من خون اشامنیستم مقدمه:
خب راستشو بخواین، زندگیم تا ۱۶ سالگی یه جورایی به **** بود! منظورم اینه که خواهر هفت تا برادر دکتر بودن خیلی حال میده، راست میگم... تا وقتی که مریض بشی. اون موقع هست که میفهمی بهشت چطور تبدیل به جهنم میشه!
برادرام — نامجوون، یونگی، هوسوک، جیمین، تهیونگ، جونگکوک و جین — عشقِ انقدیا هستن، ولی یه مشکلی دارن: وسواس سلامتی. انگار شغلشون رو با زندگی شخصیشون قاطی کردن! کوچکترین عطسهای کنم، میخوان کل بیمارستان رو تو خونهمون راه بندازن. وای به حال روزایی که تب کنم... اون موقع دیگه جنگ جهانی سوم میشه، هدف اصلیشم منم!
مشکل اصلی منم اینه: از آمپول میترسم مثل جهنم! اینقد که با دیدن سرنگ، میتونم رکورد دو صد متر رو تو خونه بشکنم و جیغی بکشم که شیشهها همریز بشن. برادرامم که انگار لذت میبرن از این کابوس! اونقدر حرفهای شدن در فرارگیری و آمپول زدن به زور که فکر کنم تو المپیک یه مدال میگیرن.
همهی دردو بدبختیم همین بود تا یه شب... اون شب همه چیز عوض شد. اون شب فهمیدم ترسِ آمپول، در مقابل چیزی که قراره بکشم، فقط یه لالاییِ خوشگله...
یه شب، جونگکوک — که همیشه به نظر نازترین و مهربونترینشون میاومد — منو از پشت زد. بوی عطرش رو شناختم. ولی قبل از اینکه بتونم فریاد بزنم، یه دردِ یخکننده تو گردنم احساس کردم. همه چیز تاریک شد.
وقتی به هوش اومدم، تو یه اتاقِ تاریک و ترسناک بودم. برادرام دورم حلقه زده بودن، ولی دیگه اون آدمای همیشگ نبودن. چشاشون یه جورایی میدرخشید و سرد بودن. جونگکوکم با یه سینی پر از چیزای عجیب و غریب واهمانگیز اومد تو.
همش فریاد میزدم: "ولم کنین! ازتون بدم میاد! برین گم شین!"
ولی اونها فقط نگاهم میکردن. یونگی با یه لحن آروم گفت: "خوش اومدی به دنیای جدیدت، خواهر."
اون موقع بود که فهمیدم بازی تموم شده. درد امپول؟ اشکال نداره. درد واقعی تازه داشت شروع میشد... دردی که قراره تا ابد ادامه داشته باشه.
این داستانِ منه: داستانِ تبدیل شدن از یه دختر معمولی که از آمپول میترسه، به چیزی که حتی تو وحشتناکترین کابوسهام هم نمیدیدمش. و برادرایی که فکر میکردم همهچیزم هستن، حالا شدن دلیلِ اصلیِ این جهنم...
برادرام — نامجوون، یونگی، هوسوک، جیمین، تهیونگ، جونگکوک و جین — عشقِ انقدیا هستن، ولی یه مشکلی دارن: وسواس سلامتی. انگار شغلشون رو با زندگی شخصیشون قاطی کردن! کوچکترین عطسهای کنم، میخوان کل بیمارستان رو تو خونهمون راه بندازن. وای به حال روزایی که تب کنم... اون موقع دیگه جنگ جهانی سوم میشه، هدف اصلیشم منم!
مشکل اصلی منم اینه: از آمپول میترسم مثل جهنم! اینقد که با دیدن سرنگ، میتونم رکورد دو صد متر رو تو خونه بشکنم و جیغی بکشم که شیشهها همریز بشن. برادرامم که انگار لذت میبرن از این کابوس! اونقدر حرفهای شدن در فرارگیری و آمپول زدن به زور که فکر کنم تو المپیک یه مدال میگیرن.
همهی دردو بدبختیم همین بود تا یه شب... اون شب همه چیز عوض شد. اون شب فهمیدم ترسِ آمپول، در مقابل چیزی که قراره بکشم، فقط یه لالاییِ خوشگله...
یه شب، جونگکوک — که همیشه به نظر نازترین و مهربونترینشون میاومد — منو از پشت زد. بوی عطرش رو شناختم. ولی قبل از اینکه بتونم فریاد بزنم، یه دردِ یخکننده تو گردنم احساس کردم. همه چیز تاریک شد.
وقتی به هوش اومدم، تو یه اتاقِ تاریک و ترسناک بودم. برادرام دورم حلقه زده بودن، ولی دیگه اون آدمای همیشگ نبودن. چشاشون یه جورایی میدرخشید و سرد بودن. جونگکوکم با یه سینی پر از چیزای عجیب و غریب واهمانگیز اومد تو.
همش فریاد میزدم: "ولم کنین! ازتون بدم میاد! برین گم شین!"
ولی اونها فقط نگاهم میکردن. یونگی با یه لحن آروم گفت: "خوش اومدی به دنیای جدیدت، خواهر."
اون موقع بود که فهمیدم بازی تموم شده. درد امپول؟ اشکال نداره. درد واقعی تازه داشت شروع میشد... دردی که قراره تا ابد ادامه داشته باشه.
این داستانِ منه: داستانِ تبدیل شدن از یه دختر معمولی که از آمپول میترسه، به چیزی که حتی تو وحشتناکترین کابوسهام هم نمیدیدمش. و برادرایی که فکر میکردم همهچیزم هستن، حالا شدن دلیلِ اصلیِ این جهنم...
- ۵.۸k
- ۰۴ دی ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط