امروز بعدِ مدت‌ها دیدمش. همون آدمِ چند سال قبل بود. خندید

امروز بعدِ مدت‌ها دیدمش. همون آدمِ چند سال قبل بود. خندیدنش، حرف زدنش، راه رفتنش، صداش، چشماش، آخ چشماش. هیچ فرقی نکرده؛ انگار که برگشتم به چند سالِ قبل. چقدر همون آدمی مونده که توی تصوراتم دارمش. خدایِ من! من چقدر این آدمو دوست دارم. باهاش حرف زدم، صداش زدم، تا میتونستم نگاهش کردم. نمیدونم، شاید چون آخرین بار که دیده بودمش، انقدر دقیق نگاهش نکرده بودم، یا آخرین بار که دیدمش، انقدر دلتنگش نبودم. ولی امروز تا میتونستم نگاهش کردم، لبخنداشو، صداشو، چهره ماهشو، خوب یادم نگه داشتم، که شاید این آخرین بار باشه میبینمش. نمیدونم، ولی همین دیدنش خیلی بیشتر از قبل دلتتگ‌ترم کرد، اذیتم کرد؛ که نمیتونم بغلش کنم، دستاشو بگیرم، ببوسمش، بوشو حس کنم. همه‌ی اینا یه بغض شد توو گلوم و برای آخرین بار وقت رفتن نگاهش کردم. از دور بغلش کردم، دستاشو از دور گرفتم و توی خیالم بوسیدمش. آره، این صاحبِ قلبِ منه. کسی که دوست داشتنش منو زنده‌ نگه میداره. تا میتونستم نگاهش کردم تا مبادا دفعه بعدی که چشمم بهش می‌افته، مال کسی شده باشه، که شاید اون آدم من نیستم. حالا که خوب دیدمش، شاید دلتنگ‌تر از قبل بشم ولی دیگه غصه‌ای ندارم. اون بره هم، من با خیالش زندگی میکنم. توی تصوراتم، حالم باهاش خوبه.💔🙂