاشت. چشمانش برای لحظهای از آن درخشش همیشگی خالی شد و به جای آن، نوعی نگاهِ دور و درگیر ظاهر گشت.
آنیا با هوشمندی ادامه داد: «شما چی فکر میکنید؟»
سکوت کوتاهی میان آنها حکمفرما شد. آنیا میتوانست تپش قلب خودش را بشنود. او میدانست که این سوال، مرزِ میان یک مکالمهی معمولی و یک رابطهی واقعی است.
یور برای لحظهای به پایین نگاه کرد و به بخار برخاسته از چای خیره شد. لبخندش تغییر کرد؛ دیگر آن لبخندِ صرفاً اجتماعی نبود، بلکه لبخندی از سرِ تأمل بود. او به آرامی سرش را بلند کرد و به چشمان آنیا خیره شد. در آن نگاه، آنیا چیزی را دید که تا به حال ندیده بود: لایهای از غم که پشت لبخند همیشگی یور پنهان شده بود.
یور با صدایی که کمی آرامتر و عمیقتر از همیشه بود، گفت: «درسته، آدم ها واقعاً همدیگه رو نمیفهمن!»
او کمی مکث کرد و سپس ادامه داد: «منظورم اینه که... آدمها معمولاً وقتی با کسی صمیمی میشن، فقط بخشهای روشن زندگیشون رو نشون میدن. اما اونا معمولاً...»
#جاسوس_خانواده #جاسوس_ایکس_خانواده
007-آلما ویسکی - پارت ۵۲
....
ساعتهای بعدی برای آنیا، گویی گذراندنِ یک قرن بود. او تمام شب را با مرور کردن نقشههایی که ناتسو به او داده بود، سپری کرده بود و حالا، با قلبی که مثل طبل در سینهاش میکوبید، با استرس دور خود میچرخید. او با دقت، لباسی را انتخاب کرد که هم مرتب و آراسته باشد و هم بیش از حد رسمی به نظر نرسد؛ لباسی که به درستی نشان دهد او برای این ملاقات اهمیت زیادی قائل است.
بالاخره، لحظهی موعود فرا رسید. آنیا جلوی درِ رستورانِ دنج و آرام ایستاده بود و با هر بار نگاه کردن به ساعت، دستانش کمی میلرزید. اما به محض اینکه قامتِ آشنای یور را از دور دید، تمام استرسهایش به هیجانی خالص تبدیل شد.
یور با لبخندی گرم و چشمان درخشانی که همیشه به آنیا آرامش میبخشید، به سمت او آمد: «آلما سان! خیلی خوشحالم که میبینمت.»
آنیا که سعی میکرد بر هیجانش غلبه کند، لبخندی زد و گفت: «من هم خیلی خوشحالم، خانم. ممنونم که برام وقت گذاشتید و اومدید.»
آنها پشت میزی در گوشهای دنج نشستند، جایی که نور ملایم خورشید از پنجرهی بزرگ به داخل میتابید. رستوران بسیار آرام بود و صدای ملایم موسیقی کلاسیک در فضا میپیچید. در حالی که غذاهای خوشرنگ و بو روی میز قرار میگرفت، آنیا سعی میکرد مکالمه را به سمت هدف اصلیاش سوق دهد.
ابتدا صحبت از مسائل روزمره، مدرسه و کارهای آنیا در نقشِ «آلما ویسکی» گذشت. آنیا با دقت به حرفهای یور گوش میداد و متوجه شد که یور چقدر در صحبت کردن دربارهی مسائل اجتماعی و عادی تردید دارد؛ انگار که همیشه نگران بود چیزی بگوید که باعث سوءتفاهم شود.
آنیا که میدانست وقتِ نفوذ به لایههای عمیقترِ شخصیت یور رسیده است، با لحنی که هم کنجکاوانه بود و هم بسیار محترمانه، گفت: «میدونید خانم... امروز توی مدرسه اتفاقاتی افتاد که باعث شد به چیزهای عمیقتری فکر کنم. اینکه آدمها معمولاً اصلاً همدیگه رو نمیفهمن.»
یور با کمی تعجب نگاهش کرد و با لبخندی محو پاسخ داد: «اوه؟ واقعاً؟»
آنیا نفس عمیقی کشید و طبق نقشهی ناتسو پیش رفت: «بله... راستش من اخیراً خیلی به این چیزا فکر میکنم...»
او مکثی کرد تا واکنش یور را بسنجد. یور، که انگار با شنیدن حرفهای آنیا در فکر فرو رفته بود، فنجان چای خود را با دستانی که کمی میلرزید، روی میز گذاشت. چشمانش برای لحظهای از آن درخشش همیشگی خالی شد و به جای آن، نوعی نگاهِ دور و درگیر ظاهر گشت.
آنیا با هوشمندی ادامه داد: «شما چی فکر میکنید؟»
سکوت کوتاهی میان آنها حکمفرما شد. آنیا میتوانست تپش قلب خودش را بشنود. او میدانست که این سوال، مرزِ میان یک مکالمهی معمولی و یک رابطهی واقعی است.
یور برای لحظهای به پایین نگاه کرد و به بخار برخاسته از چای خیره شد. لبخندش تغییر کرد؛ دیگر آن لبخندِ صرفاً اجتماعی نبود، بلکه لبخندی از سرِ تأمل بود. او به آرامی سرش را بلند کرد و به چشمان آنیا خیره شد. در آن نگاه، آنیا چیزی را دید که تا به حال ندیده بود: لایهای از غم که پشت لبخند همیشگی یور پنهان شده بود.
یور با صدایی که کمی آرامتر و عمیقتر از همیشه بود، گفت: «درسته، آدم ها واقعاً همدیگه رو نمیفهمن!»
او کمی مکث کرد و سپس ادامه داد: «منظورم اینه که... آدمها معمولاً وقتی با کسی صمیمی میشن، فقط بخشهای روشن زندگیشون رو نشون میدن. اما اونا معمولاً...»
#جاسوس_خانواده #جاسوس_ایکس_خانواده
- ۱۰.۴k
- ۱۱ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط