TOW BROKEN THINGS
P6
_
ساعت ۶ عصر.
طبقهی آخر ساختمان شرکت، غرق در نور طلایی غروب بود. شیشههای قدی، شهر را مثل یک ماکت زیر پایشان نشان میدادند. تهیونگ روبهروی میز بزرگ شیشه ای نشسته بود. کت مدرسهاش را درآورده و روی دستهی صندلی انداخته بود، اما هنوز همان دانشآموز هجدهسالهای بود که مستقیم از مدرسه به اینجا آمده بود. پدرش پشت میز ایستاده بود، دستهایش روی سطح صیقلی چوب. «قرارداد فردا امضا میشه. باید حضور داشته باشی.»
تهیونگ بدون اینکه نگاهش کند گفت: «فردا مدرسه دارم.»
«مدرسهت یه روز بدون تو هم میچرخه.»
تهیونگ اینبار سرش را بالا آورد. نگاهش آرام بود، اما سرد. «شرکت هم بدون من میچرخه.»
چند ثانیه سکوت سنگینی بینشان افتاد. پدرش آه کوتاهی کشید. «این حرفها بچگانهست. از حالا باید یاد بگیری کنارم باشی. سال دیگه میری خارج. اونجا هم اسم من پشتته. باید بدونی چطور ازش استفاده کنی.»
«یا چطور زیرش زندگی کنم؟»
پدرش ابرو بالا انداخت. «من همهچیز رو برات ساختم.»
تهیونگ آرام گفت: «برای من؟ یا برای ادامهی خودت؟»
فضای اتاق یخ زد. چند لحظه هیچکدام حرف نزدند. صدای خفهی شهر از پشت شیشهها میآمد. پدرش بالاخره گفت: «احساساتی نشو. این زندگی توئه. بهترین دانشگاه. بهترین آینده.»
تهیونگ لبخند کوتاهی زد. «بهترین… برای کی؟»
پدرش مستقیم به او نگاه کرد. «تو خیلی باهوشی. منطقی باش. وابسته نشو به چیزهایی که موقتیان.»
چیزی در نگاه تهیونگ تغییر کرد.«من وابسته نیستم.»
«پس خوبه. چون سال دیگه میری. بدون استثنا.»
جمله مثل مهر پایان بود. تهیونگ آرام از جا بلند شد. کت مدرسهاش را برداشت. «باشه.»
پدرش صدایش زد: «تهیونگ.»
او ایستاد، اما برنگشت. «یادت باشه… احساسات، تصمیمهای بد میسازن.»
چند ثانیه گذشت. تهیونگ آرام گفت: «گاهی هم آدم رو زنده نگه میدارن.»
و بدون اینکه منتظر جواب بماند، از اتاق بیرون رفت. راهروی شرکت خلوت بود. چراغهای سقفی یکییکی روشن میشدند. او وارد آسانسور شد. در که بسته شد، نفسش را آهسته بیرون داد. دستش را داخل جیبش برد. کاغذی که صبح هزاران بار نوشته بود هنوز آنجا بود. لحظهای به آن نگاه کرد، بعد انگشتش را روی جمله کشید. «تو خیلی آرامتر از این مدرسهای.»
او معمولاً اینکارها را نمیکرد. نه پیام بینام. نه دخالت در زندگی کسی.
اما آن چشمهای سبز…
آن چشم ها...
آسانسور پایین رسید. وقتی بیرون رفت، تلفنش لرزید. پیام از یکی از دوستانش بود: «فردا میای؟ یا طبق معمول میری شرکت؟»
تهیونگ چند ثانیه به صفحه نگاه کرد. انگشتش روی کیبورد مکث کرد. بعد نوشت: «میام مدرسه.»
ارسال کرد. ماشین جلوی ساختمان منتظر بود، اما تهیونگ به راننده گفت: «امروز خودم میرم.»
راننده متعجب شد، اما چیزی نگفت. تهیونگ قدم زد. هوای عصر خنک بود. کت را روی شانهاش انداخت و در پیادهرو آرام راه رفت. ذهنش پر از حرفهای پدرش بود.
سال دیگه میری.
بدون استثنا.
وابسته نشو.
او سرش را بالا آورد. چراغهای شهر یکییکی روشن شده بودند. و ناگهان فکری ساده از ذهنش گذشت اگر قراره سال دیگه بره…
پس شاید فقط همین یک سال رو داشته باشه. یک سال برای کاری که همیشه منطقی نیست. یک سال برای اینکه بیشتر راجب دختری بدونه.
دختری که آرامتر از این مدرسه بود. تهیونگ آرام زیر لب گفت: «فردا…»
و برای اولین بار، برنامهای که پدرش چیده بود، برای چند ثانیه از ذهنش کنار رفت.
_
ساعت ۶ عصر.
طبقهی آخر ساختمان شرکت، غرق در نور طلایی غروب بود. شیشههای قدی، شهر را مثل یک ماکت زیر پایشان نشان میدادند. تهیونگ روبهروی میز بزرگ شیشه ای نشسته بود. کت مدرسهاش را درآورده و روی دستهی صندلی انداخته بود، اما هنوز همان دانشآموز هجدهسالهای بود که مستقیم از مدرسه به اینجا آمده بود. پدرش پشت میز ایستاده بود، دستهایش روی سطح صیقلی چوب. «قرارداد فردا امضا میشه. باید حضور داشته باشی.»
تهیونگ بدون اینکه نگاهش کند گفت: «فردا مدرسه دارم.»
«مدرسهت یه روز بدون تو هم میچرخه.»
تهیونگ اینبار سرش را بالا آورد. نگاهش آرام بود، اما سرد. «شرکت هم بدون من میچرخه.»
چند ثانیه سکوت سنگینی بینشان افتاد. پدرش آه کوتاهی کشید. «این حرفها بچگانهست. از حالا باید یاد بگیری کنارم باشی. سال دیگه میری خارج. اونجا هم اسم من پشتته. باید بدونی چطور ازش استفاده کنی.»
«یا چطور زیرش زندگی کنم؟»
پدرش ابرو بالا انداخت. «من همهچیز رو برات ساختم.»
تهیونگ آرام گفت: «برای من؟ یا برای ادامهی خودت؟»
فضای اتاق یخ زد. چند لحظه هیچکدام حرف نزدند. صدای خفهی شهر از پشت شیشهها میآمد. پدرش بالاخره گفت: «احساساتی نشو. این زندگی توئه. بهترین دانشگاه. بهترین آینده.»
تهیونگ لبخند کوتاهی زد. «بهترین… برای کی؟»
پدرش مستقیم به او نگاه کرد. «تو خیلی باهوشی. منطقی باش. وابسته نشو به چیزهایی که موقتیان.»
چیزی در نگاه تهیونگ تغییر کرد.«من وابسته نیستم.»
«پس خوبه. چون سال دیگه میری. بدون استثنا.»
جمله مثل مهر پایان بود. تهیونگ آرام از جا بلند شد. کت مدرسهاش را برداشت. «باشه.»
پدرش صدایش زد: «تهیونگ.»
او ایستاد، اما برنگشت. «یادت باشه… احساسات، تصمیمهای بد میسازن.»
چند ثانیه گذشت. تهیونگ آرام گفت: «گاهی هم آدم رو زنده نگه میدارن.»
و بدون اینکه منتظر جواب بماند، از اتاق بیرون رفت. راهروی شرکت خلوت بود. چراغهای سقفی یکییکی روشن میشدند. او وارد آسانسور شد. در که بسته شد، نفسش را آهسته بیرون داد. دستش را داخل جیبش برد. کاغذی که صبح هزاران بار نوشته بود هنوز آنجا بود. لحظهای به آن نگاه کرد، بعد انگشتش را روی جمله کشید. «تو خیلی آرامتر از این مدرسهای.»
او معمولاً اینکارها را نمیکرد. نه پیام بینام. نه دخالت در زندگی کسی.
اما آن چشمهای سبز…
آن چشم ها...
آسانسور پایین رسید. وقتی بیرون رفت، تلفنش لرزید. پیام از یکی از دوستانش بود: «فردا میای؟ یا طبق معمول میری شرکت؟»
تهیونگ چند ثانیه به صفحه نگاه کرد. انگشتش روی کیبورد مکث کرد. بعد نوشت: «میام مدرسه.»
ارسال کرد. ماشین جلوی ساختمان منتظر بود، اما تهیونگ به راننده گفت: «امروز خودم میرم.»
راننده متعجب شد، اما چیزی نگفت. تهیونگ قدم زد. هوای عصر خنک بود. کت را روی شانهاش انداخت و در پیادهرو آرام راه رفت. ذهنش پر از حرفهای پدرش بود.
سال دیگه میری.
بدون استثنا.
وابسته نشو.
او سرش را بالا آورد. چراغهای شهر یکییکی روشن شده بودند. و ناگهان فکری ساده از ذهنش گذشت اگر قراره سال دیگه بره…
پس شاید فقط همین یک سال رو داشته باشه. یک سال برای کاری که همیشه منطقی نیست. یک سال برای اینکه بیشتر راجب دختری بدونه.
دختری که آرامتر از این مدرسه بود. تهیونگ آرام زیر لب گفت: «فردا…»
و برای اولین بار، برنامهای که پدرش چیده بود، برای چند ثانیه از ذهنش کنار رفت.
- ۲.۳k
- ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط