سناریو توکیو ریونجرز
خانم ها و آقایان خوش آمدید به ★سناریو درخواستی از توکیو ریونجرز★
موضوع:«وقتی ا.ت پریـ&ـود میشه.»
کاراکترها:«تــــــــایـــــــــــجو شــــــــیبـــــــــا.»
ــــــــــــــــــ 🎀 (◍•ᴗ•◍)✧*。 🎀 ـــــــــــــــــ
اولین چیزی که تایجو متوجه شد حرفهایت نبود. بلکه نحوهی حرکتت بود. کمی آهستهتر از همیشه. کمی محتاطتر. انگار هر قدمی که برمیداشتی، تو را آزار میداد. او روی صندلیاش نشسته بود، دست به سینه، به تو نگاه کرد و بلافاصله اخم کرد. مثل همیشه رک پرسید: «مشکلت چیه؟» سعی کردی جدیاش نگیری. «هیچی.» تایجو حتی یک لحظه هم باور نکرد.
چند ثانیه به تو خیره شد، سپس بلند شد و با آن حضور سنگین و ترسناکش به سمتت آمد. معمولاً، فقط نزدیک شدن به او هر کسی را عصبی میکرد. اما امشب، طوری به تو نگاه نمیکرد که انگار دارد قضاوتت میکند. میخواست بفهمد که چرا آنقدر حالت بد شده. بعد آن را دید. انقباض خفیف صورتت. طوری که شکمت را گرفته بودی. نگاه خستهای که مدام سعی در پنهان کردنش داشتی. «...خب. پریـ&ـود شدی، مگه نه؟» کمی متعجب شدی. «از کجا فهـ-» «مهم نیست.» برای لحظهای نگاهش را برگرداند، مشخص بود که از موقعیت ناراحت است، نه از تو. «بشین.» این یک درخواست نبود.
تو مردد بودی، اما تایجو پتویی را از روی مبل برداشت و روی شانههایت انداخت. سپس بدون هیچ حرف دیگری به آشپزخانه رفت. تو آنجا نشستی، در حالی که پلک میزدی، نیمه گیج، نیمه مبهوت. چند دقیقه بعد، او با یک لیوان آب گرم، یک بسته تنقلات و - به نوعی - یک کیسه آب گرم برگشت. او اول لیوان آب را در دستان تو گذاشت. «اینو بخور...بهتر میشی.» جرعه ای نوشیدی. «تو... همه اینها رو آماده کرده بودی؟» «نه.» اخم کرد و تلاش کرد تا انکار کند.
تاجو کاملاً واضح بود. آنقدر مغرور است که اعتراف نمیکرد اهمیت میدهد. کیسه آب گرم را روی پایت انداخت. «اگر دلت درد میکنه از این استفاده کن.» حالا کمی آرامتر به او نگاه کردی. «به طرز عجیبی مهربون شدی.» تاجو پوزخندی زد. «بهش عادت نکن.» اما بعد به هر حال کنارت نشست، نه خیلی نزدیک، نه خیلی دور. فقط به اندازهای که برایش روشن شود که جایی نمیرود.
وقتی از درد کمی جا خوردی، چشمانش تنگ شد. «جدی میگم... چقدر بده؟» «چیزی نیست، تایجو.» «این جواب نیست.» نگاهی خسته به او انداختی و برای اولین بار، او اصرار نکرد. در عوض، به عقب تکیه داد و نفسی آرام بیرون داد، چهرهاش هنوز خشن بود، اما حالا آرامتر. «اگر چیزی لازم داری، بگو. غذا. آب. دکتر. هرچی.» به او لبخند زدی. «واقعاً این کار رو میکنی؟» تایجو از این سوال رنجیده به نظر میرسید. «معلومه که میکنم.» سپس، پس از مکثی، با صدای آهستهتری اضافه کرد: «نمیذارم برای چیزی به این کوچیکی رنج بکشی.»
این حرف بیشتر از آنچه که باید، برات ارزشمند بود. چون به آن شکل ملایم و شیرین، رمانتیک نبود. روش تایجو بود. خشن. سختگیر. کمی سرد. اما واقعی. او سرت داد نمیزد. تو را غرق در دلسوزی بیفایده نمیکرد. فقط نزدیکت میماند، بدون اینکه تظاهر کند، کارها را انجام میداد و مطمئن میشد که هر چیزی که نیاز داری را داری. وقتی دوباره دلت درد گرفت، انگار از دنیا عصبانی به نظر میرسید، انگار میخواست با آن بجنگد.
با لحنی ضعیف به او گفتی: «بیخیال. من خوبم.» تایجو با حالت دستوری گفت: «بخواب. خودم ازت مراقبت میکنم.»
در واقع کمی احساس بهتری داشتی. نه به این خاطر که او مهربان بود. چون او آنجا بود.
ـ پایان.
ــــــــــــــــــ 🎀 𝒱𝒾𝒸𝓉🍪𝓇 🎀 ــــــــــــــــــ
¸„.-•~¹°”ˆ˜¨ 🎀 (◍•ᴗ•◍)✧*。 🎀 ¨˜ˆ”°¹~•-.„¸
#توکیو_ریونجرز #انتقام_جویان_توکیو #انیمه #سناریو #وانشات #تاکمیچی #مایکی #دراکن #باجی #چیفویو #میتسویا #اسمایلی #انگری #اینوپی #سانزو #ران #ریندو #هانما #کیساکی #کازوتورا #ایزانا #شیون_مادارامه #کاکوچو #کوکونوی #سنجو #واکاسا #تاکئومی #هینا #شینیچیرو #آکانه #تایجو #هاکای #توکیو_مانجی_گنگ #تومان #والهالا #بلک_دراگن #بونتن #براهمن #سوریو
,-*'^'~*-.,_,.-*~ 🎀 𝒱𝒾𝒸𝓉🍪𝓇 🎀 ~*-.,_,.-*~'^'*-,
موضوع:«وقتی ا.ت پریـ&ـود میشه.»
کاراکترها:«تــــــــایـــــــــــجو شــــــــیبـــــــــا.»
ــــــــــــــــــ 🎀 (◍•ᴗ•◍)✧*。 🎀 ـــــــــــــــــ
اولین چیزی که تایجو متوجه شد حرفهایت نبود. بلکه نحوهی حرکتت بود. کمی آهستهتر از همیشه. کمی محتاطتر. انگار هر قدمی که برمیداشتی، تو را آزار میداد. او روی صندلیاش نشسته بود، دست به سینه، به تو نگاه کرد و بلافاصله اخم کرد. مثل همیشه رک پرسید: «مشکلت چیه؟» سعی کردی جدیاش نگیری. «هیچی.» تایجو حتی یک لحظه هم باور نکرد.
چند ثانیه به تو خیره شد، سپس بلند شد و با آن حضور سنگین و ترسناکش به سمتت آمد. معمولاً، فقط نزدیک شدن به او هر کسی را عصبی میکرد. اما امشب، طوری به تو نگاه نمیکرد که انگار دارد قضاوتت میکند. میخواست بفهمد که چرا آنقدر حالت بد شده. بعد آن را دید. انقباض خفیف صورتت. طوری که شکمت را گرفته بودی. نگاه خستهای که مدام سعی در پنهان کردنش داشتی. «...خب. پریـ&ـود شدی، مگه نه؟» کمی متعجب شدی. «از کجا فهـ-» «مهم نیست.» برای لحظهای نگاهش را برگرداند، مشخص بود که از موقعیت ناراحت است، نه از تو. «بشین.» این یک درخواست نبود.
تو مردد بودی، اما تایجو پتویی را از روی مبل برداشت و روی شانههایت انداخت. سپس بدون هیچ حرف دیگری به آشپزخانه رفت. تو آنجا نشستی، در حالی که پلک میزدی، نیمه گیج، نیمه مبهوت. چند دقیقه بعد، او با یک لیوان آب گرم، یک بسته تنقلات و - به نوعی - یک کیسه آب گرم برگشت. او اول لیوان آب را در دستان تو گذاشت. «اینو بخور...بهتر میشی.» جرعه ای نوشیدی. «تو... همه اینها رو آماده کرده بودی؟» «نه.» اخم کرد و تلاش کرد تا انکار کند.
تاجو کاملاً واضح بود. آنقدر مغرور است که اعتراف نمیکرد اهمیت میدهد. کیسه آب گرم را روی پایت انداخت. «اگر دلت درد میکنه از این استفاده کن.» حالا کمی آرامتر به او نگاه کردی. «به طرز عجیبی مهربون شدی.» تاجو پوزخندی زد. «بهش عادت نکن.» اما بعد به هر حال کنارت نشست، نه خیلی نزدیک، نه خیلی دور. فقط به اندازهای که برایش روشن شود که جایی نمیرود.
وقتی از درد کمی جا خوردی، چشمانش تنگ شد. «جدی میگم... چقدر بده؟» «چیزی نیست، تایجو.» «این جواب نیست.» نگاهی خسته به او انداختی و برای اولین بار، او اصرار نکرد. در عوض، به عقب تکیه داد و نفسی آرام بیرون داد، چهرهاش هنوز خشن بود، اما حالا آرامتر. «اگر چیزی لازم داری، بگو. غذا. آب. دکتر. هرچی.» به او لبخند زدی. «واقعاً این کار رو میکنی؟» تایجو از این سوال رنجیده به نظر میرسید. «معلومه که میکنم.» سپس، پس از مکثی، با صدای آهستهتری اضافه کرد: «نمیذارم برای چیزی به این کوچیکی رنج بکشی.»
این حرف بیشتر از آنچه که باید، برات ارزشمند بود. چون به آن شکل ملایم و شیرین، رمانتیک نبود. روش تایجو بود. خشن. سختگیر. کمی سرد. اما واقعی. او سرت داد نمیزد. تو را غرق در دلسوزی بیفایده نمیکرد. فقط نزدیکت میماند، بدون اینکه تظاهر کند، کارها را انجام میداد و مطمئن میشد که هر چیزی که نیاز داری را داری. وقتی دوباره دلت درد گرفت، انگار از دنیا عصبانی به نظر میرسید، انگار میخواست با آن بجنگد.
با لحنی ضعیف به او گفتی: «بیخیال. من خوبم.» تایجو با حالت دستوری گفت: «بخواب. خودم ازت مراقبت میکنم.»
در واقع کمی احساس بهتری داشتی. نه به این خاطر که او مهربان بود. چون او آنجا بود.
ـ پایان.
ــــــــــــــــــ 🎀 𝒱𝒾𝒸𝓉🍪𝓇 🎀 ــــــــــــــــــ
¸„.-•~¹°”ˆ˜¨ 🎀 (◍•ᴗ•◍)✧*。 🎀 ¨˜ˆ”°¹~•-.„¸
#توکیو_ریونجرز #انتقام_جویان_توکیو #انیمه #سناریو #وانشات #تاکمیچی #مایکی #دراکن #باجی #چیفویو #میتسویا #اسمایلی #انگری #اینوپی #سانزو #ران #ریندو #هانما #کیساکی #کازوتورا #ایزانا #شیون_مادارامه #کاکوچو #کوکونوی #سنجو #واکاسا #تاکئومی #هینا #شینیچیرو #آکانه #تایجو #هاکای #توکیو_مانجی_گنگ #تومان #والهالا #بلک_دراگن #بونتن #براهمن #سوریو
,-*'^'~*-.,_,.-*~ 🎀 𝒱𝒾𝒸𝓉🍪𝓇 🎀 ~*-.,_,.-*~'^'*-,
- ۵.۷k
- ۲۷ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط