پارت ۴۷
بعد از خوردن کیک، همه برای مدتی کنار هم روی نیمکتهای پارک نشسته بودن. صدای خندهی بچههایی که بازی میکردن تو فضا میپیچید و هوا، بوی آخرای تابستون رو میداد.
جونگسو که چشم از بچهها نمیگرفت، ناگهان گفت:
«خب بریم یه پاساژ، هم یه چرخی بزنیم هم شاید چیز جالبی پیدا کردیم.»
جونگکوک بدون اینکه نگاهش رو از موبایلش برداره، فقط گفت:
«باشه.»
و بعد بلند شد. ات هم آروم از جاش بلند شد و بدون اینکه چیزی بگه، راه افتاد سمت ماشین.
جونگکوک و ات سوار یه ماشین شدن و ماشین دوم رو تهیونگ، جونگسو، یونا و جیمین سوار شدن. تو مسیر، یونا مدام به جونگکوک حرف میزد، حتی از فاصلهی دو تا ماشین هم پیداش بود که چطور داره وانمود میکنه چیزی از دنیا نمیفهمه و فقط دنبال جلب توجهه.
وقتی رسیدن به پاساژ، یونا یهراست کنار جونگکوک ایستاد و با هر قدم، خودش رو بیشتر بهش میچسبوند.
جونگکوک بیتفاوت بهش نگاه کرد و بدون هیچ حرفی جلوتر رفت.
یونا و جونگسو با ذوق هر چیزی رو که میدیدن امتحان میکردن و میخریدن. ات کمی عقبتر، ساکت با دست تو جیب کت بلندش راه میرفت و فقط گاهی نگاهش به ویترینها میافتاد، ولی هیچچیزی اونقدر توجهش رو جلب نمیکرد که بخواد بخرد.
بعد از حدود یک ساعت و نیم، جونگسو دوباره برگشت سمت جمع و گفت:
«بچهها بریم بار، یه چیزی بخوریم، خستگی در کنیم؟»
ساعت نزدیک ۸ و نیم شب شده بود. هیچکس مخالفتی نکرد.
به بار که رسیدن، ات سریع رفت سمت میز و یه صندلی برای خودش انتخاب کرد. همه سر میز نشسته بودن. فضای بار نیمهتاریک و گرم بود، صدای موسیقی ملایم اما سنگین تو گوش میپیچید. ات خیلی زود شروع کرد به نوشیدن. ویسکی پشت ویسکی. کسی دقیق نمیدونست چرا، اما اون شب، خالی کردن سه بطری ویسکی ۹۰ درصد چیزی نبود که بشه راحت نادیده گرفت.
یونا پنهونی با تعجب بهش نگاه میکرد، ولی ات هیچ توجهی به اطراف نداشت. حتی نگاهش هم با کسی تماس نمیگرفت. فقط مینوشید.
حدود ساعت ده شب، تصمیم گرفتن که از بار خارج بشن. موقع سوار شدن، جیمین پشت فرمون ماشین خودش نشست، اما بعد از چند دقیقه استارت زدن، گفت:
«ماشینم خراب شده. روشن نمیشه.»
همه ساکت موندن. ات همونطور که به در تکیه داده بود، زمزمه کرد:
«جالب شد...»
جونگکوک سوییچ ماشین خودش رو درآورد و فقط گفت:
«خب، سوار ماشین من بشید.»
جونگسو که چشم از بچهها نمیگرفت، ناگهان گفت:
«خب بریم یه پاساژ، هم یه چرخی بزنیم هم شاید چیز جالبی پیدا کردیم.»
جونگکوک بدون اینکه نگاهش رو از موبایلش برداره، فقط گفت:
«باشه.»
و بعد بلند شد. ات هم آروم از جاش بلند شد و بدون اینکه چیزی بگه، راه افتاد سمت ماشین.
جونگکوک و ات سوار یه ماشین شدن و ماشین دوم رو تهیونگ، جونگسو، یونا و جیمین سوار شدن. تو مسیر، یونا مدام به جونگکوک حرف میزد، حتی از فاصلهی دو تا ماشین هم پیداش بود که چطور داره وانمود میکنه چیزی از دنیا نمیفهمه و فقط دنبال جلب توجهه.
وقتی رسیدن به پاساژ، یونا یهراست کنار جونگکوک ایستاد و با هر قدم، خودش رو بیشتر بهش میچسبوند.
جونگکوک بیتفاوت بهش نگاه کرد و بدون هیچ حرفی جلوتر رفت.
یونا و جونگسو با ذوق هر چیزی رو که میدیدن امتحان میکردن و میخریدن. ات کمی عقبتر، ساکت با دست تو جیب کت بلندش راه میرفت و فقط گاهی نگاهش به ویترینها میافتاد، ولی هیچچیزی اونقدر توجهش رو جلب نمیکرد که بخواد بخرد.
بعد از حدود یک ساعت و نیم، جونگسو دوباره برگشت سمت جمع و گفت:
«بچهها بریم بار، یه چیزی بخوریم، خستگی در کنیم؟»
ساعت نزدیک ۸ و نیم شب شده بود. هیچکس مخالفتی نکرد.
به بار که رسیدن، ات سریع رفت سمت میز و یه صندلی برای خودش انتخاب کرد. همه سر میز نشسته بودن. فضای بار نیمهتاریک و گرم بود، صدای موسیقی ملایم اما سنگین تو گوش میپیچید. ات خیلی زود شروع کرد به نوشیدن. ویسکی پشت ویسکی. کسی دقیق نمیدونست چرا، اما اون شب، خالی کردن سه بطری ویسکی ۹۰ درصد چیزی نبود که بشه راحت نادیده گرفت.
یونا پنهونی با تعجب بهش نگاه میکرد، ولی ات هیچ توجهی به اطراف نداشت. حتی نگاهش هم با کسی تماس نمیگرفت. فقط مینوشید.
حدود ساعت ده شب، تصمیم گرفتن که از بار خارج بشن. موقع سوار شدن، جیمین پشت فرمون ماشین خودش نشست، اما بعد از چند دقیقه استارت زدن، گفت:
«ماشینم خراب شده. روشن نمیشه.»
همه ساکت موندن. ات همونطور که به در تکیه داده بود، زمزمه کرد:
«جالب شد...»
جونگکوک سوییچ ماشین خودش رو درآورد و فقط گفت:
«خب، سوار ماشین من بشید.»
- ۱۶.۱k
- ۱۲ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط