Chapter Seven, S², Part ⁴²
Chapter Seven, S², Part ⁴²
وقتی که همه برق توی چشمای استاد یو و لبخند از ته قلبِ خوشحالش و سر تکون دادنش رو دیدن، انگار به طور همزمان جرقه ای بزرگ توی دلشون رخ داد... یونگی در حالی که پلک هاش خیلی ریز میپرید و چشم هاش با اشک های پنهانی میدرخشید قدم قدم نزدیک شد و نگاهش رو به چهره بوسیدنیه پسرش داد... با دیدن اینکه اون سایه تاریک از چهره اش رفته، ناگهان رو زانو افتاد..
دونگ جو از این حرکت ناخواسته و ناگهانیه پادشاه شوکه شد و لحظه ای اقدام به جهش به سمتش کرد اما خودش رو نگه داشت.
یونگی با درک این اتفاق که بالاخره دیگه پسرش به خاطر اون عذابی نمیکشه به نفس نفس افتاده بود... آروم اومد کنارش و دستی زیر گردن پسرکش برد و کشیدش تو آغوشش. دست دیگه اش کنار صورتش خوابیده بود و گونه پسر مو طلایی رو نوازش میکرد. چشم هاش بین اجزای مختلف چهره اش در رفت و آمد بود. تمام جونش میلرزید... لب هاش با لرزشی که داشتن و اخمی که بین ابروهاش بود حق و سکوت گرفته بودن. صداش گرفته بود و لرز داشت...
_ جیمینا... جی-.. جیمینا....
همونطور خسته از عالم، بدون هیچ مقدمه ای ناگهان پلک های لرزونش بسته شد و به اشک هاش اجازه صحبت داد. پسرک رو به جونش فشرد و محکم نگهش داد و تو موهای نورانیش اشک ریخت. جمع وقتی که صحنه ی فرو ریختن پادشاهشونو دیدن سر پایین انداختن حتی دونگ جو.
به چهره اش اجازه ی چروک افتادن داد چرا که زیبایی اونم موقعی که پسرش از بند رها شده، هیچ معنی ای نداشت.
دستی آروم پشتش قرار گرفت.
صدایی آروم که روحش آرزوی شنیدنش رو داشت، تو گوشاش پیچید...
+ امپراطور... این همه حرف پنهون پشت این دیوار محکم وجود داشت و نشونشون نمیدادی؟...
با مکثی آروم جیمین رو از خودش فاصله داد و به چهره اش خیره شد.. مردمک های ترسونش که شوک هنوز درونشون وجود داشت خیره شده بود به چهره ی پسری که به دست خداوند نقاشی شده بود...
+ ووآ...
لبخند ضعیفی زد.
+ امپراطور، این چنان، برای من اشک میریزه؟
_ جیمینا...
با دیدن بغضی جدید در چشم های امپراطور، آهسته نشست و یونگی رو محکم به آغوشش کشید.
+ سرورم... من اینجام... بزارید نفسی که باید بهتون جون میداد و در عوض در حال خفه کردنتون بود در حضور من دوباره تازه شه...
یونگی سرش رو بیشتر تو شونه جیمین فرو برد و محکم تر نگهش داشت.
_ جیمینا... دیگه هیچ وقت جرات نکن که تنهام بزاری... حتی برای چند دقیقه. خورشید و ماه هیچ وقت نمیتونن بدون هم دووم بیارن...
+ و کی خورشیده و کی ماه؟
_ تو خورشیدی و من ماه، تو بدرخش تا منم بتونم بدرخشم!
با لبخندی که چند سانت بالاترش چشم های خیسی وجود داشت، یونگی رو به خودش نزدیک تر کرد.
+ به جون و روحم قسم میخورم... سرورم!
وقتی که همه برق توی چشمای استاد یو و لبخند از ته قلبِ خوشحالش و سر تکون دادنش رو دیدن، انگار به طور همزمان جرقه ای بزرگ توی دلشون رخ داد... یونگی در حالی که پلک هاش خیلی ریز میپرید و چشم هاش با اشک های پنهانی میدرخشید قدم قدم نزدیک شد و نگاهش رو به چهره بوسیدنیه پسرش داد... با دیدن اینکه اون سایه تاریک از چهره اش رفته، ناگهان رو زانو افتاد..
دونگ جو از این حرکت ناخواسته و ناگهانیه پادشاه شوکه شد و لحظه ای اقدام به جهش به سمتش کرد اما خودش رو نگه داشت.
یونگی با درک این اتفاق که بالاخره دیگه پسرش به خاطر اون عذابی نمیکشه به نفس نفس افتاده بود... آروم اومد کنارش و دستی زیر گردن پسرکش برد و کشیدش تو آغوشش. دست دیگه اش کنار صورتش خوابیده بود و گونه پسر مو طلایی رو نوازش میکرد. چشم هاش بین اجزای مختلف چهره اش در رفت و آمد بود. تمام جونش میلرزید... لب هاش با لرزشی که داشتن و اخمی که بین ابروهاش بود حق و سکوت گرفته بودن. صداش گرفته بود و لرز داشت...
_ جیمینا... جی-.. جیمینا....
همونطور خسته از عالم، بدون هیچ مقدمه ای ناگهان پلک های لرزونش بسته شد و به اشک هاش اجازه صحبت داد. پسرک رو به جونش فشرد و محکم نگهش داد و تو موهای نورانیش اشک ریخت. جمع وقتی که صحنه ی فرو ریختن پادشاهشونو دیدن سر پایین انداختن حتی دونگ جو.
به چهره اش اجازه ی چروک افتادن داد چرا که زیبایی اونم موقعی که پسرش از بند رها شده، هیچ معنی ای نداشت.
دستی آروم پشتش قرار گرفت.
صدایی آروم که روحش آرزوی شنیدنش رو داشت، تو گوشاش پیچید...
+ امپراطور... این همه حرف پنهون پشت این دیوار محکم وجود داشت و نشونشون نمیدادی؟...
با مکثی آروم جیمین رو از خودش فاصله داد و به چهره اش خیره شد.. مردمک های ترسونش که شوک هنوز درونشون وجود داشت خیره شده بود به چهره ی پسری که به دست خداوند نقاشی شده بود...
+ ووآ...
لبخند ضعیفی زد.
+ امپراطور، این چنان، برای من اشک میریزه؟
_ جیمینا...
با دیدن بغضی جدید در چشم های امپراطور، آهسته نشست و یونگی رو محکم به آغوشش کشید.
+ سرورم... من اینجام... بزارید نفسی که باید بهتون جون میداد و در عوض در حال خفه کردنتون بود در حضور من دوباره تازه شه...
یونگی سرش رو بیشتر تو شونه جیمین فرو برد و محکم تر نگهش داشت.
_ جیمینا... دیگه هیچ وقت جرات نکن که تنهام بزاری... حتی برای چند دقیقه. خورشید و ماه هیچ وقت نمیتونن بدون هم دووم بیارن...
+ و کی خورشیده و کی ماه؟
_ تو خورشیدی و من ماه، تو بدرخش تا منم بتونم بدرخشم!
با لبخندی که چند سانت بالاترش چشم های خیسی وجود داشت، یونگی رو به خودش نزدیک تر کرد.
+ به جون و روحم قسم میخورم... سرورم!
- ۱.۸k
- ۲۳ مهر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط