### 🖤 **Part 8: آغوشِ خاکستر، آرامشِ ممنوعه**
### 🖤 **Part 8: آغوشِ خاکستر، آرامشِ ممنوعه**
سکوتِ میانِ ما، دیگر از سکوتِ قبلی سنگینتر نبود؛ بلکه سنگینیِ یک حقیقتِ پنهان بود. حقیقتِ اینکه زیرِ این پوستهی سنگی و خشن، قلبی وجود داشت که داشت از شدتِ تنهایی و مسئولیت، ذرهذره خاکستر میشد.
من به دیوار تکیه داده بودم، در حالی که هنوز لرزشِ خفیفی در ساق پاهایم حس میکردم. اما نگاهِ تهیونگ... اون نگاهِ شکستهی تهیونگ، تمامِ خشمِ من را به یک نوعِ عطشِ عجیب تبدیل کرده بود. عطش برای فهمیدنِ اینکه، این مردِ قدرتمند، چطور میتواند در برابرِ تنهاییِ خودش، اینقدر بیدفاع باشد.
بدونِ اینکه بدانم چه چیزی مرا به حرکت وامیدارد، قدمها برداشتم. هر قدم، مثلِ عبور از میانِ یک میدانِ مین بود. میدانستم اگر اشتباه کنم، دوباره همان دیوارِ سرد را لمس خواهم کرد، اما این بار، چیزی فراتر از ترس، مرا جلو میکشید.
وقتی به او رسیدم، او هنوز به بیرون از پنجره خیره شده بود. دستهایش در جیبِ شلوارش بود و شانههای پهکش، برخلافِ همیشه، کمی افتاده بود.
به آرامی، دستم را بالا آوردم. لرزشِ انگشتانم را پنهان نکردم. وقتی نوکِ انگشتانم به بازویِ تیره و محکمِ او خورد، تکانی خورد؛ انگار که کسی با سوزن به پوستش کشیده باشد. اما عقب نرفت.
«تهیونگ...» نامش را به شکلی صدا زدم که بیشتر شبیه به یک ناله یا یک التماس بود تا یک اسم. «تو داری سعی میکنی با ساختنِ دیوارهای بلند، از من محافظت کنی... اما یادت رفته که وقتی دیوارها خیلی بلند میشن، آدمها پشتِ اونها تنها میمونن. تو هم تنهایی.»
او چرخید. نگاهش مستقیماً در چشمانِ خیسِ من گره خورد. در آن لحظه، هیچِ نقابِ قدرتی، هیچِ لایهی محافظتی و هیچِ پادشاهیِ سیاهی وجود نداشت. فقط دو انسان بود که در میانهی یک طوفان، به دنبالِ پناهگاه میگشتند.
او با قدمهایی آرام، دوباره به سمتِ من آمد. اما این بار، حرکتش خبری از خشونت نداشت. او میانِ من و دیوار قرار گرفت و سرش را روی شانهام گذاشت. سنگینیِ سرش روی شانهی من، مثلِ فرود آمدنِ یک کوهِ عظیم بود که در نهایت، مرا به زمین نمیانداخت، بلکه مرا در آغوش میگرفت.
«من دیگه نمیتونم...» او در حالی که نفسش پوستِ گردنم را لمس میکرد، زمزمه کرد. «من نمیتونم همزمان هم نگهبانِ تو باشم و هم کسی باشم که میتونه به تو پناه بده. این بازی، من رو داره نابود میکنه، النا.»
او دستهایش را دور کمرم حلقه کرد و مرا به خودش چسباند. این بار، من هم از مقاومت دست کشیدم. بازوهایم را دور گردنِ او حلقه کردم و سرم را در گودیِ گردنِ او پنهان کردم. بوی تنباکو و چرم، حالا با بویِ گرم و انسانیِ او درآمیخته بود.
در آن آغوش، هیچچیز امن نبود. ما در قلبِ یک خطرِ بزرگ زندگی میکردیم، ما در دنیایی بودیم که هر لحظه ممکن بود همه چیز را از ما بگیرد، اما برای اولین بار، در میانهی آن همه آشوب، آرامشی بیدلیل و ممنوعه را حس کردم. آرامشی که از جنسِ خاکستر بود؛ گرم، اما در عین حال، در حالِ سوختن.
تهیونگ لبهایش را به گوشم نزدیک کرد و این بار، صدایش دیگر تهدیدآمیز نبود، بلکه لبریز از یک مالکیتِ عمیق و آسیبپذیر بود: «حتی اگه دنیا رو به آتیش بکشم، تو رو از این تاریکی بیرون نمیکشم... من فقط میخوام تو رو توی همین تاریکی، در کنارِ خودم داشته باشم.»
من چشمهایم را بستم. میدانستم که این آرامش، فقط یک استراحتِ کوتاه پیش از طوفانی بزرگتر است. اما در آن لحظه، میخواستم فقط در آغوشِ این هیولا، برای مدتی طولانی، آرام بگیرم.
*
سکوتِ میانِ ما، دیگر از سکوتِ قبلی سنگینتر نبود؛ بلکه سنگینیِ یک حقیقتِ پنهان بود. حقیقتِ اینکه زیرِ این پوستهی سنگی و خشن، قلبی وجود داشت که داشت از شدتِ تنهایی و مسئولیت، ذرهذره خاکستر میشد.
من به دیوار تکیه داده بودم، در حالی که هنوز لرزشِ خفیفی در ساق پاهایم حس میکردم. اما نگاهِ تهیونگ... اون نگاهِ شکستهی تهیونگ، تمامِ خشمِ من را به یک نوعِ عطشِ عجیب تبدیل کرده بود. عطش برای فهمیدنِ اینکه، این مردِ قدرتمند، چطور میتواند در برابرِ تنهاییِ خودش، اینقدر بیدفاع باشد.
بدونِ اینکه بدانم چه چیزی مرا به حرکت وامیدارد، قدمها برداشتم. هر قدم، مثلِ عبور از میانِ یک میدانِ مین بود. میدانستم اگر اشتباه کنم، دوباره همان دیوارِ سرد را لمس خواهم کرد، اما این بار، چیزی فراتر از ترس، مرا جلو میکشید.
وقتی به او رسیدم، او هنوز به بیرون از پنجره خیره شده بود. دستهایش در جیبِ شلوارش بود و شانههای پهکش، برخلافِ همیشه، کمی افتاده بود.
به آرامی، دستم را بالا آوردم. لرزشِ انگشتانم را پنهان نکردم. وقتی نوکِ انگشتانم به بازویِ تیره و محکمِ او خورد، تکانی خورد؛ انگار که کسی با سوزن به پوستش کشیده باشد. اما عقب نرفت.
«تهیونگ...» نامش را به شکلی صدا زدم که بیشتر شبیه به یک ناله یا یک التماس بود تا یک اسم. «تو داری سعی میکنی با ساختنِ دیوارهای بلند، از من محافظت کنی... اما یادت رفته که وقتی دیوارها خیلی بلند میشن، آدمها پشتِ اونها تنها میمونن. تو هم تنهایی.»
او چرخید. نگاهش مستقیماً در چشمانِ خیسِ من گره خورد. در آن لحظه، هیچِ نقابِ قدرتی، هیچِ لایهی محافظتی و هیچِ پادشاهیِ سیاهی وجود نداشت. فقط دو انسان بود که در میانهی یک طوفان، به دنبالِ پناهگاه میگشتند.
او با قدمهایی آرام، دوباره به سمتِ من آمد. اما این بار، حرکتش خبری از خشونت نداشت. او میانِ من و دیوار قرار گرفت و سرش را روی شانهام گذاشت. سنگینیِ سرش روی شانهی من، مثلِ فرود آمدنِ یک کوهِ عظیم بود که در نهایت، مرا به زمین نمیانداخت، بلکه مرا در آغوش میگرفت.
«من دیگه نمیتونم...» او در حالی که نفسش پوستِ گردنم را لمس میکرد، زمزمه کرد. «من نمیتونم همزمان هم نگهبانِ تو باشم و هم کسی باشم که میتونه به تو پناه بده. این بازی، من رو داره نابود میکنه، النا.»
او دستهایش را دور کمرم حلقه کرد و مرا به خودش چسباند. این بار، من هم از مقاومت دست کشیدم. بازوهایم را دور گردنِ او حلقه کردم و سرم را در گودیِ گردنِ او پنهان کردم. بوی تنباکو و چرم، حالا با بویِ گرم و انسانیِ او درآمیخته بود.
در آن آغوش، هیچچیز امن نبود. ما در قلبِ یک خطرِ بزرگ زندگی میکردیم، ما در دنیایی بودیم که هر لحظه ممکن بود همه چیز را از ما بگیرد، اما برای اولین بار، در میانهی آن همه آشوب، آرامشی بیدلیل و ممنوعه را حس کردم. آرامشی که از جنسِ خاکستر بود؛ گرم، اما در عین حال، در حالِ سوختن.
تهیونگ لبهایش را به گوشم نزدیک کرد و این بار، صدایش دیگر تهدیدآمیز نبود، بلکه لبریز از یک مالکیتِ عمیق و آسیبپذیر بود: «حتی اگه دنیا رو به آتیش بکشم، تو رو از این تاریکی بیرون نمیکشم... من فقط میخوام تو رو توی همین تاریکی، در کنارِ خودم داشته باشم.»
من چشمهایم را بستم. میدانستم که این آرامش، فقط یک استراحتِ کوتاه پیش از طوفانی بزرگتر است. اما در آن لحظه، میخواستم فقط در آغوشِ این هیولا، برای مدتی طولانی، آرام بگیرم.
*
- ۹۳
- ۲۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط