عنوان/ سایه ی دل ها. تک پارتی

در یک روز بارانی، جیمین به پارک خیره شده بود. چند روزی میشد که با اَت سرد و بی‌روح شده بود. اَت، دخترکی با قلبی نحیف و روحی سیال، به طرز عجیبی به جیمین وابسته بود. او درگیر بیماری قلبی‌ای بود که هر روزش را به یک جنگ تبدیل کرده بود؛ جنگی که فقط خودش می‌دانست چطور باید برای ادامه‌اش تلاش کند.

جیمین، در لابلای افکارش، حس می‌کرد که ناخواسته از اَت فاصله گرفته و این فاصله می‌توانست به چالشی بزرگ تبدیل شود. او خود را مقصر می‌دید، اما نمی‌توانست از خواهر اَت یعنی سبیینا چشم بردارد. سبیینا با همسالانش که پابه‌پای جیمین در میزشان نشسته بودند، در هر کلام و لبخندش جادوگری خاصی داشت و جیمین ناخواسته بارها درون خود احساس کشش به او را این‌گونه می‌گنجاند.

چند روز بعد، طوفانی در زندگی آن‌ها شکل گرفت. اَت هنگام پاکسازی خانه قدیمی، به نامه‌ای برخورد که جیمین برای سبیینا نوشته بود. جملات عاشقانه و پرشور در دل آن نامه، اَت را به سمت تاریکی کشاند. قلبش شکست و احساس می‌کرد تمام دنیای او در حال فروپاشیست.

اَت با چشمانی پر از اشک به جیمین زنگ زد. صدای لرزان او، جیمین را وحشت‌زده کرد. وقتی اَت حقیقت را افشا کرد، زمان برای جیمین ایستاد. او به شدت حس پشیمانی کرد، اما دیر شده بود. اَت دیگر نمی‌توانست بر درد خیانت غلبه کند. در آن لحظه، جیمین فهمید که اشتباه بزرگش چه هزینه‌ای برای عشق و دوستی‌اش داشته است.

پشت تلفن، اَت با صدای شکسته گفت: "چرا؟ چرا این کار رو کردی؟ من همیشه به تو اعتماد داشتم..." و گفتن این جمله‌ تا ابد در ذهن جیمین باقی ماند. حس می‌کرد، تمام خوشی‌های گذشته‌اش در هم گسسته و دیگر هیچ راهی برای جبران وجود ندارد.

در انتها، اَت با کلمات آخرش جیمین را ترک کرد: "من از تو به اندازه کافی دور شدم. دیگر نمی‌خواهم قلبم را بیشتر مجروح کنی."

جیمین، در این غم بزرگ، تنها در دل باران می‌بارید. غم و اندوه که در دلش نشسته بود، جایی برای نفس کشیدن نمی‌گذاشت. او برای همیشه حس کرد که عشقش را از دست داده و هیچ‌گونه امیدی برای بازگشت به زندگی گذشته‌اش وجود نخواهد داشت.

پایان.
می‌دونم بد شده🥺
مایل به حمایت ؟🥺🫀