اون پدر مهربونی بود ولی...p1
+ یونگ..عزیزم آروم باش لطفاً..
اشک از چشماش چکید و با صدای بلند و بچگونه اش بهونه وار فریاد زد :
÷ اسباب بازی..اسباب بازی میخوام..
پوفی کشیدی و دستت رو برای اینکه ارومش کنی روی سر کوچیک و مو فرفریش گذاشتی ، ولی اصلا حالتش تغییری نکرد و همچنان به بهونه ها و گریه های گوش خراشش ادامه می داد.
کلافه شده بودی و از طرفی هم بخاطر گریه هاش مجبور شدید از فروشگاه بیاید بیرون و خودتون رو به خونه برسونید و توی این مدت یونگ حتی برای چند دقیقه هم گریه هاش رو متوقف نکرده بود..
مینهو روی مبل رو به روی تو و یونگ نشسته بود و با چهره اش که هر لحظه عصبانی تر و عصبانی تر میشد ، به قیافه ی اخمو و گریون یونگ نگاه میکرد ، تا الانش هم خودش رو بدجوری نگه میداشت تا یک وقت سر تنها پسرش داد نکشه ولی دیگه نمیتونست تحمل کنه..
از روی مبل بلند شد و با صدای عصبانی و مردونه و بلندی به سمت یونگ فریاد زد :
_ بسه دیگه..دهنت رو ببند
از صدای غیر منتظره ای که توی فضا توسط مینهو پیچید، با تعجب بهش نگاه کردی... یونگ واکنشش حتی بد تر از تو بود. پدرش که هرگز حتی بهش تو نمیگفت حالا اینطور سرش فریاد زد و این باعث شد شوکه بشه
یونگ که با چشم های اشکی به پدرش نگاه میکرد ، ساکت شد و بدو بدو به برای رسیدن به اتاقش از پله ها بالا رفت..
مسیرش رو با چشمات دنبال کردی ، وقتی دیدی که کاملا از دیدت غایب شده ، از روی زانو هات بلند شدی و به مینهو که حالا با کلافگی روی مبل نشسته و سرش رو بین دستاش گرفته بود ، نگاه کردی...
+ م.مینهو..
نفس عمیقی کشید ، اما جوابی نداد.
بهش نزدیک شدی و دستت رو روی شونه اش گذاشتی ولی سرش رو بالا نیاورد پس به خودت اجازه دادی تا کنارش بشینی..
+ مینهو..خوبی ؟
در حالی که هنوز سرش بین دستاش و نگاهش به زمین دوخته شده بود...
آهی کشید و با صدای گرفته اش جواب داد :
_ کلافه ام کرد..این اواخر واقعاً یونگ غیر قابل کنترل شده..نمیدونم بخاطر چیه..سنش..یا چمیدونم شاید لوسش کردم ، به هر حال این رفتاراش خسته ام کرده
از درک اینکه داشت چی میگفت ، سرت رو برای تایید تکون دادی..فهمیده بودی یونگ این اواخر شدت بهونه گیری و گریه هاش بالا رفته اما از طرفی هم اون فقط یک پسر بچه ی ۳_۴ ساله بود و اینکه اینطور رفتار کنه یک جورایی عادی به نظر میرسید ولی...به عنوان مادر و پدرش واقعاً تحمل گریه های ۲۴ ساعته اش سخت بود..
دستت رو روی شونه تا کمر مینهو نوازش وار حرکت دادی
+ میفهمم..ولی واقعاً نمیدونم چطور میتونم رفتاراش رو کنترل کنم..میدونم شاید بعضی وقتا واقعاً صبر آدم لبریز بشه ولی...یونگ هم بچه است ، قادر به درک همچین چیزهایی نیست
اشک از چشماش چکید و با صدای بلند و بچگونه اش بهونه وار فریاد زد :
÷ اسباب بازی..اسباب بازی میخوام..
پوفی کشیدی و دستت رو برای اینکه ارومش کنی روی سر کوچیک و مو فرفریش گذاشتی ، ولی اصلا حالتش تغییری نکرد و همچنان به بهونه ها و گریه های گوش خراشش ادامه می داد.
کلافه شده بودی و از طرفی هم بخاطر گریه هاش مجبور شدید از فروشگاه بیاید بیرون و خودتون رو به خونه برسونید و توی این مدت یونگ حتی برای چند دقیقه هم گریه هاش رو متوقف نکرده بود..
مینهو روی مبل رو به روی تو و یونگ نشسته بود و با چهره اش که هر لحظه عصبانی تر و عصبانی تر میشد ، به قیافه ی اخمو و گریون یونگ نگاه میکرد ، تا الانش هم خودش رو بدجوری نگه میداشت تا یک وقت سر تنها پسرش داد نکشه ولی دیگه نمیتونست تحمل کنه..
از روی مبل بلند شد و با صدای عصبانی و مردونه و بلندی به سمت یونگ فریاد زد :
_ بسه دیگه..دهنت رو ببند
از صدای غیر منتظره ای که توی فضا توسط مینهو پیچید، با تعجب بهش نگاه کردی... یونگ واکنشش حتی بد تر از تو بود. پدرش که هرگز حتی بهش تو نمیگفت حالا اینطور سرش فریاد زد و این باعث شد شوکه بشه
یونگ که با چشم های اشکی به پدرش نگاه میکرد ، ساکت شد و بدو بدو به برای رسیدن به اتاقش از پله ها بالا رفت..
مسیرش رو با چشمات دنبال کردی ، وقتی دیدی که کاملا از دیدت غایب شده ، از روی زانو هات بلند شدی و به مینهو که حالا با کلافگی روی مبل نشسته و سرش رو بین دستاش گرفته بود ، نگاه کردی...
+ م.مینهو..
نفس عمیقی کشید ، اما جوابی نداد.
بهش نزدیک شدی و دستت رو روی شونه اش گذاشتی ولی سرش رو بالا نیاورد پس به خودت اجازه دادی تا کنارش بشینی..
+ مینهو..خوبی ؟
در حالی که هنوز سرش بین دستاش و نگاهش به زمین دوخته شده بود...
آهی کشید و با صدای گرفته اش جواب داد :
_ کلافه ام کرد..این اواخر واقعاً یونگ غیر قابل کنترل شده..نمیدونم بخاطر چیه..سنش..یا چمیدونم شاید لوسش کردم ، به هر حال این رفتاراش خسته ام کرده
از درک اینکه داشت چی میگفت ، سرت رو برای تایید تکون دادی..فهمیده بودی یونگ این اواخر شدت بهونه گیری و گریه هاش بالا رفته اما از طرفی هم اون فقط یک پسر بچه ی ۳_۴ ساله بود و اینکه اینطور رفتار کنه یک جورایی عادی به نظر میرسید ولی...به عنوان مادر و پدرش واقعاً تحمل گریه های ۲۴ ساعته اش سخت بود..
دستت رو روی شونه تا کمر مینهو نوازش وار حرکت دادی
+ میفهمم..ولی واقعاً نمیدونم چطور میتونم رفتاراش رو کنترل کنم..میدونم شاید بعضی وقتا واقعاً صبر آدم لبریز بشه ولی...یونگ هم بچه است ، قادر به درک همچین چیزهایی نیست
- ۶۶.۱k
- ۱۵ آذر ۱۴۰۳
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط