تکاپو پارت 36= در میان آسمان تیره
میخواست بگوید: «من از تو عصبانی نیستم، من از خودم عصبانیام! من از این عصبانی هستم که چقدر دوستت دارم و نمیتونم نشونش بدم!»
اما او فقط ایستاد و به تاریکی خیره شد. او به سمت پنجره رفت و با خودش زمزمه کرد:
«لعنت به این وضعیت… اگر خوش از بغلم بیرون نمی آورد، نمیتونستم خودمو کنترل کنم… اما الان، فکر کنم اون فکر میکنه من ازش متنفرم.»ساعت از نیمهشب گذشته بود. سکوت ویلا تنها با صدای ملایم امواج دریا شکسته میشد. در اتاق آنیا، تنها منبع نور، ماه بود که از میان پردههای نیمهباز به داخل میتابید و سایههای لرزانی روی دیوار میانداخت.
آنیا روی تخت مچاله شده بود. صورتش خیس از اشک بود و او از شدت گریه، صدایی نداشت؛ فقط شانههایش به آرامی بالا و پایین میرفتند. او تمام حرفهای دامیان را در ذهن خود تکرار میکرد: “واقعاً که… نمیتونی حتی یک شب رو بدون اینکه یه چیزی رو خراب کنی، بگذرونی؟!”
او فکر میکرد آن لحظهی بغل شدن، برای دامیان هم یک خاطرهی بد و خستهکننده بوده است. او فکر میکرد دامیان از “بیعرضگی” و “بیاحتیاطی” او بیزار شده است.
در همان حال، در راهروی تاریک بیرون…
دامیان با قدمهایی سنگین و بیقرار، جلوی در اتاق آنیا ایستاده بود. او بارها و بارها تصمیم گرفته بود که برگردد و بخوابد، اما قلبش اجازه نمیداد. او نمیتوانست با این حس که آنیا احتمالاً فکر میکند او از او متنفر است، آرام بگیرد.
او با تردید، دستش را بالا برد تا به در بکوبد، اما ناگهان صدای نالهی بسیار ضعیف و لرزان آنیا را از پشت در شنید. صدایی که از شدت گریه، انگار از اعماق روحش میآمد.
دامیان دیگر نتوانست. او بدون اینکه فکر کند، در را به آرامی باز کرد.
اتاق تاریک بود، اما او توانست پیکر کوچک و لرزان آنیا را روی تخت تشخیص دهد. دامیان با صدایی که از شدت بغض و فشار روانی گرفته بود، زمزمه کرد: «آنیا…؟»
آنیا با شنیدن صدای او، با وحشت از تخت بلند شد و خودش را به گوشهی دیگری پرت کرد. او سعی کرد اشکهایش را پاک کند، اما چشمان سرخ و پفکردهاش لو رفتند. با صدایی لرزان گفت: «برو بیرون دامیان… من… من دیگه چیزی رو خراب نمیکنم… فقط برو…»
دامیان در یک لحظه، تمام غرور، تمام “دیموند” بودن و تمام آن نقاب سرد و مغرورانه را کنار گذاشت. او به سمت تخت رفت و نشست.
«آنیا، به من نگاه کن!» دامیان با لحنی که نه سرد بود و نه عصبانی، بلکه لبریز از درماندگی بود، گفت.
آنیا سرش را بالا نیاورد. «چرا… چرا با من اینطوری حرف میزنی؟ من میدونم که من فقط دردسر هستم… تو از من متنفری، درسته؟»...
اما او فقط ایستاد و به تاریکی خیره شد. او به سمت پنجره رفت و با خودش زمزمه کرد:
«لعنت به این وضعیت… اگر خوش از بغلم بیرون نمی آورد، نمیتونستم خودمو کنترل کنم… اما الان، فکر کنم اون فکر میکنه من ازش متنفرم.»ساعت از نیمهشب گذشته بود. سکوت ویلا تنها با صدای ملایم امواج دریا شکسته میشد. در اتاق آنیا، تنها منبع نور، ماه بود که از میان پردههای نیمهباز به داخل میتابید و سایههای لرزانی روی دیوار میانداخت.
آنیا روی تخت مچاله شده بود. صورتش خیس از اشک بود و او از شدت گریه، صدایی نداشت؛ فقط شانههایش به آرامی بالا و پایین میرفتند. او تمام حرفهای دامیان را در ذهن خود تکرار میکرد: “واقعاً که… نمیتونی حتی یک شب رو بدون اینکه یه چیزی رو خراب کنی، بگذرونی؟!”
او فکر میکرد آن لحظهی بغل شدن، برای دامیان هم یک خاطرهی بد و خستهکننده بوده است. او فکر میکرد دامیان از “بیعرضگی” و “بیاحتیاطی” او بیزار شده است.
در همان حال، در راهروی تاریک بیرون…
دامیان با قدمهایی سنگین و بیقرار، جلوی در اتاق آنیا ایستاده بود. او بارها و بارها تصمیم گرفته بود که برگردد و بخوابد، اما قلبش اجازه نمیداد. او نمیتوانست با این حس که آنیا احتمالاً فکر میکند او از او متنفر است، آرام بگیرد.
او با تردید، دستش را بالا برد تا به در بکوبد، اما ناگهان صدای نالهی بسیار ضعیف و لرزان آنیا را از پشت در شنید. صدایی که از شدت گریه، انگار از اعماق روحش میآمد.
دامیان دیگر نتوانست. او بدون اینکه فکر کند، در را به آرامی باز کرد.
اتاق تاریک بود، اما او توانست پیکر کوچک و لرزان آنیا را روی تخت تشخیص دهد. دامیان با صدایی که از شدت بغض و فشار روانی گرفته بود، زمزمه کرد: «آنیا…؟»
آنیا با شنیدن صدای او، با وحشت از تخت بلند شد و خودش را به گوشهی دیگری پرت کرد. او سعی کرد اشکهایش را پاک کند، اما چشمان سرخ و پفکردهاش لو رفتند. با صدایی لرزان گفت: «برو بیرون دامیان… من… من دیگه چیزی رو خراب نمیکنم… فقط برو…»
دامیان در یک لحظه، تمام غرور، تمام “دیموند” بودن و تمام آن نقاب سرد و مغرورانه را کنار گذاشت. او به سمت تخت رفت و نشست.
«آنیا، به من نگاه کن!» دامیان با لحنی که نه سرد بود و نه عصبانی، بلکه لبریز از درماندگی بود، گفت.
آنیا سرش را بالا نیاورد. «چرا… چرا با من اینطوری حرف میزنی؟ من میدونم که من فقط دردسر هستم… تو از من متنفری، درسته؟»...
- ۳.۹k
- ۱۳ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط