؛🤍✨
یهو صداش قطع شد. سکوتی اوند که از اون داد و بیداد ترسناکتر بود. شانههایش شروع کردند به لرزیدن. سرش را پایین انداخت و پیشانیاش را چسباند به لبهی تیز میز چوبی. لرزش شانههایش کمکم تبدیل شد به یه خندهی ریز،
تودماغی و روانی. خندهای که به سرعت اوج گرفت و تبدیل به یه قهقههی هیستوریک و جنونآمیز شد. سرش رو عقب انداخت. زخمهای گوشهی لبش به طرز دردناکی کش اومدن و دهن باز کردند، انگار که همین الان بود خون از اونا جاری بشه...
«هههه... ههههه! نگاشون کن... ورقههای لعنتی... همهتون با هم میسوزید. تکتکتون! هانما؟ کاکوچو؟ بقیه؟ نه... نه... هیچکدومشون به اندازهی من سگ وفاداری نیستن. من دستهای پادشاه رو پاک نگه میدارم... با خون... با گوشت... با همین کاغذهای تیکهتیکه شده!»
دست چپش رو برد سمت صورتش و ناخنهاش رو روی پوست گونهاش کشید، جوری که ردهای سرخ پشت دستش جا ماند. زیر لب، تندتند و مثل آدمهای مسخشده زمزمه کرد
«باید تمومش کنم... باید این کثافتکاری رو قبل از اینکه مایکی بفهمه پاک کنم... آره... پادشاه نباید غصه بخوره... مایکی نباید چشمای خستهاش رو واسه شما آشغالها باز کنه... من همهتون رو برات میکشم مایکی... همهتون رو... ههههه!»
اون کاملا تو سیاهچالهی مغز متلاشیشدهی خودش گم شده بود. دیوانهوار میخندید، تیک عصبی شدیدی زیر چشم چپش میزد و اسناد محرمانهی بونتن رو مثل یه بچهی جانی ریزریز میکرد و روی سرش میریخت
تو بدون اینکه کوچیکترین واکنشی نشان بدی، بدون اینکه یه میلیمتر جابهجا شوی، از توی تاریکی فقط نگاهش کردی. تماشای فروپاشی عریان خطرناکترین مرد توکیو...
تا اینکه، در اوج یکی از همون قهقهههای روانیاش، یهو مثل قطع شدن شاهرگ، صدا تو گلوش مرد. صندلیاش ایستاد...
اون فهمید که یه نفر تمام این مدت، راز جنونش رو فهمیده...
تودماغی و روانی. خندهای که به سرعت اوج گرفت و تبدیل به یه قهقههی هیستوریک و جنونآمیز شد. سرش رو عقب انداخت. زخمهای گوشهی لبش به طرز دردناکی کش اومدن و دهن باز کردند، انگار که همین الان بود خون از اونا جاری بشه...
«هههه... ههههه! نگاشون کن... ورقههای لعنتی... همهتون با هم میسوزید. تکتکتون! هانما؟ کاکوچو؟ بقیه؟ نه... نه... هیچکدومشون به اندازهی من سگ وفاداری نیستن. من دستهای پادشاه رو پاک نگه میدارم... با خون... با گوشت... با همین کاغذهای تیکهتیکه شده!»
دست چپش رو برد سمت صورتش و ناخنهاش رو روی پوست گونهاش کشید، جوری که ردهای سرخ پشت دستش جا ماند. زیر لب، تندتند و مثل آدمهای مسخشده زمزمه کرد
«باید تمومش کنم... باید این کثافتکاری رو قبل از اینکه مایکی بفهمه پاک کنم... آره... پادشاه نباید غصه بخوره... مایکی نباید چشمای خستهاش رو واسه شما آشغالها باز کنه... من همهتون رو برات میکشم مایکی... همهتون رو... ههههه!»
اون کاملا تو سیاهچالهی مغز متلاشیشدهی خودش گم شده بود. دیوانهوار میخندید، تیک عصبی شدیدی زیر چشم چپش میزد و اسناد محرمانهی بونتن رو مثل یه بچهی جانی ریزریز میکرد و روی سرش میریخت
تو بدون اینکه کوچیکترین واکنشی نشان بدی، بدون اینکه یه میلیمتر جابهجا شوی، از توی تاریکی فقط نگاهش کردی. تماشای فروپاشی عریان خطرناکترین مرد توکیو...
تا اینکه، در اوج یکی از همون قهقهههای روانیاش، یهو مثل قطع شدن شاهرگ، صدا تو گلوش مرد. صندلیاش ایستاد...
اون فهمید که یه نفر تمام این مدت، راز جنونش رو فهمیده...
- ۱.۸k
- ۲۴ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط