part 35
part 35
مارال با صدای آرام نفسهای سوهو از خواب بیدار شد. سرش روی لبهی تخت بود. گردنش درد میکرد. آرام سرش را بالا آورد. سوهو بیدار بود. به او نگاه میکرد. نه با آن نگاه خطرناک همیشگی. با نگاهی خسته و آرام.
«بیدار شدی.» صدایش خش داشت. «تمام شب بالای سر من موندی.»
مارال صاف نشست. «تو زخمی بودی.»
سوهو دستش را روی سینهاش گذاشت. «الان بهترم.» به سقف نگاه کرد. سکوت. بعد، گفت: «دیشب... وقتی گفتم برو... واقعاً میخواستم بری. با جیمین.»
مارال به چشمانش نگاه کرد.
«چرا؟»
سوهو مکث کرد. انگشتش را روی ملافه کشید. «چون فهمیدم اگه بمونم و تو رو نگه دارم، فقط یه چیز دیگه به لیست گناهانم اضافه میشه. من آدمهای زیادی رو نابود کردم. ولی تو... تو تنها کسی هستی که نمیخوام نابود بشی.»
مارال دستش را روی ملافه گذاشت. نزدیک دست سوهو. «پس چرا پدرت رو کشتی؟»
سوهو چشمانش را بست. نفس عمیقی کشید. طولانی. طوری که مارال فکر کرد شاید جواب نمیدهد. بعد، آهسته گفت: «چون پدرم میخواست جیمین رو از سلستیا تبعید کنه. برای همیشه. جیمین تهدیدی برای تختش بود. من فقط... زودتر از اون کاری رو کردم که اون میخواست بکنه.» چشمانش را باز کرد. «پدرم هیچوقت منو دوست نداشت. ولی جیمین... جیمین تنها کسی بود که برام مهم بود. نمیتونستم بذارم تبعیدش کنه.»
مارال گلویش گرفت. «تو برای نجات جیمین پدرت رو کشتی؟»
«و تختش رو گرفتم تا نذارم کسی دیگه به جیمین آسیب بزنه. ولی...» لبخند تلخی زد. «...حالا خودم بزرگترین تهدید براش شدم.»
مارال دستش را روی دست سوهو گذاشت. این بار، خودش. محکم. سوهو به دستش نگاه کرد. بعد به چشمانش. «چرا؟»
مارال نفس عمیقی کشید. «چون هیچکس تا حالا برام نگفته بود که برای نجات کسی، حاضر شده خودش رو نابود کنه.»
سوهو انگشتانش را دور انگشتان مارال حلقه کرد. آرام. «من آدم خوبی نیستم، مارال. ولی...» مکث کرد. «...ولی میخوام برای تو، آدم بهتری باشم.»
---
از پشت در نیمهباز، جیمین تماشا میکرد. دستش را روی دستگیره گذاشت. اما در را باز نکرد. فقط ایستاد. بعد، آرام عقب رفت. و رفت.
👑💛
مارال با صدای آرام نفسهای سوهو از خواب بیدار شد. سرش روی لبهی تخت بود. گردنش درد میکرد. آرام سرش را بالا آورد. سوهو بیدار بود. به او نگاه میکرد. نه با آن نگاه خطرناک همیشگی. با نگاهی خسته و آرام.
«بیدار شدی.» صدایش خش داشت. «تمام شب بالای سر من موندی.»
مارال صاف نشست. «تو زخمی بودی.»
سوهو دستش را روی سینهاش گذاشت. «الان بهترم.» به سقف نگاه کرد. سکوت. بعد، گفت: «دیشب... وقتی گفتم برو... واقعاً میخواستم بری. با جیمین.»
مارال به چشمانش نگاه کرد.
«چرا؟»
سوهو مکث کرد. انگشتش را روی ملافه کشید. «چون فهمیدم اگه بمونم و تو رو نگه دارم، فقط یه چیز دیگه به لیست گناهانم اضافه میشه. من آدمهای زیادی رو نابود کردم. ولی تو... تو تنها کسی هستی که نمیخوام نابود بشی.»
مارال دستش را روی ملافه گذاشت. نزدیک دست سوهو. «پس چرا پدرت رو کشتی؟»
سوهو چشمانش را بست. نفس عمیقی کشید. طولانی. طوری که مارال فکر کرد شاید جواب نمیدهد. بعد، آهسته گفت: «چون پدرم میخواست جیمین رو از سلستیا تبعید کنه. برای همیشه. جیمین تهدیدی برای تختش بود. من فقط... زودتر از اون کاری رو کردم که اون میخواست بکنه.» چشمانش را باز کرد. «پدرم هیچوقت منو دوست نداشت. ولی جیمین... جیمین تنها کسی بود که برام مهم بود. نمیتونستم بذارم تبعیدش کنه.»
مارال گلویش گرفت. «تو برای نجات جیمین پدرت رو کشتی؟»
«و تختش رو گرفتم تا نذارم کسی دیگه به جیمین آسیب بزنه. ولی...» لبخند تلخی زد. «...حالا خودم بزرگترین تهدید براش شدم.»
مارال دستش را روی دست سوهو گذاشت. این بار، خودش. محکم. سوهو به دستش نگاه کرد. بعد به چشمانش. «چرا؟»
مارال نفس عمیقی کشید. «چون هیچکس تا حالا برام نگفته بود که برای نجات کسی، حاضر شده خودش رو نابود کنه.»
سوهو انگشتانش را دور انگشتان مارال حلقه کرد. آرام. «من آدم خوبی نیستم، مارال. ولی...» مکث کرد. «...ولی میخوام برای تو، آدم بهتری باشم.»
---
از پشت در نیمهباز، جیمین تماشا میکرد. دستش را روی دستگیره گذاشت. اما در را باز نکرد. فقط ایستاد. بعد، آرام عقب رفت. و رفت.
👑💛
- ۱۳۸
- ۲۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط