پارت ۳۷
همون‌جوری که داشتی جیغ می‌زدی و گریه می‌کردی، صورتت خیس اشک و خون شده بود. سر جونگ‌کوک رو محکم فشار داده بودی به شونه‌ت، صدای هق‌هقت با صدای شر شر خون قاطی شده بود. یه لحظه حس کردی بدنش سنگین‌تر شد، بی‌جون‌تر… قلبت ریخت. اما همون موقع بدنش یه تکون ریز خورد.
تو خشکت زد، سریع سرشو از رو شونه‌ت برداشتی، اشکاتو با پشت دستت پاک نکرده، فقط زل زدی به صورتش. یهو پلکاش لرزید، بعد خیلی آروم باز شد. نگاهش مستقیم خورد به تو.
لباش هنوز پر از خون بود، ولی حرکت کرد. صدای خفه‌ش اومد:
– «پرنسسم… جونِ من… تو گریه نکنی… من هنوز اینجام…»
تو نفس‌ت بند اومده بود. همون‌جوری زانو زده بودی وسط زمین خیسِ خون، دست‌هات تا مچ قرمز. به صورتش خیره بودی که داره تکون می‌خوره.
یهو بیشتر دقت کردی… اون هیولایی که چند دقیقه پیش بود – همون با دندونای تیز و شاخاش – دیگه نبود. شاخاش محو شده بودن، دندوناش برگشته بودن به حالت عادی. چهره‌ش، با همون چشم‌های درشت و مظلومش، مثل همیشه شده بود.
هیچ کس دیگه هم دور و برتون نبود. بادیگارد؟ دشمن؟ سروصدا؟ همه غیب شده بودن. فقط تو بودی، اون عمارت لعنتی و جسد نیمه‌جون جونگ‌کوک که الان دوباره داشت نفس می‌کشید.
جونگ‌کوک دستشو بالا آورد، هرچند خیلی لرزون. نوک انگشتاش خورد به اشک‌هات. لبخند ضعیفی زد.
– «دیدی گفتم… من حتی اگه قلب نداشته باشم… هنوز تو رو دارم…»
اشکات دوباره سرازیر شد، بغضت ترکید. زدی زیر گریه، محکم خم شدی بغلش کردی، بوسه‌های خیس روی صورتش می‌زدی. زیر لب هی تکرار می‌کردی:
– «عشقم… نفس‌م… تروخدا ولم نکن… من بدون تو هیچی نیستم…»
جونگ‌کوک، همون‌جوری نیمه‌جون، لباشو آورد نزدیک گوش‌ت. صدای بریده بریده‌ش، مثل نجوا، قاطی نفس‌های سنگین:
– «تو… قلب من شدی… پرنسسم…»
اون لحظه یه چیزی عجیب شد. همون‌طور که سرشو نگه داشته بودی روی پاهات، حس کردی ضربان قلبی که ازش رفته بود، حالا توی سینه خودت دو برابر می‌زنه. تند، محکم، کوبنده. انگار بخشی از وجودش پرید توی تو.
خون هنوز همه‌جا بود، ولی سکوت عمارت سنگین‌تر از هرچیز بود. هیچ حرکتی جز شما دوتا نبود. تو با وحشت و عشق قاطی، جونگ‌کوک با نیمه‌لبخند و نیمه‌جان.
حس کردی یه دنیای دیگه‌ست. انگار هم هیولا رفته بود، هم آدم‌ها، هم تهدید. فقط تو بودی و اون، وسط یه عمارت پر از خون و سایه.
ببخشید که دیر گذاشتم. 😅🥲 درگیر چند تا از کارام بودم ولی قول می‌دم از این به بعد زود زود میذارم🫠🙃
تو خشکت زد، سریع سرشو از رو شونه‌ت برداشتی، اشکاتو با پشت دستت پاک نکرده، فقط زل زدی به صورتش. یهو پلکاش لرزید، بعد خیلی آروم باز شد. نگاهش مستقیم خورد به تو.
لباش هنوز پر از خون بود، ولی حرکت کرد. صدای خفه‌ش اومد:
– «پرنسسم… جونِ من… تو گریه نکنی… من هنوز اینجام…»
تو نفس‌ت بند اومده بود. همون‌جوری زانو زده بودی وسط زمین خیسِ خون، دست‌هات تا مچ قرمز. به صورتش خیره بودی که داره تکون می‌خوره.
یهو بیشتر دقت کردی… اون هیولایی که چند دقیقه پیش بود – همون با دندونای تیز و شاخاش – دیگه نبود. شاخاش محو شده بودن، دندوناش برگشته بودن به حالت عادی. چهره‌ش، با همون چشم‌های درشت و مظلومش، مثل همیشه شده بود.
هیچ کس دیگه هم دور و برتون نبود. بادیگارد؟ دشمن؟ سروصدا؟ همه غیب شده بودن. فقط تو بودی، اون عمارت لعنتی و جسد نیمه‌جون جونگ‌کوک که الان دوباره داشت نفس می‌کشید.
جونگ‌کوک دستشو بالا آورد، هرچند خیلی لرزون. نوک انگشتاش خورد به اشک‌هات. لبخند ضعیفی زد.
– «دیدی گفتم… من حتی اگه قلب نداشته باشم… هنوز تو رو دارم…»
اشکات دوباره سرازیر شد، بغضت ترکید. زدی زیر گریه، محکم خم شدی بغلش کردی، بوسه‌های خیس روی صورتش می‌زدی. زیر لب هی تکرار می‌کردی:
– «عشقم… نفس‌م… تروخدا ولم نکن… من بدون تو هیچی نیستم…»
جونگ‌کوک، همون‌جوری نیمه‌جون، لباشو آورد نزدیک گوش‌ت. صدای بریده بریده‌ش، مثل نجوا، قاطی نفس‌های سنگین:
– «تو… قلب من شدی… پرنسسم…»
اون لحظه یه چیزی عجیب شد. همون‌طور که سرشو نگه داشته بودی روی پاهات، حس کردی ضربان قلبی که ازش رفته بود، حالا توی سینه خودت دو برابر می‌زنه. تند، محکم، کوبنده. انگار بخشی از وجودش پرید توی تو.
خون هنوز همه‌جا بود، ولی سکوت عمارت سنگین‌تر از هرچیز بود. هیچ حرکتی جز شما دوتا نبود. تو با وحشت و عشق قاطی، جونگ‌کوک با نیمه‌لبخند و نیمه‌جان.
حس کردی یه دنیای دیگه‌ست. انگار هم هیولا رفته بود، هم آدم‌ها، هم تهدید. فقط تو بودی و اون، وسط یه عمارت پر از خون و سایه.
ببخشید که دیر گذاشتم. 😅🥲 درگیر چند تا از کارام بودم ولی قول می‌دم از این به بعد زود زود میذارم🫠🙃
- ۱.۸k
- ۱۳ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
